tag:blogger.com,1999:blog-44831616624732351332011-07-07T22:52:48.628-07:00This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.comBlogger821100tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-38031901741374279762010-02-21T21:46:00.000-08:002010-02-21T21:52:15.078-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S4IbB45i1EI/AAAAAAAAAZ0/qFAeWrLD6Cg/s1600-h/DSC00986.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S4IbB45i1EI/AAAAAAAAAZ0/qFAeWrLD6Cg/s320/DSC00986.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440941019084543042" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> တုိ.ဟူး စမ္းလုပ္ၾကည့္ပါတယ္။ ဟဲဟဲ လြယ္သလားေတာ့မေမးနဲ. စားလို. ေကာင္းလားေတာ့ မေမးပါနဲ.။ မေကာင္းလို.ပါ။ ၿဖစ္ေတာ့ ၿဖစ္သြားပါတယ္ သို.ေပမဲ. ေပါ့ေလ ဘာေတြလိုသြားလဲေတာ့မသိ ပါဘူးရွင္။ </span><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-3803190174137427976?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-78284979737101387442010-01-25T13:57:00.001-08:002010-01-25T14:07:13.867-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S14UGHPPL-I/AAAAAAAAAZs/eSnDYYXLbm4/s1600-h/DSC05866.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S14UGHPPL-I/AAAAAAAAAZs/eSnDYYXLbm4/s320/DSC05866.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430800295910125538" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S14UF07bvTI/AAAAAAAAAZk/O-qqWdSVtGw/s1600-h/DSC05867.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S14UF07bvTI/AAAAAAAAAZk/O-qqWdSVtGw/s320/DSC05867.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430800290995223858" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S14UFr5LX_I/AAAAAAAAAZc/6npfZ6vWhRY/s1600-h/DSC05864.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/S14UFr5LX_I/AAAAAAAAAZc/6npfZ6vWhRY/s320/DSC05864.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430800288569843698" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆာင္းကိုမုန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဆာင္းရဲ.အလွကို ၿမတ္ႏုိးမိပါတယ္။ ၾကည့္ပါဦး ရက္ရက္စက္စက္ လွႏိုင္လြန္းတဲ့ ေဆာင္းကို။ အဲဒီေန.က ICY snow တဲ့။ ကင္မရာေမ့မွာ စိုးလို. ေက်ာင္းေနာက္က်ေနတဲ့ၾကားက ဓါတ္ပံုေတြ အမွီရိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေလာက္လွတဲ့ ေဆာင္းက လူသတ္ရတာ ၀န္မေလးဘူး ဆိုယံုၾကမလား? လမ္းမေတြေပၚမွာ ေရေတြခဲ ၿပီးလမ္းေတြေခ်ာ္လို. High Way ေပၚသြားလာၾကတဲ့ လူေတြ မေတာ္တစ္ဆမွဳေတြ နဲ. ပ်က္စီးၾကရတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေတြက TVေပၚမွာပလူပ်ံလို.။ အလြမ္းအိမ္ကိုယ္တိုင္ ေတာင္မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း ႏွင္းပံုကို ၀င္၀င္တိုးမိေသးတာ High Way ေပၚမွာ အရွိန္နဲ.သြားလာေနရ တဲ့လူေတြခမ်ာ အသက္ကို ဖက္နဲ.ထုပ္ ထားလို. ေၾကာက္ဒူးေတြတုန္ ေနမွာမလြဲပါ။ လွလြန္းတဲ့ အရာေတြမွာ မာယာေတြ ရွိတတ္သလား လို.အလြမ္းအိမ္ တစ္ခါတစ္ေလ ေမးခြန္းထုပ္မိပါရဲ.။<br /><br /></span><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-7828497973710138744?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-57713805686546940302009-07-30T19:31:00.000-07:002010-01-25T18:42:21.737-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆူရွီးလိပ္ေနပါသည္။ </span>တစ္ေန.တစ္ေန. လုွပ္ရွားရင္း ရုန္းကန္ရင္းနဲ. ဘ၀ အတြက္အေမာေၿပစရာ ဟာသေလးမ်ားလဲ ၿမင္ၿဖစ္ေအာင္ ၿမင္တတ္ေအာင္ၾကည့္ရင္းက မွတ္မွတ္ရရ ေလးမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ေပးလိုက္ပ္တယ္။ အလြမ္းအိမ္တို. ဆူရွီးေလာကမွာ ၀ါဆာဘီး wasabi ဆုိတဲ့ အစိမ္းႏုေရာင္ ပစၥည္းတစ္ခု ရွိပါတယ္။ အဲဒီပစၥည္းဟာ အလြန္တရာမွ မႊန္ၿပီး ပူပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြက ငါးစိမ္းေတြစားတဲ့ အခါပိုးေသေအာင္ ၀ါဆာဘီးေလး နဲနဲစားေပးတယ္ လို.အလြမ္းအိမ္မွတ္ ဖူးပါတယ္။<br />တစ္ေန.ေတာ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ေန.လည္စာစားခ်ိန္မွီေအာင္ ဆူရွီးကို အပီအၿပင္လိပ္ေနတုန္း ၀ါစာဘီးကို ကိတ္မုန္.ေပၚ မွာခရင္ အလွဆင္တဲ့ ပိုက္နဲ.ညွစ္ၿပီး ဘူးထဲကိုထည့္ ေနတုန္း "မာမီ အိုက္စခရင္" ဆိုတဲ့အသံကို ၾကားပါတယ္။ ၃ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ ရွိတဲ့ခေလးတစ္ေယာက္ သူ.မာမီကို အလြမ္းအိမ္ရဲ. အလြန္တရာမွ လွပတဲ့ ၀ါဆာဘီးကို အိုက္စခရင္အမွတ္နဲ. ၀ယ္ေကၽြးခိုင္းေနပါတယ္္။ မာမီက အဲဒါ အိုက္စခရင္မဟုတ္ဘူး လဲဆိုေရာ "ၿဗဲ" တဲ့။ အလြမ္းအိမ္လဲ နဂိုကမွ အားနာတတ္ပါတယ္ဆို သူက ၿဗဲ ဆိုေတာ့ ၀ါဆာဘီးအိတ္ပဲ ထိုးေပးရေတာ့မလုိ၊ ခြက္ထဲပဲခပ္ေပးရေတာ့မလို၊ ခေလးစားလို.မရဘူး ပူတယ္ လို.ပဲ ထေၿပာရေတာ့မလို နဲ. အူေၾကာင္ေၾကာင္ရပ္ေနမိပါတယ္။ ေတာ္ေသးဧ။္ မာမီက ကေလး ကို အတင္းလက္ဆြဲေခၚသြားေပလို. ။<br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5771380568654694030?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-46950257039199570402008-12-14T13:53:00.001-08:002008-12-14T14:24:55.147-08:00<span style="text-decoration: underline;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဟိုတစ္ေလာက ေဒၚလြမ္းလြမ္း တို. လွ်ာရွည္ေတာ္မူၿပီး အခန္းေဖၚကိုရီးယားမ နဲ.အတူ ကင္မခ်ီ လုပ္ၾကပါတယ္။</span> အဲဒါ ကင္မခ်ီ လုပ္နည္းကို ေဖါက္သည္ ခ်လိုက္ပါတယ္။<br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWCbXhVRnI/AAAAAAAAAY8/cP0XM2I-3-k/s1600-h/DSC04184.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWCbXhVRnI/AAAAAAAAAY8/cP0XM2I-3-k/s200/DSC04184.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279769544843675250" border="0" /></a><br /></div><span style="text-decoration: underline;">၁။ မုန္ညွင္းၿဖဴ ထုပ္ကို အခုလို ထက္ၿခမ္းၿခမ္းပါ။<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWB4M4DxDI/AAAAAAAAAYs/wHxIZAL-scM/s1600-h/DSC04188.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWB4M4DxDI/AAAAAAAAAYs/wHxIZAL-scM/s200/DSC04188.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768940690785330" border="0" />၂။ၿငဳတ္သီး မွဳန္.သံုးပါတယ္။</a><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBxBrRzKI/AAAAAAAAAYk/2LuTHS5oGto/s1600-h/DSC04196.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBxBrRzKI/AAAAAAAAAYk/2LuTHS5oGto/s200/DSC04196.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768817425304738" border="0" /></a>၃။ ဆားပြင့္ အၾကီးၾကီး ေတြကို ခုလို မ်ိဳးဆားနဲ.အလႊာေတြ ၾကားထဲကို ထည့္ေပးပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBsHWImqI/AAAAAAAAAYc/ecRFzaTF32A/s1600-h/DSC04200.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBsHWImqI/AAAAAAAAAYc/ecRFzaTF32A/s200/DSC04200.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768733047888546" border="0" /></a>၄။ ၿပီးရင္ခုလိုမ်ိဳး ဇလံုထဲမွာ ၈နာရီေလာက္ ပစ္ထားလိုက္ပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBlH7mfxI/AAAAAAAAAYU/gCXqwcqrnRc/s1600-h/DSC04202.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBlH7mfxI/AAAAAAAAAYU/gCXqwcqrnRc/s200/DSC04202.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768612945952530" border="0" /></a>၅။ ၈နာရီေလာက္ ၾကာရင္ ခုလိုမ်ိဳး မုန္ညွင္းရြက္ ေတြႏြမ္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ေရနဲ. ေသခ်ာေဆးပစ္ပါ။ မဟုတ္ရင္ တစ္အားငံပါလိမ့္မယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBezHAnPI/AAAAAAAAAYM/RkgKt4NmICU/s1600-h/DSC04203.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBezHAnPI/AAAAAAAAAYM/RkgKt4NmICU/s200/DSC04203.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768504277441778" border="0" /></a>၆။ ေကာက္ညွင္းမဳွန္.ေတြကိုေရနည္းနည္း ထည့္ၿပီး ၿပစ္လာတဲ့ အထိ ၾကိဳပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBYlc8SyI/AAAAAAAAAYE/3H461l02Wrs/s1600-h/DSC04204.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBYlc8SyI/AAAAAAAAAYE/3H461l02Wrs/s200/DSC04204.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768397532121890" border="0" /></a>၇။ ဂ်င္း ၾကက္သြန္ၿဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီ ကို အခုလိုမ်ိဳး ၿခစ္ေပးပါ။ ေထာင္းလို.လဲရပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBSL3H8YI/AAAAAAAAAX8/bJkcPG47CuE/s1600-h/DSC04205.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBSL3H8YI/AAAAAAAAAX8/bJkcPG47CuE/s200/DSC04205.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768287583400322" border="0" /></a>၈။ ၾကက္သြန္နီကိုလဲ လွီးထားပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBKY7jDmI/AAAAAAAAAX0/4iSFs9E1r4E/s1600-h/DSC04206.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBKY7jDmI/AAAAAAAAAX0/4iSFs9E1r4E/s200/DSC04206.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768153652661858" border="0" /></a>၉။ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ အၿဖဴနဲ.အနီလဲ ထည့္ရပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBDvUu3fI/AAAAAAAAAXs/KLiirHxzBwk/s1600-h/DSC04207.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWBDvUu3fI/AAAAAAAAAXs/KLiirHxzBwk/s200/DSC04207.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279768039404789234" border="0" /></a>၁၀။ ၿငဳတ္သီးမွုန္. ကို ၁ခြက္ ခ်င္ၿပီး အေစာနက ၾကက္သြန္ နီ၊ ၿဖဴ ၿမိတ္ေတြနဲ. ေရာပါ။ ၾကက္သြန္နီ လွီးထားတာေတြလဲထည့္ပါ။ ၾကက္သြန္နီ၊ၿဖဴေထာင္းထားတာေတြလဲထည့္ပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWA-T_BP8I/AAAAAAAAAXk/wSy3n44z_ak/s1600-h/DSC04208.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWA-T_BP8I/AAAAAAAAAXk/wSy3n44z_ak/s200/DSC04208.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279767946166616002" border="0" />၁၁။ ငံၿပာရည္၊ ဆားနဲနဲ၊ သၾကားနဲ. ၾကိဳထားတဲ့ ေကာက္ညွင္းမွဳန္. ရည္ေတြပါေရာၿပီးအားလံုးကို နယ္ပါ။</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWAs6lXTzI/AAAAAAAAAXc/TY0aNVhZH2w/s1600-h/DSC04210.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWAs6lXTzI/AAAAAAAAAXc/TY0aNVhZH2w/s200/DSC04210.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279767647290347314" border="0" /></a><br /><br />၁၂။ ၿပီးရင္ မုန္ညွင္းေတြထဲကို တစ္လႊာခ်င္းဆီ ပြတ္ၿပီး သိပ္ေပးပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWG7KJ0KLI/AAAAAAAAAZE/NtUkqNSOW5g/s1600-h/DSC04209.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/SUWG7KJ0KLI/AAAAAAAAAZE/NtUkqNSOW5g/s200/DSC04209.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279774489057700018" border="0" /></a>၁၃။ ၿပီးတာနဲ. ပုလင္းထဲကို အခုလိုပဲ အၿပည့္သိပ္ထည့္ေပးပါ။<br /><br />၁ရက္ေလာက္ေနရင္ အရည္ေတြထြက္ၿပီး ပုလင္းထဲက လွ်ံထြက္တတ္တာမွဳိ. သတိထားေစာင့္ၾကည့္ေပးပါ။ ပူတဲ့ရာသီမွာဆို ရင္ လုပ္ၿပီးတာနဲ. ေရခဲေသတၱာထဲထည့္ထားလိုက္ပါ။ အခ်ဥ္ၾကိဳက္တတ္ရင္ေတာ့ အၿပင္မွာ ေန.၀က္ေလာက္ထားပါ။ အလြမ္းအိမ္ကေတာ့ အခ်ဥ္ၾကိဳက္တာရယ္ အလြမ္းအိမ္ ေနတဲ့ေနရာက ေအးတာရယ္၊ ေမ့သြားတာရယ္ အားလံုးေပါင္းၿပီး အၿပင္မွာ ၃ရက္ေလာက္ ၾကာသြားလို. ခ်ဥ္မွခ်ဥ္ ၿဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-4695025703919957040?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-64470532982660073872008-10-13T17:44:00.000-07:002008-10-13T18:18:10.382-07:00<div align="justify">က်န္းမာေတာ္မူ စပါၾကရွင္။ ယေန. သီတင္းကၽြတ္လဆန္း ၁၄ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၃ရက္ သတင္းမ်ားကို ေၾကၿငာပါေတာ့မယ္ ရွင္။</div><div align="justify"></div><div align="justify">သတင္းေခါင္းစဥ္.... ေဒၚ အလြမ္းအိမ္တို. အိုးဖုတ္ေနသည္။ ဟုတ္ကဲ့... ယခုစာသင္ရာသီတြင္ အိုးဖုတ္သင္တန္း တက္ဖို. အေၾကာင္းဖန္ လာပါသည္။ အႏုပညာ အလြန္.အလြန္ ကၽြမ္းက်င္ေသာ မေရႊလြမ္းသည္ လၽွာတစ္ေတာင္ေလာက္ ရွည္ကာ အိုးဖုတ္သင္တန္း ကိုစာရင္းေပးမိသည္။ ပင္ဂြင္းလုပ္လွ်င္ ဘဲရုပ္ၿဖစ္သည္။ ဒိုင္ႏိုေဆာ လုပ္ပါက လိပ္ၿပာၿဖစ္သည္။ အိုးလုပ္ပါက ပန္းကန္ၿဖစ္သည္။ အလြန္ေတာ္ပါသည္။ အဆင့္ ၁ထက္ ေကာင္းေသာ အဆင့္ 0 ႏွင့္ပင္ ထိုက္တန္ပါသည္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">အလြန္.အလြန္မွ အရွက္သည္းလွေသာ ေဒၚေရႊလြမ္းသည္ လူမွုဆက္ဆံေရး ဘာသာရပ္ကို ယူမိပါသည္။ ထိုဘာသာ အခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အာေစးထည့္ ထားသကဲ့သို. ပါးစပ္မွာ ဖြင့္၍မရပါ။ ဆရာမက ပါးစပ္ကို ေဆာက္ႏွင့္လာထြင္း ေတာင္ပြင့္မဲ့ပံု မေပၚေသာ အလြမ္းအိမ္ကို လက္ေကာေၿခေထာက္ေရာ ေၿမာက္သြားသည္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">ယခုဆက္လက္ၿပီး ေကာလိပ္အတြင္းမွ ရာသီဥတု ေၿခေနမ်ားကို အစီအရင္ခံပါဦးမည္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">အေရွ.အရပ္ ကားပါကင္တြင္ မုတ္သံု မုန္တိုင္းတိုင္ခတ္သြားပါ သၿဖင့္ ပါကင္တစ္ခုလံုး ခ်ိဳင့္မ်ား ခြက္မ်ားႏွင့္ၿပည့္ ႏွက္ေနပါသည္။ ထိုမုတ္သံု မုန္တိုင္းၾကီးသည္ ေတာင္အရပ္ ေက်ာင္းေကာင္စီ ရွိရာသို. ဆက္လက္ ဦးတည္ေနၿပီး ကားပါကင္ၿပင္ရန္ ဘတ္ဂ်က္ ဥေၾသာသံေပးေနပါသည္။ အလွဴေငြ မရွိေသာေၾကာင့္ ခ်ိဳင့္မ်ား ခြက္မ်ားကို သဲမ်ားၿဖင့္ဖို. ရန္စီစဥ္ေနပါသည္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">ေကာလိပ္၏ Sociology ဌာန အရပ္၌ မိုးေခါင္ ေရရွားေနပါေသာေၾကာင့္ ဆရာ၊ဆရာမ မ်ားေရရွာေနပါသည္။ Sociology ဌာန အရပ္ကို ေရွာင္က်ဥ္ၾကပါရန္ သက္ဆိုင္ရာမွ သတိေပးႏိွဳးေဆာ္ထားပါသည္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">အဂၤလိပ္စာ ဌာန၌ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းမွဳေၾကာင့္ ေရမ်ားၾကီးကာ ၀မ္းပ်က္ ၀မ္းေလွ်ာ ေရာဂါမ်ား ၿဖစ္ပြားေနပါေသာ ေၾကာင့္ နဂိုကမွ ေခ်ာင္ခ်င္ေနေသာ ဆရာ/မ မ်ားသည္ သြက္သြက္ခါသြားပါသည္။ ထို.ေၾကာင့္ သင္ခ်င္သည္မ်ားကို သင္ကာ မသင္ခ်င္သည္မ်ား ကို မသင္ပါ။</div><div align="justify"></div><div align="justify">ဤတြင္ သတင္းမ်ားကုိ ေၾကညာလို. ၿပီးပါၿပီ။ ကိုယ္စိတ္ႏွၿဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာေတာ္ မူၾကပါေစရွင္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-6447053298266007387?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-57728087463570888052008-10-13T17:15:00.000-07:002008-10-13T17:35:53.365-07:00<div align="justify">အေမ...</div><div align="justify">ကၽြန္မ တို.ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အေမ့ထက္ လူလံုးႏွစ္ဆ ေလာက္ၾကီးလာတဲ့အထိ အေမဘယ္လိုမ်ား ပင္ပင္ပန္းပန္း ေကၽြးေမြးလာပါ လိမ့္လဲေနာ္။ အေမ ကၽြန္မမွတ္မိေသးတယ္၊ ကၽြန္မတို.ငယ္ငယ္ တံုးကေပါ့ ကၽြန္မတို. မိသားစု စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ေလာက္ပဲ ပိုက္ဆံရွိခဲ့တယ္ေလ။ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း နဲ.ရုန္းကန္ခဲ့ ရတုန္းက အေမက ကၽြန္မတို. ေမာင္ႏွမကို "သားတို. သမီးတို. အားမငယ္နဲ. အေမရွိရင္ ေငြရွိတယ္။ အေမ မင္းတို.ကို ပိုပိုလၽွံလွ်ံမ ေထာက္ပံႏိုင္ေပမဲ့ မ်က္ႏွာမငယ္ ေစရဘူး။" အေမ... ေမာင္ေလးငယ္ငယ္ တုံးက အေမႏို. မထြက္လို. ပိုက္ဆံမရွိမဲ့ ရွိမဲ့နဲ. ၀ယ္ထားတဲ့ ႏို.မွုန္. ဘူးေတြ အတုမိလို. အေမ ႏို.မွုန္. ဘူးေတြ ေဘးမွာ ထိုင္ငိုေနခဲ့ တာကုိ သမီးေလွကား ေထာင့္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ သနားစရာေကာင္းလိုက္ တဲ့အေမရယ္။ အေမ... ကၽြန္မတို. အတန္းၾကီးလာတာနဲ. အမ်ွၾကီးလာတဲ့ ကုန္ေစ်းႏွုန္းနဲ. အမွီ၊ က်ဴရွင္ဖိုး ဘာဖိုးညာဖို.ေတြ အတြက္ အေမ မနက္ ၄နာရီကေန ည၉နာရီေလာက္ အထိ အလုပ္လုပ္ ၿပီးသားေတြသမီးေတြ အတြက္ ရုန္းကန္လုွပ္ရွားခဲ့တယ္။ ဘစ္စကား ၾကပ္ၾကပ္ေတြထဲမွာ ငါ့အေမ မြန္းၾကပ္ေနရွာေရာ့မယ္။ အေမ ဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။ အေမ ကၽြန္မ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အေမ့ေရွ.မွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္ ၿပီးအေမ့ကို ကာကြယ္မယ္မွ မရွိေသးဘူး၊ ကၽြန္မ ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာကုိ ရွာခဲ့တယ္ အေမ။ အေမ ၿပံဳးၿပီးလက္ခံခဲ့တယ္။ အေမ ကၽြန္မဆီ ေငြပို.မပ်က္ခဲ့ဘူး။ အေမ... ကၽြန္မ အေမ့ကို လြမ္းတယ္။ အေမ... ကၽြန္မအေပၚ နားအလည္ တတ္ဆံုးအေမ... မနက္ၿဖန္ သီတင္းကၽြတ္လၿပည့္ေန. မွာကၽြန္မ အေမ့ကို ဦးခ်လို. ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5772808746357088805?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-50029050689913983372008-05-06T08:20:00.000-07:002008-05-06T08:55:35.696-07:00<div align="justify">မိုးေလေတြက သည္းထန္ေနသည္။ လိုွင္းလံုးၾကီးေတြက ေ၀ါကနဲ ေ၀ါကနဲ ႏွင့္ သေဘၤာ၏ ကိုယ္ထည္ အတြင္းသို. ၀င္ေရာက္လာသည္။<br />ေရငံေတြ၀င္လာတိုင္း ကုန္းပတ္ေပၚတြင္ မိရာကို လွမ္းဆြဲ ထားေသာ သေဘာၤသားမ်ား၏ ပါးစပ္အတြင္းသို. ငံက်ိက်ိ။ သေဘာၤဦးခန္း အတြင္းမွ May Day ေအာ္ေနသံေတြက မိုးသံေတြၾကားမွာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနသည္။ သေဘာၤ စက္ခန္းအတြင္း မွာလဲ ေရခ်ိန္သည့္ သူမ်ားက ပ်ားမ်ားလို အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္။ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက ေၿပးၾကလႊားၾကႏွင့္။ သေဘာၤက စစ္ေရယာဥ္ တစ္စီးၿဖစ္တဲ့ အေလ်ာက္ ခိုင္ခံသည္။<br />ဘယ္ေလာက္ပင္ ခိုင္ခံ သန္မာသည့္ သေဘာၤ ၿဖစ္ဦးေတာ့ ပင္လယ္ၾကီး၏ ၾကမ္းတမ္းမွုကို ေတာင့္ခံမထားႏိုင္။ ကူသူကယ္သူမဲ့ သေဘာၤတစ္စင္း ပင္လယ္ထဲမွာ လူးလူးလြန္.လြန္.။ သေဘာၤတြင္းမွ လူမ်ားကေတာ့ ဇေကာထဲ ဇီးၿဖဴသီး ထည့္လွိမ့္သလို တစ္လူးလူး တစ္လိမ့္လိမ့္။ ေနာက္ဆံုး သေဘာၤသားမ်ား သေဘာၤ ကိုမနစ္ေအာင္ သဘာ၀အႏ ၱရာယ္ေတြၾကားမွ က်ားကန္ကန္ ေနမွဳကို ရပ္လိုက္ၾကသည္။ လိွုင္းၾကီးသည္။ လူအင္အားႏွင့္ ဘယ္လိုမွ ဆန္.က်င္ၾကိဳးစား၍ မရႏိုင္ လက္ေလ်ာ့လိုက္ၾကသည္။ မွီရာကိုသာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း နစ္ေနသည့္ သေဘာၤအတြင္းမွ ဘုရားကိုသာတေနၾကသည္။ သေဘာၤသား ၁၁ ေယာက္ လံုးေသမင္းကို<br />ခပ္ရြံရြံေလး ေစာင့္ေနၾကသည္။<br />ထိုအခ်ိန္မွာ စစ္ရဟတ္ယာဥ္တစ္စင္း ကိုၿမင္လိုက္ၾကသည္။ ရဟတ္ယာဥ္မွာ ေလဒါဏ္ေၾကာင့္ ေနာက္ကို ၿပန္ၿပန္ေရြ.သြားသည္။ ေလယာဥ္မွဴး၂ဦးမွ နစ္ေနေသာ သေဘာၤဆီသို. အခ်ိန္မွီေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနၾကသည္။ သေဘာၤသားမ်ား၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ ၿခည္သန္းေသာ မ်က္၀န္းမ်ားက ေလယာဥ္မွဴးမ်ား၏ ၾကိဳးစားမွဳကို အဆံုးစြန္ထိ ၾကိဳးစားဖို. တိုက္တြန္းေနသေယာင္ေယာင္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ နစ္ေနတဲ့ သေဘာၤ၀မ္းထဲသို. Co Pilot ကကယ္ဆယ္ေရး ၾကိဳးခ်ေပးသည္။ ေလၾကီးလြန္းေသာေၾကာင့္ ရဟတ္ယာဥ္ကို ၿငိမ္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ ထိန္းမထားႏိုင္ သို.ေသာ္ ကၽြမ္းက်င္၍ ၀ါရင့္လွေသာ ေလယာဥ္မွဴးမ်ား၏ ၾကိဳးစားမွုမ်ားေၾကာင့္ သေဘာၤသား ၁၁ဦးလံုး အႏၱရာယ္ ကင္းခဲ့သည္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5002905068991398337?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-33048733562956592712008-05-04T11:50:00.000-07:002008-05-04T11:54:49.230-07:00"O" ေသြးအုပ္စု<br /><br />ေသြးအုပ္စု O သမားမ်ားဟာ ခင္မင္ရင္းႏွီး စရာေကာင္းတဲ့သူေတြ ၿဖစ္ပါတယ္။ လူမွဳ ဆက္ဆံေရးေကာင္းတဲ့ သူမ်ားလဲၿဖစ္ၾကပါတယ္။ သူတို.ဟာ စဦးတည္ေထာင္ သူမ်ားလဲၿဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္စထားတဲ့ အလုပ္ကိုအဆံုးသတ္တဲ့ သူမ်ားေတာ့ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ သူတို.ဟာ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္း ၾကပါတယ္။ ေပၚၿပဴလာၿဖစ္ၾက တဲ့သူမ်ားလဲၿဖစ္ပါတယ္။ လူေတြရဲ. ဂရုစိုက္မွဳကို ခံခ်င္ၾကတဲ့ သူမ်ားလဲၿဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အလြန္ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ၾကသူမ်ားလဲ ၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />A" ေသြးအုပ္စု<br /><br />ေသြးအုပ္စု A သမားမ်ားဟာ အလြန္ပဲ တည္ၿငိမ္ၾကတဲ့ သူမ်ားၿဖစ္ပါတယ္။ သူတို.ဟာ ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးမားတဲ့ သူမ်ားၿဖစ္တဲ့ အတြက္ အၿပင္ပန္းမွာ ဘယ္လိုပဲ တည္ၿငိမ္မွဳကို ၿပေနပါေစ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းစိတ္ပူ လြယ္ပါတယ္။ A သမားမ်ားဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ အႏုပညာ သဘာ၀စြမ္းရည္ ရွိၾကသူမ်ား ၿဖစ္ပါတယ္။ ရွက္တတ္သူမ်ားၿဖစ္သလို အလြယ္တစ္ကူ စိတ္ဆိုး စိတ္နာတတ္ပါတယ္။ သူတို.ဟာ ယံုၾကည္ထိုက္တဲ့ သူမ်ားၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />"B" ေသြးအုပ္စု<br /><br />ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဦးတည္တတ္တဲ့ သူမ်ားၿဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုကို စလုပ္မိၿပီ ဆိုရင္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ နဲ. ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ဦးခ်င္း လြတ္လပ္စြာ လုပ္ကိုင္ၿခင္းကို ႏွစ္သက္တဲ့ လူမ်ားၿဖစ္ၿပီး၊ ကိုယ့္လမ္းကို ေလ်ာက္တတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />"AB" ေသြးအုပ္စု<br /><br />ဤေသြးအုပ္စု သမားမ်ားဟာ လူတစ္ကုိယ္ စိတ္ႏွစ္မ်ိဳးရွိတတ္ၾကပါတယ္။ သူတို.ဟာ လူမွဳဆက္ဆံ ေရးေကာင္းတဲ့သူမ်ားၿဖစ္သလို တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ အလြန္ရွက္တတ္တဲ့ သူမ်ားလဲၿဖစ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ တာ၀န္ယူတတ္တဲ့ သူမ်ားၿဖစ္ပါတယ္။တစ္ခါတစ္ရံမွာ တာ၀န္ယူလြန္း တတ္တာေၾကာင့္ ၿပႆနာမ်ား ၿဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။ သူတို.ဟာ ယံုၾကည္စိတ္ခ် ထိုက္တဲ့ သူမ်ားၿဖစ္တဲ့အၿပင္ သူတစ္ပါးကိုလဲ အလြန္ကူညီတတ္ပါတယ္။<br /><br />ပူးတြဲလို. ေကာင္းတဲ့ ေသြးအုပ္စု သမားမ်ားကေတာ့<br /><br />A ဟာ A နဲ. AB သမ်ားမ်ားနဲ. တြဲဖက္လို. အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးပါ။B ဟာ B နဲ. AB သမ်ားမ်ားနဲ. တြဲဖက္လို. အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးပါ။AB ဟာ ေသြးအုပ္ စု အားလံုးနဲ. တြဲဖက္လို. သင့္ေလ်ာ္ပါတယ္။O ဟာ O နဲ. AB သမ်ားမ်ားနဲ. တြဲဖက္လို. အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-3304873356295659271?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-31671352967392205862008-03-30T13:06:00.000-07:002008-03-30T13:45:13.120-07:00<div align="justify">ၿပတ္သြားပါတယ္။ ဘေလာ့ ေလာကနဲ. ေတာ္ေတာ္ အဆက္ၿပတ္သြားပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေလးကိုၾကာပါၿပီ။ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲတဲ့ ဘေလာ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးၾကပါတယ္။ အဟဲ ဘာေတြလုပ္ေနမွန္း မသိေအာင္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အလုပ္ေတြရွုပ္ေနပါတယ္။ စာေမးပြဲေရာ၊ ခရီးထြက္ေနတာေရာနဲ. ေတာ္ေတာ္ ေလးရွုပ္ပါတယ္။ ဒီေန.တနဂၤေႏြေန. မွာပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ. ၉နာရီေက်ာ္မွ အိပ္ရာကထၿပီး ထမင္းဟင္း မခ်က္မၿပဳတ္ အြန္လိုင္းမွာပဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဟိုခ်က္ ဒီခ်က္ လုပ္ေနပါတယ္။ ေဆာင္းေႏွာင္းေရာက္ သြားလို. အရင္ကေလာက္ မေအးေတာ့ပါဘူး။ ႏွင္းေတြ အကုန္အေရေပ်ာ္သြား ပါၿပီ။ ေအးေတာ့ေအးပါေသးတယ္။ အေႏြးထည္ ေတာ့၀တ္ရပါေသးတယ္။ Semester တစ္၀က္ေရာက္ၿပီး ေတာ့ေနာက္ semester တစ္၀က္ကို စေနပါၿပီ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြတုန္းက အိမ္စာေတြကို ပစ္ထားခဲ့သမွ် ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့မွ ကုန္းလုပ္ရပါေတာ့တယ္။ အလြမ္းအိမ္ ထံုးစံအတိုင္း ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေရာက္မွ အေသကုန္းလုပ္၊ မစားမေသာက္၊ မအိပ္ပဲနဲ.ေလ။ အဟဲ။ ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္ကို ေန.ေရာညပါ စားေနသမွ် အခုေတာ့ ေခါက္ဆြဲထုပ္ေတြ ၀ယ္ထားတာ ကုန္သြားလို. ထမင္းခ်က္စား ေနရပါၿပီ။ အလြမ္းအိမ္ အပ်င္းၾကီး တာကေတာ့ ၂ရက္စာထမင္း ကိုတစ္ခါထဲခ်က္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲထည့္ထား တတ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဆိုၿပီး အရင္က တကၠသိုလ္ကေန မခြာခ်င္တာတို. ခ်စ္သူနဲ.ခြဲရမွာမို.လို.လြမ္းတာေတြ ေတာ့မရွိပါဘူး။ ေက်ာင္းပိတ္ရင္ ေနာက္ထပ္ေက်ာင္းလခ ထပ္ေပးရေတာ့မယ္ အိမ္လခ ထပ္ေပးရေတာ့မွာ မို.လို. စိတ္ညစ္တာေတာ့ရွိတာေပါ့။ ဟဲဟဲ အလြမ္းအိမ္ က ၁ႏွစ္မွာ ၁၂လေလာက္ မြဲေနေတာ့လဲ ဒီေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့။ သယ္ရင္းတို.ေရ မေတြ.ရတာၾကာေတာ့ ေၿပာစရာေတြကေတာ့ မ်ားသား။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ကမရေတာ့ ဒီေန.ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲကြယ္။ အဟဲ ေနာက္မွ ဆံုၾကေသးတာေပါ့။</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-3167135296739220586?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-58767195701441321092008-02-24T13:26:00.000-08:002008-02-24T14:34:21.022-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R8HhuIo55pI/AAAAAAAAAO8/8pAaI_4HWUg/s1600-h/DSC02948.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170662029907322514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R8HhuIo55pI/AAAAAAAAAO8/8pAaI_4HWUg/s320/DSC02948.JPG" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေန႕က ၿမန္မာပြဲတစ္ခုကို ေရာက္သြားတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီးယူလာခဲ့ ပါတယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5876719570144132109?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-24137785306825013142008-01-27T09:14:00.000-08:002008-01-27T09:29:10.237-08:00<div align="justify">အလည္လာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမ မိတ္ေဆြေတြအား လံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္တို. ခုတစ္ေလာ ေက်ာင္းစာေတြနဲ. အလုပ္ရွဳပ္၊ အိမ္အသစ္မွာ ေနသားက်ေအာင္ လုပ္ရတာရယ္၊ ေနာက္အရာအားလံုး အေမ့ေနာက္ ကေနအီးေလးခို လိုက္တတ္တဲ့ အလြမ္းအိမ္၊ ရံုးၿပင္ကမ္းနား သြားရတာေၾကာက္တဲ့ အလြမ္းအိမ္ ခုေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ၊ တစ္္ေယာက္ထဲကတဲ့ ဇာတ္မွာ ကိုယ္ပဲ မင္းသမီး၊ ကိုယ္ပဲ လူရႊင္ေတာ္၊ ကိုယ္ပဲ ကားလိပ္ဆြဲ အဟဲ မပ်င္းရေတာ့ဘူးေပါ့။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဆီဗံုးေလးမွာ လာေအာ္ေပး၊ comment ေလးမွာ လာအားေပးၾကတဲ့ ခ်စ္မိတ္ေဆြ အားလံုးကိုေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-2413778530682501314?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-22273240796187837122008-01-27T09:06:00.000-08:002008-01-27T09:13:55.689-08:00ၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘ၀လမ္း<br />ၿဖတ္သန္းဖို.အတြက္<br />ဓါးေလးတစ္စင္းရွိၿပီမွုိ.<br />အေဖ့မွာအားေတြရွိခဲ့။<br /><br />ၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘ၀လမ္း<br />ၿဖတ္သန္းဖို.အတြက္<br />ထီးေလးတစ္လက္ရွိၿပီမွုိ.<br />အေဖ့မွာအားေတြရွိခဲ့။<br /><br />ဓါးနဲ.တူတဲ့အေဖ့သားနဲ.<br />ထီးနဲ.တူနဲ.အေဖ့သမီးရွိေနမွေတာ့<br />အေဖဘာမွမေၾကာက္<br />ဘ၀လမ္းကိုေလ်ာက္လွမ္းဖို.<br />အားရွိၿပီေပါ့။<br /><br /> ေဖေဖ<br /><br />#ကၽြန္မေဖေဖ ပို.ေပးလာတဲ့ ကဗ်ာငယ္ေလးပါ။ ကၽြန္မေဖေဖ ကိုယ္တိုင္စပ္ထားေပးတာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-2227324079618783712?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-72074954749689700122008-01-24T09:38:00.000-08:002008-01-24T10:06:05.559-08:00<div align="justify">ေက်ာင္းသြားရေတာ့မယ္။ ဒီေန. တက္ရမဲ့ အတန္းကို အလြမ္းအိမ္ မုန္းပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာပါ။ ဆရာမက သေဘာေကာင္းေပမဲ့ ေတြေတြေ၀ေ၀ နဲ.သိပ္မၿပတ္သားပါဘူး။ စာရွင္းၿပတာတို. ဘာတို.ဆို နားမလည္ၾကပါဘူး။ သူတို. အေမရိကန္ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ နားမလည္တာ အလြမ္းအိမ္ ဆိုေ၀းေရာေပါ့။ ၁နာရီမွ တက္ရမဲ့ အတန္းဆိုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ အိပ္ရာက ေစာေစာထစရာမလိုပါဘူး။ ေအးေဆးမွထၿပီး ေက်ာင္းသြားဖို.ၿပင္ရပါတယ္။ ၁၀း၃၀ေလာက္ မွအိပ္ရာထ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ ထံုးစံ အတိုင္း ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္စား၊ ေကာ္ဖီေသာက္၊ အေမနဲ. online မွာစကားေလး ဘာေၿပာ ၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳး ေက်ာင္းသြားဖို.ၿပင္ရပါတယ္။ တစ္ေယာက္ထဲ ေနရၿပီဆိုေတာ့ အရာအားလံုးကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ေစ်းကလဲ လိုက္ပို.မဲ့ သူရွိမွ သြားရတာဆိုေတာ့ ဒီၾကားထဲလို အပ္တာေတြကို စာရြက္ ထဲမွာခ်ေရးထားၿပီးေတာ့ မွေစ်းသြားေတာ့မွ လိုတာေလး ေတြ၀ယ္ရပါတယ္။ အခုေစ်းပို.ေပးမဲ့ သူမရွိလို. စာရင္းစာရြက္ၾကီးက အရွည္ၾကီးကို ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ အဟဲ။ ကဲကဲ ေလရွည္ေနတာ ေက်ာင္းေနာက္က်ေတာ့မယ္။ အလြမ္းအိမ္ကို ခြင့္ၿပဳၾကပါဦး။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-7207495474968970012?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-89505828295966931052008-01-23T12:49:00.000-08:002008-01-23T13:06:59.281-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီေန.မနက္ ေက်ာင္းကၿပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဖို. အ၀တ္ေတာင္းေလးကို ဆြဲလို. အ၀တ္ေလွ်ာ္ခန္း ကိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရင္ ၾကာတတ္တာမွိဳ.လို. အလြမ္းအိမ္လဲ စားစရာ ဘီစကြတ္၊ ဖတ္စရာ စာအုပ္ေလးရယ္ ယူၿပီး ရိကၡာ အၿပည့္နဲ. အ၀တ္ေလွ်ာ္ဖို. ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းအေတာ အတြင္း ရာသီဥတု ကလဲေအးေအး လာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခ်မ္းေနပါတယ္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္ထားတုန္း ဟိုဟိုဒီဒီေလ်ာက္ ၾကည့္ေတာ့ အရမ္း လွတဲ့ေနရာေလး တစ္ခုကို ေတြ.လိုက္ပါတယ္။ ေတြ.မိေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန.မွ ကင္မရာေလးကလဲ အဆင္သင့္ ပါလာေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး ဘေလာ့တင္ခ်င္စိတ္ ေတြတဖြားဖြား ေပၚလာပါတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ ပန္းခ်ီကားေလးလိုပဲ အရမ္းလွပါတယ္။<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R5eqIXl-PKI/AAAAAAAAAO0/LHMRDgvVdyk/s1600-h/0123081335.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R5eqIXl-PKI/AAAAAAAAAO0/LHMRDgvVdyk/s320/0123081335.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158778958925151394" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွင္းေတြက အလြမ္းအိမ္ အရပ္ဒီေလာက္ ဂလန္ဂလား ဆိုတာေတာင္ မွဒူးေလာက္ ရွိပါတယ္။ ဟိုေန.က အလြမ္းအိမ္ လမ္းေလ်ာက္ၿပီး အၿပင္သြားမိေတာ့ ေလကမ်က္လံုးထဲကို တိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္ထြက္ပါတယ္။ ေအးလြန္းလို.ပါ။ အဲေတာ့ ထြက္လာတဲ့မ်က္ရည္က မ်က္ေတာင္ ေမႊးမွာကပ္ၿပီးေတာ့ အေခ်ာင္းလိုက္ ေအာက္မက်ခင္ခဲ သြားပါတယ္။ အဟဲ အဲေတာ့ မ်က္ခြံႏွစ္ခုက ကပ္ေနပါေတာ့တယ္။ အဲေတာ့ ကိုရီးယားမေလးက ေရခဲေတြကို ေၿဖးေၿဖးခ်င္းကူခြာေပးေတာ့မွ မ်က္လံုးဖြင့္လို. ရသြားပါေတာ့တယ္။ အဲေလာက္ေတာင္ ဆိုးပါလားလို. အေၿပာမေစာလိုက္ပါနဲ.ဦး။ ခုအစပဲရွိေသးတယ္ လို.ေၿပာၾကပါေသးတယ္။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-8950582829596693105?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-92096342406463048282008-01-20T13:42:00.000-08:002008-01-20T14:02:48.178-08:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5157677552044785042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R5PAaDOivZI/AAAAAAAAAOs/hKmLV-f9BGs/s400/0120081131.jpg" border="0" /><br /><br /><br /><div align="justify">ဒီကေန. မနက္အိပ္ရာက ႏိုးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး မီးဖိုထဲကို၀င္လိုက္တယ္။ အခန္းေဖၚသူငယ္ခ်င္း ကိုရီးယားမေလးက ဆူရွီးေတြ လိပ္ထားေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အလြမ္းအိမ္တဲ့ ဒီေန. ထမင္းမခ်က္နဲ.တဲ့ သူနဲ.တူတူ ဆူရွီးလိပ္စားမယ္တဲ့။ အဟဲ အလြမ္းအိမ္လဲ ကူၿပီးလိပ္ေပးတယ္ ၁လိပ္။ အဟီး ၿပီးေတာ့ စားတယ္။ စားေကာင္းမွေကာင္း။ ေရညွိဖတ္ (ႏိုရီ) ရယ္၊ တူနာ ငါးေသတၱာရယ္၊ သခြားသီးရယ္၊ ၾကက္သြန္္နီေလး နည္းနည္းရယ္၊ ထမင္း စည္းစည္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ရယ္၊ ၾကက္ဥေၾကာ္ရယ္၊ ထည့္ၿပီးလိပ္ထားတာပါ။ စားေကာင္းေကာင္းနဲ. စားၿပီးေတာ့ ဘေလာ့မိသားစုေလး ကိုသတိရလို. ဓါတ္ပံုရိုက္ထားပါတယ္။ အမွတ္တရေလးေပါ့။ အခုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ အခန္းေဖၚ ၅ေယာက္နဲ.ေနပါတယ္။ အိပ္ခန္းေဖၚက ကိုရီးယားမေလးပါ။ အလြမ္းအိမ္တို. တစ္လွည့္စီခ်က္စားၾကပါတယ္။ အစားအေသာက္က အာရွတိုက္သားအခ်င္းခ်င္း ဆိုေတာ့ သိပ္အကြာလွၾကီး မဟုတ္ေတာ့ တြဲစားလို.ရပါတယ္။ ထမင္းနဲ. ဟင္းစားတဲ့ လူခ်င္းဆိုေတာ့ အထူးအေထြ သိပ္လုပ္ေနစရာမလိုဘူးေလ။ အလြမ္းအိမ္ ၿမန္မာစာ ခ်က္တာကို သူၾကိဳက္သလို သူ. ကိုရီးယားစာ ကိုလဲအလြမ္းအိမ္ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ အခုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ ညီမတစ္ေယာက္ ေကာက္ရလိုက္သလို ပါပဲ။ ၂လ ၃လေလာက္ သူကငယ္ေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ အမၾကီးတစ္ေယာက္လို ပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ကေလးေလးလိုပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့ အခန္းေဖၚနဲ.ေနရလို. အလြမ္းအိမ္ သိပ္စိတ္မဆင္းရဲေတာ့ပါဘူး။ ေဘးအခန္းက အေမရိကန္ အၿဖဴမေတြကလဲ မဆိုးပါဘူး။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ကဲ စာဖတ္သူ အေပါင္းေရ စာဖတ္သူအေပါင္းရဲ. ဇာတ္လိုက္ေလွ်ာ္ၾကီး အလြမ္းအိမ္ ညေနစာ ခ်က္ဖို.တာ၀န္ က်ေရာက္လာပါၿပီ။ လက္စြဲေတာ္ ဒယ္အိုးၾကီးကို ကိုင္လို. မီးဖိုၾကီးနဲ. စစ္ၿဖစ္လိုက္ပါဦးမယ္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R5PAaDOivZI/AAAAAAAAAOs/hKmLV-f9BGs/s1600-h/0120081131.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-9209634240646304828?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-90822529531738956332008-01-11T14:40:00.000-08:002008-01-11T15:01:22.639-08:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းအိမ္ အေမရိက ကိုေရာက္ပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေလဆိပ္မွာ အထုပ္ေတြ ယူၿပီး လာၾကိဳမဲ့ သူေတြနဲ. ေနာက္ဆံုးမွာ ဆံုၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကိုေရာက္သြားပါတယ္။ ခုေတာ့ အခန္းေလးထဲ မွာကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲပါပဲ။ တစ္ေန.လာလဲ ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္၊ ေနာက္တစ္ေန.လာလဲ ေခါက္ဆြဲ ေရေႏြးစိမ္နဲ.ပါ။ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက အၿပင္ထြက္ဖို.၊ လူေတြနဲ.ေတြ.ဖို. ေၾကာက္တတ္တဲ့ အလြမ္းအိမ္မွာ အၿပင္ကို သိပ္မထြက္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသြားရေတာ့မွ၊ ဘဏ္ေတြ ဘာေတြ သြားရေတာ့မွပဲ၊ ကားၾကံဳရွိေတာ့ မွေစ်း၀ယ္ တစ္ခါတစ္ေလ လို္က္ၿဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းက လာမဲ့တနလၤာေန. မွဖြင့္မွာဆိုေတာ့ ဒီၾကားထဲမွာ အလြမ္းအိမ္ ၁ပတ္ေလာက္ အားေနပါတယ္။<br />ဒီေန.ေတာ့ ႏိုင္ငံတစ္ကာ ေက်ာင္းသားေတြ စုၿပီးေတာ့ ဆရာမအိမ္မွာ သြားစုၾကတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၀ေယာက္ေလာက္ ရွိလိမ့္မယ္။ အလြမ္းအိမ္ဆီကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေခၚေတာ့ အလြမ္းအိမ္ ေနမေကာင္း ၿဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ၿငင္းလိုက္ပါတယ္။ အၿပင္မထြက္ ခ်င္တဲ့ အလြမ္းအိမ္ အိမ္တြင္းပုန္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ညေနေစာင္းေတာ့ ဆရာမကိုယ္တိုင္ အလြမ္းအိမ္ အခန္းကို ေရာက္ခ်လာပါတယ္။ ေနမေကာင္းတဲ့သူက ရုပ္ရွင္ကို မုန္.ေပါင္းမ်ားစြာစားၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနပါတယ္ အဟဲ။ ဆရာမကိုယ္တိုင္ လာေခၚေတာ့မွ အားနာတာနဲ. အလြမ္းအိမ္လဲ လိုက္သြားရပါေတာ့တယ္။ ဆရာမရဲ. သားနဲ. သမီးႏွစ္ေယာက္ ကလဲ လာခ်င္တယ္ ဆိုလို.တူတူလာ ေဆာ့ၾကတယ္။ အားလံုးက အသက္ ၂၀-၂၅ ပတ္၀န္းက်င္ မွာရွိၾကေတာ့ ရြယ္တူေတြ စုၿပီးစကားေၿပာၾက ေတာ့ၾကဆိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား။ ဆရာမကလဲ သေဘာေကာင္း ေတာ့လုပ္ခ်င္တိုင္း ကိုလုပ္ေနၾကေတာ့ တာေပါ့။ ဆရာမ အိမ္က ေတာထဲမွာ အပန္းေၿဖအိမ္အတြင္း မွာေနၾကတယ္။ ေတာထဲမွာ ဒရယ္ေတြ၊ ေခြးအေတြ အရမ္းမ်ားပါတယ္။ ဆရာမ အပန္းေၿဖအိမ္က ေတာထဲမွၿဖစ္တဲ့ အၿပင္ ဒီအနားမွာ အိမ္တစ္အိမ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ အဲဒီအိမ္ကို ၅မိနစ္ ေလာက္ကားေမာင္းရပါတယ္။ အဲေတာ့ ေၿမေခြးေတြမ်ား အုပ္စုဖြဲ.ၿပီးလာ တိုက္ခိုက္ရင္ အနီးဆံုးအိမ္ ကိုအၿမန္ေၿပးပါလို. ဆရာမက မွာထားပါတယ္။ တစ္ကယ္ကေတာ့ ေၿခာက္တာပါ။ ႏွင္းေတြကလဲ အထူၾကီး က်ေနပါတယ္။ ေအးလြန္းလို. အုပ္စုဖြဲ.ၿပီး ေဆာ့ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ အလြမ္းအိမ္ တို.တစ္ေယာက္ထဲ မီးလင္းဖို နားမွာ ထိုင္ၿပီး ဘေလာ့ ေရးေနပါတယ္။ က်န္တဲ့လူေတြ ကေတာ့ မီးဖိုထဲမွာ အရက္ အေပ်ာ့စား ေသာက္ေနၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဆရာမ အိမ္ေလးက သစ္လံုးအိမ္ေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ ၃ထပ္ရွိပါတယ္။ ေၿမတိုက္ထဲမွာ တစ္ထပ္ရွိပါတယ္။ လူၿဖဴေတြဆိုေတာ့ အပန္းေၿဖအိမ္ကို အပ်ံစား ၿပင္ထားပါတယ္။ အိမ္က ကေနဒါနယ္စပ္နားက ေတာထဲမွာ ဆိုေတာ့ ဖုန္းေတြလဲ Signal မမိပါဘူး။ အင္တာနက္လဲ မမိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ၿပဴတာေလးပါလာ ေတာ့ရသမွ် အခ်ိန္ေလးမွာ ဘေလာ့ေလး ေရးေနပါတယ္။<br />ခုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ အိပ္ငိုက္ေနပါၿပီ။ အားလံုးစုၿပီးစကား ေၿပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အလြမ္းအိမ္က ထိုင္ငိုက္ေနတယ္။ ကေနဒါ နဲ. အေမရိက နယ္စပ္တစ္ေနက တုိက္ရိုက္ ဘေလာ့ေရးေနပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ား က်န္းမာေတာ္မူစပါၾကရွင္။ အဟီး။ ဆက္ငိုက္လိုက္ဦးမယ္။ မနက္ၿဖန္ ဒီပိုစ့္ကို တင္မယ္ေနာ္။ ခုေတာ့ အင္တာနက္မရွိလို. အလြမ္းအိမ္ မီးလင္းဖိုေဘးမွာ ေႏြးေႏြးနဲ. အိပ္ငိုက္လိုက္ပါဦးမယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-9082252953173895633?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-41420201467307165572008-01-09T13:41:00.000-08:002008-01-09T14:08:19.077-08:00<div align="justify">ကၽြန္မ ခရီးစဥ္က နယူးေယာက္ကေနမွ Minneapolis ဆိုတဲ့ၿမိဳ.ကို ေလယာဥ္ထပ္စီး ရပါတယ္။ နယူးေယာက္ ေလဆိပ္ကေန ထြက္ေတာ့ ေပါင္ပိုေနလို. အိတ္၁အိတ္ကို ေဒၚလာ ၂၅ ေပးရပါတယ္။ ၂အိတ္ဆိုေတာ့ ၅၀ေပါ့။ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ တုန္းက Agent က အိတ္၂အိတ္ ၁အိတ္ကို ၃၅ ကီလို ခရီးအဆံုးထိ သယ္ခြင့္ေပးမယ္ လို.ေၿပာထားၿပီးမွ ၁အိတ္ကို ၂၈ ကီလိုေလာက္ပဲ ထည့္ထားတဲ့ ဟာေပါင္က ဘယ္လိုပိုသလဲေပါ့။ အလြမ္းအိမ္လဲ ဘာမွေၿပာခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့တာနဲ. ေတာင္းသေလာက္သာေပးၿပီး အိတ္ပါရင္ၿပီးေရာ သေဘာထားလိုက္ရပါတယ္။ Minneapolis ကို ၁နာရီ ခြဲ ၂နာရီေလာက္ ေလယာဥ္စီးၿပီးေတာ့ မွေရာက္ပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္သြား ခ်င္တဲ့ၿမိဳ.နဲ. အနီးဆံုးမွာရွိတဲ့ ေလယာဥ္ကြင္းကို Minneapolis ကေနမွ ေနာက္ထပ္ေလယာဥ္ အေသးနဲ. ၄၅မိနစ္ေလာက္ ထပ္သြားရပါေသးတယ္။ Rochester Airport က အလြမ္းအိမ္ေနာက္ဆံုး ေရာက္ရမဲ့ Airport ပါ။ Rochester ကိုေရာက္ေတာ့ အလြမ္းအိမ္ကို ေက်ာင္းကလာၾကိဳ ေပးမဲ့သူေတြ ေရာက္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွ ေရာက္မလာပါဘူး။ အလြမ္းအိမ္လဲ ငိုမဲ့မဲ့နဲ. ေက်ာင္းကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဘယ္မွာတုန္းလာၾကိဳ မယ္ဆို ဘယ္သူမွလဲ မရွိဘူး ဆိုၿပီး ငိုသံပါၾကီးနဲ. ေၿပာပါေတာ့တယ္။ အဲေတာ့မွ ေက်ာင္းကလဲ ၾကိဳမဲ့သူေတြ ထြက္သြားၾကၿပီ၊ ေရာက္ေတာ့မွာပါ မပူပါနဲ. ဆိုၿပီးေၿပာေနတုန္း ရွိေသးတယ္ ၾကိဳမဲ့သူေတြက အလြမ္းအိမ္ကို ေက်ာင္းကလာၾကိဳခိုင္းလိုက္ လို.ပါဆိုၿပီး လာမိတ္ဆက္၊ အိတ္ေတြ ကူသယ္ေပးၾကပါေတာ့တယ္။ အဲေတာ့မွ အလြမ္းအိမ္လဲ သက္ၿပင္းခ်ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းကိုေရာက္ ပါၿပီ။ ေက်ာင္းက အိမ္မွာ အခန္း ငွားထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလြမ္းအိမ္ ေနမဲ့အိမ္က ဘယ္သူမွ ရွိမေနတာေၾကာင့္ တံခါးဖြင့္ လို.မရပါဘူး။ မန္ေနဂ်ာ ကလဲသူ. အိမ္မွာ ရွိမေနပါဘူး။ အဲဒါနဲ. အလြမ္းအိမ္လဲ လာၾကိဳေပးတဲ့ ကိုရီးယားမေလး အိမ္မွာ ခဏေနရပါတယ္။ ညေနေစာင္းေလာက္ မန္ေနဂ်ာ ၿပန္လာေတာ့မွ သတင္းပို.ေတာ့ အိမ္ေသာ့ ထုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲေတာ့မွပဲ အလြမ္းအိမ္လဲ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ် ဘာညာလုပ္ ၿပီးဟင္းခ်ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ရာသီဥတု ဒီေလာက္ေအးခဲ ေနတဲ့ ဒီေနရာကို စစေရာက္လာတဲ့ညမွာ အလြမ္းအိမ္မွာ ေစာင္ပါးေလး ၁ထည္ပဲပါပါတယ္။ ေစာင္အထူမရွိပါဘူး။ ေခါင္းဦးလဲ မရွိပါဘူး။ ပါလာတဲ့ အက်ီ ၤေတြကို ေခါင္းဦးလို. ေစာင္ပါးေလးကိုၿခံဳအိပ္ရပါတယ္။ ဒါေတြက ကိစၥမရွိ၊ ေနာက္ေန.ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းက ေစ်းကို လိုက္ပို.ေပးသည္။ အဲေတာ့မွ အလြမ္းအိမ္လဲ ထမင္းစားရေတာ့ သည္။ အဲေတာ့မွ စားစရာ ေသာက္စရာ ၀ယ္၊ ေစာင္၊ေခါင္းဦး ၀ယ္၊ အိုးခြက္ပန္းကန္၀ယ္ ရပါေတာ့တယ္။ ေရာက္ထဲက ၿမန္မာေတြကို လိုက္ရွာပါတယ္။ ေတြ.ခ်င္တာေပါ့ ေနာ္။ ၿမန္မာရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အသိေလးကတင္ အလြမ္းအိမ္ အတြက္ အားရွိေစပါတယ္။ ကဲ စာဖတ္သူအေပါင္းတို.ေရ ေဟာဒီ Minnesota ၿပည္နယ္ Austin ၿမိဳ.မွာ ရွိတဲ့ ၿမန္မာမ်ား သိခဲ့ရင္ ေၿပာၿပၾကပါဦးေနာ္။ ဟဲဟဲ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-4142020146730716557?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-13450034969828799542008-01-08T17:33:00.000-08:002008-01-08T20:48:20.961-08:00<div align="justify">အေမရိက ကိုစ၀င္ေတာ့ port of entry က Atlanta ပါ။ Boarding pass က Senegal မွာထဲက ထုပ္ေပးလိုက္တာ ဆိုေတာ့ ေလယာဥ္ထြက္ခါနီးမွ ေလယာဥ္ေပၚတက္ဖို. ကိုယ့္ဂိတ္ေရွ.မွာ ထိုင္ေစာင့္ပါတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး နယူးေယာက္ကိုသြားမဲ့ ဒီေလယာဥ္က ထြက္ေတာ့မယ္ လို.ေခၚပါေတာ့တယ္။ အဲေတာ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ကိုယ့္ Boarding pass ေလးကိုယ္ ကိုင္ၿပီး Boarding pass ကိုၿဖတ္ပါေတာ့တယ္။ ၿဖတ္ေတာ့ အလြမ္းအိမ္ရဲ. boarding pass ကသူတို. system ထဲမွာမေပၚဘူး ေလယာဥ္လက္မွတ္ေပးပါတဲ့။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ မရွိဘူး E-ticket ပါလို.ေၿပာတာကို လက္မခံပါဘူး။ Delta Airline ပါ။ ဒုကၡေတြ တစ္လမ္းလံုးေပးတဲ့ Air-line ပါပဲ။ အဲဒါနဲ. ေကာင္တာကို ၿမန္ၿမန္ေၿပးၿပီး ေတာ့လက္မွတ္ Print လုပ္ေပးပါလို. သြားေၿပာေတာ့ ေကာင္တာက လူက ခင္ဗ်ားလက္မွတ္ကို Print ထုပ္ေပးၿပီးသားတဲ့ ticket ေပ်ာက္ အေနနဲ. ေနာက္ထပ္ ticket ထပ္ထုပ္ေပးရမယ္ဆိုရင္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ေပးရမယ္တဲ့။ အဲေတာ့ ကၽြန္မက ဘယ္တုန္းက ticket ရလို. ဘယ္က ticket ကိုေပ်ာက္ရမွာ တုန္းလို.ေၿပာေတာ့ သူက system ထဲမွာ လက္မွတ္ ထုပ္ေပးၿပီးသားလို. ေပၚေနလို.တဲ့ Penalty ေပးရမယ္တဲ့။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ အသစ္တစ္ခု ထပ္၀ယ္ရင္ ၇၅ ေဒၚလာပဲေပးရမယ္ အခု ေဒၚလာ ၁၀၀ ဆိုေတာ့ ကၽြန္မလဲ ေလယာဥ္လက္မွတ္ အသစ္ပဲ၀ယ္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီးေၿပာေတာ့လဲ မရဘူး။ အဲဒါနဲ. ေလယာဥ္လဲ လြတ္သြားေရာ။ ေနာက္ေလယာဥ္နဲ.မွပဲ လိုက္ဖို. ေဒၚလာ ၁၀၀ ကို ႏွေၿမာေၿမာနဲ. ေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ နယူးေယာက္ကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ. luggage ႏွစ္လံုးက ပါမလာပါဘူး။ အဲေတာ့လဲ baggage claim မွာေၿပးလႊားသြား Claim လုပ္ရပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အိတ္ေတြက ေရွ.ကေလယာဥ္နဲ.ပါသြားတာပါ။ အိတ္ေတြက ၾကိဳေရာက္ႏွင့္ေနပါတယ္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဆက္ရန္</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-1345003496982879954?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-46753687500833770812008-01-06T17:40:00.000-08:002008-01-06T19:48:52.736-08:00<div align="justify">အလြမ္းအိမ္တို. ဘေလာ့ေလာကနဲ. အဆက္ၿပတ္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ. ဘယ္လိုမွ ေရးလို.မရဘူး။ စိတ္က အိမ္လြမ္းတာေရာ၊ ေနရာအသစ္ကို ေရာက္စမွာ ဒုကၡေတြေရာက္တာ ေရာနဲ. ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွကို ေရးလို.မရတာ။ ဘေလာ့ သယ္ရင္းေတြအားလံုး ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခရီးထြက္ တုန္းကအေတြ. အၾကံဳေတြ ဒုကၡေတြအမ်ား ၾကီးေရာက္လိုက္တယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ပထမဆံုး အာဖရိကကေန Delta airline ကိုစီးၿပီးေတာ့ ၂၅ရက္ေန.မွာ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၁၀ နာရီေလာက္ စီးၿပီးသကာလမွာ အာဖရိက ထိပ္ဖ်ားက Senegal ႏိုင္ငံ Dakar ၿမိဳ.မွာ ခရီးသယ္ တစ္ခ်ိ္ဳ.ကို တင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ဆီၿဖည့္ ပါတယ္။ ခရီးသည္တင္ ေတာ့ cargo door ဖြင့္ရေတာ့တာေပါ့ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ၿပန္ပိတ္လို. မရေတာ့ဘူး။ ၿပင္တယ္ ၿပင္တယ္၊ ၁နာရီေလာက္ ၿပင္ၾကည့္တာကို ေလယာဥ္ေပၚ မွာထိုင္ေစာင့္ေနၿပီးေတာ့ လံုး၀ၿပင္လို. မရေတာ့ပါဘူးတဲ့။ အသစ္လဲမွ ရေတာ့မယ္တဲ့။ အသစ္ကလဲ စပါယ္ယာ မရွိေတာ့ ေနာက္ထြက္လာမဲ့ ေလယာဥ္နဲ. ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံကိုၿပန္မွာရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁ရက္ Senegal မွာေနရပါမယ္တဲ့။ ေဟာ္တယ္ ေတြဘာေတြ ေလယာဥ္ ကုမၸဏီက စီစဥ္ေပးပါမယ္တဲ့။ ေလဆိပ္ကေန ကူပြန္ေလးေတြ ထုပ္ေပးတယ္။ မနက္ၿဖန္ၿပန္ထြက္ဖို. အတြက္ေပါ့။ ကူပြန္ေလးေတြ ကိုင္ၿပီး immegration ကို ပတ္စပို.နဲ. ေလယာဥ္လက္မွတ္ကေလး ၿပၿပီးၿဖတ္ရပါတယ္။ အေရွ.ကလူေတြ ၿဖတ္ေတာ့ ပတ္စပို.ေလး ၾကည့္ၿပီးသြားေတာ့ သြားေတာ့နဲ. အလြမ္းအိမ္လဲ ကိုယ့္ပတ္စပုိ.ေလး ကိုယ္ကိုင္ၿပီး အလွည့္ေရာက္ဖို. တန္းစီရပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္အလွည့္လဲေရာက္ေကာ immegration officer ကအလြမ္းအိမ္ ပတ္စပို.ကိုၾကည့္ၿပီး ၿမန္မာပတ္စပို. ဒီမွာဆိုၿပီး သူ.အထက္အရာရွိကို ေအာ္ေၿပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့အလြမ္းအိမ္ကို ပတ္စပို. ရဲစခန္းမွာ ထားခဲ့ရမယ္တဲ့ မနက္ၿဖန္ ေလဆိပ္ဆင္းေတာ့မွာ ပတ္စပို.ၿပန္ေပးမယ္ ဆိုၿပီးသိမ္းထားလိုက္ပါတယ္။ အဲေတာ့ အလြမ္းအိမ္ေနာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ အၿဖဴမၾကီးေတြက နင္တို.ဒီလို သူမ်ားပတ္စပို.ကို သိမ္းလို. ဘယ္ရမလဲ၊ ပတ္စပို.ဆိုတာ ခရီးသြားတဲ့သူနဲ. ခြဲၿပီးသိမ္းထားလို. ဘယ္ရမလဲဆိုၿပီး immegration ကလူေတြကို ၀ိုင္းရန္ေတြ.ပါေတာ့တယ္။ အလြမ္းအိမ္မွာလဲ တစ္ခါမွ ဒီလိုမၾကံဳဖူးေတာ့ မ်က္ႏွာဆိုတာ ဇီးရြက္ကေတာင္ အေမေခၚရမယ္။ ဒါေပမဲ့ ရဲေတြက ပတ္စပို.မေပးခဲ့ရင္ ေထာင္ထဲမွာ တစ္ညသိပ္မဲ့ ပံုနဲ.ဆိုေတာ့ ပတ္စပို.ေလး ထားခဲ့ရပါတယ္။ ေလေၾကာင္းလိုင္း ကလူေတြက သူတုိ.ပတ္စပို.ကို ေနာက္ေန. မနက္အေစာ ရရပါေစ့မယ္တဲ့။ အဲေတာ့ ဂ်ာမန္မၾကီးတစ္ေယာက္ ကသူနဲ. အတူတူေနတဲ့ ၊ ေတာ္ၾကာ ဒီေကာင္ေတြက အလြမ္းအိမ္ အူေၾကာင္ၾကားကို တစ္ပတ္မဟုတ္ဘူး ၃၊၄ပတ္ေလာက္ လွည့္ၿပီး ပတ္စပို. ၿပန္မေပးရင္ ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးလို.တဲ့။ က်န္တဲ့ ခရီးသည္ေတြ ကလဲ အလြမ္းအိမ္ မနက္ၿဖန္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ မပါရင္ ေလယာဥ္ေပၚမတက္ဘူး ဆိုၿပီး ဆႏၵေတြၿပၾကပါတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ. ဒီအူေၾကာင္ၾကား အလြမ္းအိမ္ကို ကူညီမဲ့သူေတြ ေတြ.လို.။ ဘယ္လိုပဲေၿပာေၿပာ အလြမ္းအိမ္က ကိုယ့္ ပတ္စပို.ဆိုေတာ့ စိတ္ကေတာ့ ပူရတာေပါ့ေနာ္။ Dakar ၿမိဳ.က ကမ္းေၿခၿမိဳ.ေလးဆိုေတာ့ လည္စရာေတြမ်ား မွမ်ား၊ ဒါေပမဲ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ကိုယ့္အပူနဲ. ကိုယ္ဆိုေတာ့ အခန္းထဲကကိုမထြက္ဘူး။ ၂၆ရက္ေန. ေရာက္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ လာၾကိဳမဲ့သူေတြ ကိုေၿပာထားတာဆိုေတာ့ အၿမန္ၿပန္ၿပီး ဖုန္းေတြေခၚ၊ အိမ္ကိုလဲ ဆီနီေဂါ မွာေရာက္ေနတယ္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းၾကား ဖို.လုပ္ရေတာ့တာေပါ့။ ဖုန္းက တစ္ေယာက္ကို တစ္ခါပဲ ေခၚခြင့္ေပးတယ္။ ၁၀မိနစ္တဲ့။ ပိုက္ဆံေပးၿပီးေခၚ မယ္ဆိုေတာ့ တစ္ခါေခၚ ေဒၚလာ၂၀တဲ့။ အဲေတာ့ ခရီးသည္ေတြထဲက ဟန္းဖုန္းကို international roaming လုပ္လာတဲ့ သူေတြက က်န္တဲ့ ခရီးသည္ေတြကို ဖုန္းေပးသံုးပါတယ္။ သံုးတဲ့သူေတြက လဲအလုိက္သိသိနဲ. ၿမန္ၿမန္သံုးၾကပါတယ္။ ဒီခရီးေလး တစ္ရက္အတြင္း အသိေတြ အမ်ားၾကီးရလာသလို ခရီးသည္အခ်င္းခ်င္း လဲရိုင္းပင္းကူညီၾကပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">အလြမ္းအိမ္ကေတာ့ ေနာက္ေန.ၿမန္ၿမန္ေရာက္ခ်င္လို. အိပ္ၿပီးေတာ့သာ ေနပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန. မနက္အေစာၾကီး ေလဆိပ္ဆင္းရပါတယ္။ ေၿပာထားတဲ့ အတိုင္း အလြမ္းအိမ္ရဲ. ပတ္စပို.ေလးကို ယူလာေပးၾကပါတယ္။ ပတ္စပို.ေလး လက္ထဲမွာ ရေတာ့မွ သက္ၿပင္းခ်ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဆက္ရန္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-4675368750083377081?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-55574591967310216692007-12-18T15:48:00.000-08:002007-12-18T16:14:35.830-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရီးထြက္ရန္ ၅ရက္သာ လိုေတာ့သည္။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ၃ႏွစ္ေလာက္ ၾကိဳးစားပမ္းစား မက္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္မက္တစ္ခုက အေကာင္အထည္ ေပၚေတာ့မယ္။ ဒီအတြက္ ရင္ခုန္သလား ဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ မခုန္ဘူး လို.ေၿပာရင္ လိမ္လည္ေၿပာရာ ေရာက္မွာေပါ့။ ခုန္တာေပါ့ရွင္။ ေနရာသစ္ ေဒသသစ္ လူသစ္ေတြ နဲ.ေတြ. ရမွာကိ္ုး။ ဘယ္သူ.ကိုမွလဲ မသိလို. ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ရုန္းကန္ရဦးမယ္။ အိမ္မက္ဆိုလို. ေၿပာရဦးမယ္။ ကၽြန္မက အိမ္မက္ေတြကို သိပ္ယံုတတ္တဲ့သူပါ။ အိမ္မက္ေတြကလဲ ခဏခဏ မက္တတ္တယ္။ ၿမန္မာၿပည္တုန္းကဆို အိမ္မက္အတိတ္ေကာက္က်မ္း တစ္အုပ္နဲ. မနက္ခင္းဆို အလုပ္အၿမဲ ရွဳပ္တတ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ အိမ္မက္ အတိတ္ေကာက္ က်မ္း စာအုပ္ေလး က်န္ေနရစ္လို. အိမ္မက္ အတိတ္ေကာက္ၿခင္း အလုပ္ကို ရပ္ဆိုင္းထားရ ပါတယ္။<br /><br />အခုတစ္ေလာ ရာသီဥတုကလဲ ပူလိုက္တာ အရမ္းပဲ။ ေႏြရာသီၾကီး ကိုး။ မိုးရြာရင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေႏြရာသီမွာ သာရြာတတ္တဲ့ ေဒသလဲၿဖစ္လို. မိုးကိုသာ ေမွ်ာ္မိပါတယ္။ မိုးကလဲ ခဏခဏေတာ့ ရြာေပးရွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေႏြေနၿပင္းရဲ. အပူကို မိုးကမၿငိွမ္း သတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ခဏေလာက္ေအး သြားၿပီးတာနဲ. ၿပန္ပူတတ္ပါတယ္။ ခုလဲ မိုးေတြေတာ့ အံု.ေနတာပါပဲ။ အပူကေတာ့ မေလ်ာ့ႏုိင္ေသးပါဘူး။<br /><br />အရမ္းပူေနတဲ့ ေနရာကေန အရမ္းခ်မ္းေနတဲ့ ေနရာကို ခ်က္ၿခင္းၾကီးသြားရမွာ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္ပါတယ္။ အေႏြးထည္ အထူၾကီးေတြကို ဒီဘက္ေလဆိပ္မွာ ၀တ္လို.ကလဲ မၿဖစ္၊ ပူလြန္းလို. အေရေပ်ာ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဟိုဖက္ေလဆိပ္ေရာက္မွ ၀တ္ဖို.ၿပင္ရပါတယ္။ အဲေတာ့ အေႏြးထည္ အထူေတြက ကၽြန္မရဲ. ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးကို မႏိုင္၀န္ကို ထမ္းေစၿပန္ပါတယ္။ ၿပည့္သိတ္ေနတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လံုးရယ္၊ ေလးလံလြန္းတဲ့ လြယ္အိတ္တစ္လံုးရယ္၊ ဒီၾကားထဲ တိုလီမုတ္စ ေတြထည့္တဲ့ ဘာဘာညာညာ အိတ္ကေလးရယ္နဲ. ဒီ့အၿပင္ ေသတၱာၾကီး ႏွစ္လံုးကိုဆြဲလို. ႏိုင္ပါ့မလားလို. အစမ္းသယ္ၾကည့္ လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မက ေတာ္ေတာ္ကို တူသြားပါၿပီ။ ဘာနဲ.တူသြား တာလဲသိလား။ အရူးမနဲ.။ တစ္ေယာက္ထဲ ရွဳပ္ယွက္ေတြ ခပ္ေနတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္။ လြယ္အိတ္ၾကိဳးနဲ. ေက်ာပိုးအိတ္ၾကိဳးက ၿငိတာကၿငိ။ အိတ္အေသးေလးနဲ. လြယ္အိတ္နဲ.ကို ၾကက္ေၿခခတ္လြယ္ ထားလို. လည္ပင္းအစ္တာက တစ္မ်ိဳး ဟိုေသတၱာၾကီး ႏွစ္လံုးကို ဆြဲရတာက လက္ႏွစ္ဖက္ကို ကုန္ေရာ။ ဒါေတာင္ အစမ္းလုပ္ၾကည့္တာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ လက္ေတြ.က်ရင္ လက္အံေသလိုက္မဲ့ ၿဖစ္ၿခင္း။ ပစၥည္းေတြကို ေလ်ာ့ဖို.က်ေတာ့လဲ မေလ်ာ့ရက္၊ စာအုပ္ဆိုလဲ ပါေအာင္သယ္ခ်င္ေသးတာ၊ ဟိုဟာဆိုလဲ မထားခဲ့ရက္၊ ဒီဟာဆိုလဲ အမွတ္တရေလးမို.နဲ. ကဲ! ေဒၚေရႊအလြမ္းအိမ္ မယ္ေလာဘေရ သယ္ေပဦးေတာ့။ ေသတၱာ ႏွစ္လံုးက အပ္လိုက္ၿပီးရင္ ကိစၥမရွိေပမဲ့ လြယ္ၾကိ္ဳးေတြနဲ. ရွုပ္ယွက္ခပ္ၿပီး လည္ပင္းေတြ အစ္လို. အလြမ္းအိမ္တို. ဆာဒန္ဟူစိန္ လိုအၿဖစ္မ်ိဳးနဲ.ဆို ဒြတ္ခ။ ကဲပါေလ စစ္မေရာက္ခင္ မွ်ားမကုန္ေတာ့ပါဘူး။ ကိစၥမရွိ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အဆင္ေခ်ာ သြားလိမ့္မည္။<br /><br />အလြမ္းအိမ္ ပိုစ့္အစသစ္ မတင္ႏိုင္တာကို ေတာင္းပန္ပါသည္။ လာလည္သည့္ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ စာဖတ္သူမ်ားကို လဲအားနာလွပါတယ္။ ခုလို လာေရာက္အားေပးတာ ကိုေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5557459196731021669?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-7151928242818503242007-12-15T04:32:00.000-08:002007-12-15T04:45:37.987-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုတစ္ေလာ လဲသြားခါနီး လာခါနီး ဆိုေတာ့ စိတ္လုွပ္ရွားတာေရာ၊ အလုပ္ရွဳပ္တာေရာ ေပါင္းၿပီး ဘေလာ့အိမ္ေလး ကိုေတာင္ပစ္ထား ရတာၾကာေပါ့။ သြားလို.ရွိလို. ရွိရင္လဲ ကြန္ၿပဴတာ မရွိတာေရာ အင္တာနက္ မဆင္ရေသးတာေရာ နဲ.ဆိုရင္ေတာ့ ၁လေလာက္မ်ား ၾကာမလားမသိ။ အဲေတာ့လဲ အလြမ္းေတြေ၀ ရဦးေတာ့မွာေပါ့။ မသြားခင္ေလး အားလံုးကို မဂၤလာႏွစ္သစ္ ၿဖစ္ပါေစလို. ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း တုိ.နဲ. မၾကာခင္ ၿပန္ေတြ.ၾကတာေပါ့ ေနာ့္။ ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္ ကိုယ္သစ္ လူသစ္နဲ. ၾကိဳးစားလိုက္ၾကပါဦးစို.။<br /><br /><br />Happy New Year 2008<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-715192824281850324?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-68231917090260014242007-12-12T05:13:00.000-08:002007-12-12T05:57:46.719-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေန.<a href="http://klosayhtoo.blogspot.com/"> အကိုေစးထူး</a> ဆီကိုသြားလည္ မိေတာ့ <span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ႏုိင္ငံၿခားသြားမယ္ဆိုရင္ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးကို ဖတ္မိပါတယ္။ အဲဒါနဲ. ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးဖို. အၾကံရပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္ တို.ရန္ကုန္မွာတုန္းက လာခ်င္လိုက္တဲ့ ႏိုင္ငံၿခား ဆိုတာ တစ္ပိုင္းကို ေသေနတာပဲ။ ဟိုစာေမးပြဲေလး ေၿဖလိုက္၊ ဒီစာေမးပြဲေလး ေၿဖလိုက္နဲ.ေပါ့။ ႏိုင္ငံၿခားဆိုေတာ့ အဓိက အဂၤလိပ္လိုပဲ ေၿပာရေတာ့မွာေလ။ အဂၤလိပ္လိုက နဂိုထဲကမွ သိပ္ေၿပာခဲ့ဘူးတာ မဟုတ္ေတာ့ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္း ဘာသင္တန္း ညာသင္တန္း၊ ကြန္ၿပဴတာ ဆိုတာကလည္း ႏိုင္ငံတကာမွာ သူမရွိရင္ မၿဖစ္ေတာ့ ေလာက္ေအာင္ပဲ အေရးပါလွတာ ကလား။ အဲေတာ့ ကြန္ၿပဴတာ လဲတက္ေပါ့။ အဂၤလိပ္စကား ေလးမွ မတတ္ရင္ မ်က္ႏွာ အေတာ္ကို ငယ္ရတာပါ။ အလြမ္းအိမ္ ဒီကို စေရာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္လိုက သိပ္မေၿပာရဲဘူးေလ။ ပါးစပ္က မရဲတာေရာ၊ မွားလို. အရီခံရမွာ ကိုရွက္တာေရာနဲ. ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာဆို အႏွိမ္ခံရပါတယ္။ ဆရာေတြ ဆရာမေတြ ကအေတာ္ ကူညီေပမဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ ေတြက ေငါ့ခ်င္သလိုလို၊ မေခၚခ်င္သလိုလို နဲ.ဆိုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ က်ိတ္မ်က္ရည္က် ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါၿမန္မာကြ၊ သူတို.ထက္ ေတာ္ရမယ္၊ ၁ နဲ. ၁ ေတာင္ ဂဏန္းေပါင္းစက္နဲ. ေပါင္းတတ္တဲ့ သူေတြကို သာကိုသာရ မယ္ဆိုၿပီး ၾကိဳးစားရပါတယ္။ သူတို.က ဖတ္စာကို ၁ေခါက္ေလာက္ ဖတ္ၿပီး နားလည္ရင္ အလြမ္းအိမ္က ၅ခါေလာက္ ဖတ္ၿပီး Dictionary တစ္လံုးနဲ. အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ မအိပ္ရတဲ့ေန. ေတြရွိသလို တစ္ေန.ကို ၄နာရီေလာက္ပဲ အိပ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိပါတယ္။ မသိတာေတြကိ္ု မ်ဥ္းတားထားၿပီး ဆရာေတြ အားတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ သြားေမးရပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး အခက္အခဲရွိတဲ့ အခ်ိန္က အမ်ားဆံုး ၁ႏွစ္ပါပဲ။ ပထမဆံုး ၁ႏွစ္မွာေတာ့ ေငြေၾကးအရ အေၿခမခိုင္ေသးတာ တစ္ေၾကာင္း၊ အိမ္လြမ္းတာ၊ ေနသားမက်တာ၊ အားငယ္တာေတြနဲ. ေပါ့။ ေရာက္စ ၁လ၊ ၂လ ေလာက္မွာဆိုရင္ အလြမ္းအိမ္တို. အေမက လခကလဲမရ ေသးဘူးေလ။ လကုန္မွရမွာကိုး။ ပါလာတဲ့ ပိုက္ဆံေလးကို မနည္းေခၽြတာ ၿပီးေတာ့ ေနရပါတယ္။ ေတာ္ၾကာ လကုန္လို. မွကိုယ္က လူသစ္ဆိုေတာ့ လခေပးစာရင္း ထဲမပါလာရင္ သူတို.က process ေတြဘာေတြ ၿပန္လုပ္ရင္ ၾကာတတ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ကိုယ့္မွာရွိတာ ေလးကိုေခၽြတာထားရပါတယ္။ အဲဒီ ပထမ လေတြတုန္းက အလြမ္းအိမ္တို. အိမ္အတြက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ ရင္ေတာင္မွ ေစ်းအေပါဆံုး ဆိုတာကို ရွာ၀ယ္ရပါတယ္။ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစား သာၾကည့္ၿပီး Brand ကိုမၾကည့္ႏိုင္ပါဘူး။ လခေလး ရရင္ေတာ့ အဲဒီ အေကာင္းစားေလး စားၾကည့္ဦးမယ္၊ ဟိုဟာေလးလဲ ၀ယ္ၾကည့္မယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ သာအားခဲထား ႏိုင္တာပါ။ လခရေတာ့မွ ဟင္းခ်ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ ကိုယ္က အေ၀းမွာ ေနရတာမဟုတ္လား။ အေရးဟယ္ အေၾကာင္းဟယ္ ဆိုသံုးဖို. ပိုက္ပို္က္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုရပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္ ေတြကလည္း ေစ်းကၾကီး၊ ေနမေကာင္းၿဖစ္ ရင္လဲ ေစ်းက ေခါင္ခိုက္ေနေအာင္ ၾကီးပါတယ္။ အဲေတာ့ အာမခံဆိုတာ ထားရပါတယ္။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ထားၾကေပမဲ့ အလြမ္းအိမ္ကေတာ့ မထားပါဘူး။ သံေခ်ာင္းလို ေဒါင္ေဒါင္ၿမည္ တတ္တဲ့ ေရႊက်န္းမာေရး ေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ၁ႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ေနသားက ေတာ္ေတာ္ ေလးက်လာၿပီေလ။ အဂၤလိပ္လို ေလးကလဲ ေတာ္ေတာ္ ေလးေၿပာႏိုင္ေနၿပီဆို ေတာ့အေတာ့္ကို အဆင္ေၿပေနပါၿပီ။ ႏုိင္ငံၿခားမွာ ဘယ္အရာမွ အလကား မရပါဘူး။ ၿမန္မာအခ်င္းခ်င္း ကူညီခ်င္ၾကေပမဲ့ သိပ္မကူညီႏုိင္ၾကပါဘူး။ သူတို.ရတဲ့ လခကလဲ သူတို.မိသားစုနဲ. လံုးၿခာလည္လိုက္ ေနတယ္ဆိုတာ ကိုနားလည္ရပါတယ္။ ၿမန္မာအသစ္ေတြ ေရာက္လာရင္ ကိုယ္က တင္ေကၽြးထားခ်င္ ေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိ္ု ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ၿမန္မာမိသားစုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ လေပါင္းမ်ားစြာ ေခၚတင္ မေကၽြးႏိုင္ပါဘူး။ အဲေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုယ့္အားသာ ကို္ယ္ကိုးရပါတယ္။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္ ေနရတဲ့ လူေတြသာ မ်ားပါတယ္။ အဲေတာ့ စိတ္ရွိတိုင္း မကူညီႏိုင္တာကို ကိုယ္ကသိရပါတယ္။ အလုပ္၀င္တဲ့ ေနရာမွာလဲ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု၊ လူ.စရိုက္ေပါင္းစံုကို ၾကံဳရပါၿပီ။ ကိုယ္က အားလံုးကို သတိထားေနရပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ပထမဆံုး စအလုပ္၀င္ေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္ မေလးတစ္ေယာက္နဲ. အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ သူကတစ္ေန.ေတာ့ ကြန္ၿပဴတာ တစ္လံုးေရာင္းပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ကအေစာ ကထဲက ကီးဘုတ္ကို ဘယ္ေစ်းနဲ.ေပး၊ ေမာ္နီတာကို ဘယ္ေစ်းနဲ. ေပးဆိုၿပီးေၿပာထား ၿပီးသားပါ။ အလြမ္းအိမ္က ေၿပာၿပီးေတာ့ အလုပ္ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ထဲမွာ ရက္စြဲ နဲ.ဘာနဲ. ဘာဘယ္ေစ်းဆိုၿပီး မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူက အလြမ္းအိမ္ ေၿပာထားတဲ့ ေစ်းနဲ.မေပးပဲ ေစ်းေတြ ေလ်ာ့ၿပီးေပးလိုက္ပါတယ္။ သူေဌးက ဆူေတာ့ အလြမ္းအိမ္က အဲဒီေစ်းနဲ. ေပးခိုင္းလို.ပါ ဆိုၿပီးေတာ့ အလြမ္းအိမ္ကို လႊဲခ်ပါတယ္။ အဲေတာ့မွ အလြမ္းအိမ္လဲ သူေဌးကို ကဲေဟာဒီမွာ ၾကည့္သူေဌး ကၽြန္မက ဒီေစ်းနဲ.ေပး ခိုင္းတာ ဆိုၿပီး ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ကိုဖြင့္ ၿပေတာ့မွ သူေဌးလဲ ဟုတ္သားပဲ ဆိုၿပီး သူ.ကိုဆူပါေတာ့တယ္။ သူအဆူခံရေတာ့ အလြမ္းအိမ္ကို မၾကည္ပါဘူး။ အလြမ္းအိမ္လဲ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ေနာ္။ ကိုယ္မွ မလုပ္တာကို ဘယ္အလကား အဆူခံခ်င္ပါ့မလဲ။ အဲလို အဲလို ကိုယ့္ကို ေခ်ာက္တြန္းလႊဲခ် ခ်င္တဲ့သူေတြကလဲ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ ေစာင့္ေနတာကလား။ အားလံုးကိုသတိထား ရပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ကပိုသတိထားရပါတယ္။ ဘယ္သူ.ကိုမွ မယံုပါနဲ.။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္ရင္ေတာင္မွ မယံုပါနဲ.။ ကိုယ္က သူတို.နဲ. ယဥ္ေက်းမွဳအရေရာ၊ မိဘသြန္သင္ဆံုးမ မွဳအရပါ မတူၾကပါဘူး။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ့ အရာကို တန္ဖိုးမထားတတ္ တဲ့သူေတြၾကားမွာ ေနရေပမဲ့၊ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ့ အရာက တန္ဖိုးေလ်ာ့သြားတယ္လို. ေတာ့မထင္လိုက္ပါနဲ.။ ေလ့လာပါ၊ အတုယူသင့္တာကိုသာ ယူသင့္ပါတယ္။ ဆရာမၾကီး လုပ္တာလဲ အေတာ္ရွည္ သြားၿပီ။ အဟီး။ ဖတ္တဲ့လူေတြလဲ မ်က္စိေတြ ေညာင္းေရာ့ေပါ့။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးတာ ေက်းဇူးပါပဲ။<br /></span></span>္</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-6823191709026001424?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-16688154599019790022007-12-11T00:05:00.000-08:002007-12-11T00:27:47.863-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R15J96L7BxI/AAAAAAAAAOk/hsBJVgPNeW4/s1600-h/bd+cake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R15J96L7BxI/AAAAAAAAAOk/hsBJVgPNeW4/s200/bd+cake.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142629152443795218" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုလာမယ့္ ၂၂ဒီဇင္ဘာမွာ က်ေရာက္မွာကေတာ့ ဘာသာတရားကိုင္းရိုွင္း၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၿပီး ခင္ဖို.တစ္ အားေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ရဲ. ေမြးေန.ပါ။ ၁၀ရက္ေစာေနေသး ေပမဲ့ ခ်စ္မရဲ. ေမြးေန.နီးမွ အလြမ္းအိမ္ ခရီးထြက္ရမွာ ဆိုေတာ့ ၾကိဳၿပီး ဆုေတာင္းထားေပးတာပါ။ ဒီၾကားထဲ ဘေလာ့အိမ္ေလး ကိုမေရာက္ၿဖစ္ရင္ ဆုမေတာင္းၿဖစ္ လိုက္မွာစိုးလို.။ ေမြးေန.ရွင္ ဘယ္သူလဲဆုိတာ သိခ်င္ၾကၿပီလား။ ေၿပာၿပမွာေပါ့။ ေမြးေန.ရွင္ကေလ မုန္.ဟင္းခါးကို ငေပ်ာအူ မထည့္တာကို ၾကိဳက္တတ္တယ္။ ၀တ္ရြတ္အဖြဲ႕၀င္ တစ္ေယာက္လဲၿဖစ္တယ္။ ကထိန္ခင္းတဲ့ အေၾကာင္းကိုလဲ အလြမ္းအိမ္ ေမးသမွ် စိတ္ရွည္လက္ ရွည္ရွင္းၿပတတ္ေသးတယ္။ ေၿမြဆိုလဲ ေၾကာက္လိုက္တာ တုန္လို.။ ေပ်ာ္စရာေတြကို ေရးတတ္ၿပီး <a href="http://www.kyellay.blogspot.com/">ေပ်ာ္စရာ ကမာၻ</a>ထဲမွာ ေနတယ္ရွင့္။ ကဲ အခုေလာက္ဆို ေမြးေန.ရွင္ ဘယ္သူလဲဆိုတာသိ ေလာက္ေရာေပါ့။ ခ်စ္မ <a href="http://www.kyellay.blogspot.com/">မီးေလး</a> ေပ်ာ္စရာေတြကိုပဲ ဘ၀တစ္ေလ်ာက္ ၾကံဳေတြ.ရပါေစ။ ဘ၀ကို မပင္မပန္းပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ. ခ်စ္တဲ့သူေတြ နဲ.အတူ ၿဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ။ အသက္ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-1668815459901979002?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-80003291437250736922007-12-10T12:13:00.000-08:002007-12-10T12:34:09.697-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းအိမ္ အခုတစ္ေလာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေသာက မ်ားသည္။ ႏိုင္ငံေၿပာင္းတယ္ ဆိုေတာ့ ဗီြဇာ လိုတာေပါ့ေနာ့္။ ရံွုးၿပင္ကမ္းနား သြားရမွာ ေၾကာက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္က ရံွုးၿပင္ကမ္းနား ေတြသြားရတာေပါ့။ မသြားလို.မွမရတာကို ေနာ္။ အဲဒီ အထဲမွာ ကိုကိုရစ္တို. မမၾကပ္တို.နဲ. ေတြ.ရင္ အလြမ္းအိမ္ ထိုင္ငိုခ်င္စိတ္ ေပါက္သည္။ ဗီြဇာ ေလ်ာက္ေတာ့လည္း အင္တာဗ်ဴးမဲ့ ေကာင္စလာ မမကို ေမတၱာပို. ရတာ အေမာ။ မနက္မိုးလင္းထဲက ဗ်ဴးမမ က်န္းမာပါေစ၊ ေပါက္ကရ ေမးခြန္းေတြ မေမးပါေစနဲ.၊ မမၾကပ္ မဟုတ္ပါေစ နဲ. ၀ွဴး ေမာပါ့။ ရသမွ် ဘုရားစာေတြ လဲရြတ္ရတာ အာကိုေပါက္။ ဗ်ဴးမမက ရစ္တယ္ဆိုၿပီး နာမည္ၾကီးေသး သကိုး။ ဒါနဲ. အလြမ္းအိမ္ လဲအင္တာဗ်ဴးမဲ့ ေန.ကိုေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ စာရြက္စာတမ္းေတြကို တစ္လေလာက္ထဲက ၾကိဳလုပ္ထား။ ေကာ္ပီေတြ ကလဲ၃ေစာင္ ေလာက္ကူးထားရေသးတယ္။ ထပ္ခါထပ္ခါ လိုတယ္ဆိုၿပီး ၿပန္မလုပ္ရေအာင္ပါ။ ဒါေတာင္ မမရစ္က ရစ္ၿဖစ္ေအာင္ရစ္လိုက္ေသးတယ္။ သူနဲ. ၂ခါေတြ.ၿပီး တတိယေန. မွာမွ ဗီြဇာလာယူ လို.ေၿပာလိုက္ပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္လဲ ပတ္္စပို.ေလး ကိုထားခဲ့ၿပီး ၿပန္လာရတာေပါ့။ ဒါေတာင္ ေနာက္ေန.မွာ ပတ္စပို. သြားယူရင္ reject တံုးၾကီး ထုထားရင္ ဒုကၡဆိုၿပီး ေတြးပူရေသးတယ္။ ေနာက္ေန. ပတ္စပို.ေလး သြားယူေတာ့မွ ဗီြဇာေလး ရေနေတာ့ ဟင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။<br /><br />ေလယာဥ္လက္မွတ္ ေၿပး၀ယ္ရေတာ့တာေပါ့။ အလြမ္းအိမ္ကို ေခာတ္ေနာက္က်တယ္ ပဲေၿပာေၿပာ၊ တံုးတယ္ပဲေၿပာေၿပာ၊ အလြမ္းအိမ္ e-ticket ဆိုတာၾကီးကို ေတာ္ေတာ္ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဘယ္လိုေၿပာရမွန္း ေတာင္မသိပါဘူး။ လက္မွတ္ကေလး ကိုယ့္လက္ထဲရွိ ေနမွ စိတ္ေအးတယ္ ဆိုတဲ့ ေရွးရိုးစြဲ စိတ္က အလြမ္းအိမ္မွာ ရွိေနတုန္းပဲ။ e-ticket ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ အဆင္ေၿပေၿပ အလြမ္းအိမ္က paper ticket ေလးလို ခ်င္ေသးတာ။ ေနာက္ဆို paper ticket ေတြမသံုးေတာ့ပဲ e-ticket ေတြပဲ ၿဖစ္လာေတာ့ မဲ့ေခာတ္ကို ေရာက္ရင္ အလြမ္းအိမ္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ဒါေတာင္ အခု အလြမ္းအိမ္ ရထားတာက e-ticket ၾကီး။ ကဲမတတ္ႏိုင္ e-ticket ေလးကိုပဲ ကိုင္ထားရေတာ့ တာေပါ့။<br /><br />အထုပ္အပိုးေတြ ၿပင္ေတာ့ ေသတၱာက မဆန္.ႏိုင္၊ ေပါင္ခ်ိန္ မၿပည့္ေသးေပမဲ့ ေသတၱာက မဆန္.။ ေလာဘၾကီး ၍မၿဖစ္။ ေသတၱာၾကီး ကြဲထြက္သြားမွ ၿပႆနာတက္မယ္ ဆိုၿပီး ေလာဘေလးကို အသာသတ္ထားလိုက္ ရသည္။ ဒါေတာင္ ပစၥည္းအေသးေလးေတြ ကိုထိုးထိုး ထည့္ေနတတ္ေသးသည္။ ေၾသာ္ ေလာဘ၊ ေလာဘ အလြမ္းအိမ္လဲ ပုထုဇဥ္ တစ္ေယာက္ေပပဲ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />အလြမ္းအိမ္ မသြားရေသးပါဘူး။ ၁၀ရက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေတာ့က်န္ေသးသည္ ေပါ့။ ဘေလာ့သူငယ္ခ်င္း မ်ားကိုလြမ္းသည္ကေတာ့ မေၿပာပါႏွင့္ေတာ့။ မအားလြန္း၍သာ မလာႏိုင္ၿခင္းၿဖစ္တာကို နားလည္ေပးၾကပါ။<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-8000329143725073692?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-49568494471211447072007-12-04T12:20:00.000-08:002007-12-04T12:24:48.324-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အလြမ္းအိမ္ ဘေလာ့ေလာက မွေခတၱ အနားယူမည္ ၿဖစ္ပါသည္။ လာေရာက္ အားေပးၾက ေသာခ်စ္သူငယ္ခ်င္း မ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူး အထူးတင္ရွိပါသည္။ ဘယ္ေတာ့ၿပန္လာ ႏိုင္မလဲဆိုတာ မသိေသးလို. ဘယ္အခ်ိန္မွာ ၿပန္လည္ဆံုေတြ. ၾကပါစို.လို. ႏွုတ္မဆက္ႏိုင္တာ ေတာင္းပန္အပ္ ပါတယ္။ ဘေလာ့ဆက္ မေရးႏိုင္ အားေပမဲ့လဲ ဘေလာ့ဖတ္ ၿခင္းကိုေတာ့ ဆက္လက္ ၿပဳလုပ္မည္ၿဖစ္ ပါသည္။<br />ေက်းဇူး အထူးတင္ရွိပါတယ္။<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-4956849447121144707?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-65138870939471055192007-12-03T12:51:00.000-08:002007-12-10T12:12:34.868-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္သက္ေ၀ တို.အဖြဲ.၏ ဒီဇိုင္းမွာ စကာတင္ ေရြးၿခယ္ေသာ ဒီဇိုင္း၅ ခုတြင္ တစ္ခုအၿဖစ္ ေရြးၿခယ္ၿခင္း ခံရသည္။ ထိုမွ တစ္ဆင့္ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ ၿပင္ဆင္မွဳ မ်ားၿပဳလုပ္ ၿပီးလွ်င္ ထပ္၍ ရွင္းလင္းတင္ၿပ ရဦးမည္။ ခင္သက္ေ၀ တို. အဖြဲ. အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ယွက္ခပ္ ေနၾကတုန္း ဖုန္းလာသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">ရဲလင္း။ ။ မမ ဖုန္းလာေနတယ္။<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ မရွိဘူးလို. ေၿပာလိုက္ ေမာင္ရဲလင္း။ ဒီမွာ မအားရတဲ့ ၾကားထဲ။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">ရဲလင္း။ ။ မမ အေရးၾကီး လို.လို. ေၿပာေနတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ ဆက္တာ မမ။<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />ခင္သက္ေ၀ တစ္ခ်က္ေတြေ၀ သြားသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ ေအးေအး လာၿပီ။.................................ဟဲလို<br /><span style="color: rgb(51, 153, 153);">သန္.စင္၀င္း။ ။ ေဒၚေလး သမီးတို. ကိုအိမ္လခ ေပးတာ ေနာက္က်လို. ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေပၚက ဆြဲခ်ေနတယ္။ ပစၥည္းေတြ လဲလမ္းေပၚမွာ ပံုေနၿပီ ေဒၚေလး။ ေတာင္းပန္လို.လဲ မရဘူူး။ ကူညီပါဦး ေဒၚေလး။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခင္သက္ေ၀ မွင္သက္သြား မိသည္။ ၿပီးေတာ့ သြားၾကည့္ဖို. ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ ေဒၚေလး အခုလာခဲ့မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခင္သက္ေ၀ ခ်က္ၿခင္းဆိုသလို လုပ္ေနသည့္ အလုပ္မ်ားကို ပစ္ထားခဲ့သည္။ ရဲလင္းက ေမာ့ေတာ့ ေလးက်န္ေနရစ္ သည္။ ခင္သက္ေ၀ စိုးသီတာ အိမ္သို. ဒုတိယ တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ့ၿပန္ၿပီ။ မလာခ်င္ပါ ဘူးဆိုေသာ္လည္း သံေယာဇာဥ္ တစ္ေခ်ာင္းက ထပ္ရစ္ပတ္ လာၿပန္ေလၿပီ။ စိုးသီတာ အိမ္ေရွ.မွာ ပံုပံုေလး ထိုင္လို. မ်က္ရည္ေတြ က်ေနသည္။ လူကနဂိုထဲကမွ ေနမေကာင္းတဲ့ သူဆိုေတာ့ အရမ္းကိုက် သြားသည္။ အရင္က စိုးသီတာ ႏွင့္လားလားမွ် မဆိုင္။ သန္႕စင္၀င္းေလးက မေအ အနားမွာ မ်က္စိမ်က္ ႏွာေတြကို ပ်က္လို.။ ခင္သက္ေ၀ တူမေလးကို ေတာ့ပစ္မထားႏိုင္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ သူ.ေသြးပင္ မဟုတ္ပါလား။ အိမ္ထဲမွ ပစၥည္းမ်ား ကိုဆြဲထုပ္ေန ေသာေယာက္်ားၾကီး တစ္ေယာက္ကိုလဲေတြ.သည္။ ခင္သက္ေ၀ အခ်ိန္မဆိုင္း ေတာ့ပဲ အိမ္ထဲကို၀င္ သြားသည္။ ထိုလူၾကီးက အိမ္ရွင္ပင္ ၿဖစ္ရမည္။<br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><br />သက္ေ၀။ ။ ဒီမွာရွင့္ ကၽြန္မ ဒီအိမ္လခကို ေပးပါ့မယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ရက္ရက္စက္စက္ ဆြဲမထုပ္ပါနဲ.။<br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">အိမ္ရွင္။ ။ မရဘူး ကေလးမ။ ဦးေလး သူတို.ကို သတိေပးတာ ၄၊ ၅ ခါမကဘူး။ ခုေတာ့ ဒီအိမ္ကို အိမ္ငွား အသစ္တင္ ေတာ့မယ္။ ကေလးမ ဦးေလးကို ၃ဆ ပိုေပးပါမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ဦးေလးမငွား ႏိုင္ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခင္သက္ေ၀ တင္းသြားသည္။ သူ.တူမေလး ကိုေခၚၿပီး ေၿပာလိုက္သည္။ "သမီး ကားထဲကို သမီးတို. ပစၥည္းေတြ သြားတင္ေခ်။" ခင္သက္ေ၀ ေၿပာသည္ကို စိုးသီတာ ၾကားလိုက္သည္။ စိုးသီတာမွ မယံုႏိုင္ သလို ၾကည့္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ စိုးသီတာ မ်က္ရည္ေတြ က်လာသည္။ ဘာတစ္ခြန္းမွ်ေတာ့ မေၿပာေသး။ သူလုပ္ခဲ့သည္ မ်ားအေပၚ ရွိန္ေနၿခင္း ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ ခင္သက္ေ၀ တုိ.ပစၥည္းမ်ား ကိုတင္ၿပီးသည့္ အခါတြင္ ခင္သက္ေ၀ ကပဲ စိုးသီတာကို သြားေခၚလိုက္သည္။ "မမ လာ သြားမယ္။"<br /><br />ခင္သက္ေ၀ အိမ္ကိုေရာက္ သည္အထိ ဘယ္သူ.ဘယ္သူ မွ်စကားမေၿပာ ၾက။ အိမ္ထဲကို ၀င္ေတာ့ သန္.ရွင္းေတာက္ေၿပာင္ ေနသည့္ ေၾကြၿပားကပ္ထား ေသာၾကမ္းခင္းကို သေဘာက်ေနေသာ သန္.စင္၀င္းက ခင္သက္ေ၀ ၏ လယ္သာ ဆက္တီ ဆင္စြယ္ေရာင္ ေပၚသို. အထုပ္ေတြ တင္မလို.လုပ္ေနသည္။ ခင္သက္ေ၀ လွမ္းဟန္.လိုက္သည္။ "ဟဲ့ဟဲ့ အဲဒီေပၚ မတင္နဲ.။ အဲဒီဟာ စြန္းသြားမယ္။ အဲဒါကေစ်းၾကီးတယ္။" သန္.စင္၀င္း မွာ မ်က္ႏွာေလး တစ္ခ်က္ညိွဳးသြားသည္။ မတတ္ႏိုင္။ သူ.အိမ္မွာ ခဏေပး ေနမည္ဆိုေတာ့ သူ.စည္းကမ္း ေတြကိုေတာ့ ေၿပာၿပရမည္။<br /><br />ခင္သက္ေ၀ မွ သန္.စင္၀င္းကို ေၿပာေနတုန္းရွိ ေသးတယ္ တံခါး၀မွ စိုးသီတာ မူးလဲသြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ခင္သက္ေ၀ တုိ. ေဆးရံုကို ၿပန္ေၿပးရၿပန္သည္။ ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္မေလး ကခင္သက္ေ၀ ကိုတိုးတိုးေၿပာသည္။ စိုးသီတာကို ေဆးရံုတင္ထား ခဲ့ရမည္တဲ့။ ခင္သက္ေ၀ တစ္ေယာက္ သန္.စင္၀င္းေလး လက္ကိုဆြဲကာ စိုးသီတာကို ႏွဳတ္ဆက္စကားေၿပာ၊ day nurse နဲ. night nurse ေတြဘာေတြ ငွားေပးခဲ့သည္။ ခင္သက္ေ၀က အခုတစ္ေလာ အလုပ္ရွုပ္ေနသည္ မဟုတ္လား ခဏခဏ ေတာ့လာမၾကည့္ ႏုိင္။ ေစာင့္၍လည္း အိပ္မေပးႏုိင္ ေခ်။ သန္.စင္၀င္းေလးက ကေလးဆိုေတာ့ ေဆးရံုမွာ သူ.အေမႏွင့္ မထားခဲ့ခ်င္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္သက္ေ၀ လုပ္ေပးႏိုင္တာ ေလးကို လုပ္ေပးၿခင္းပါ။<br /><br />အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ ဘာမွ မစားရေသးတာကို သတိရသည္။ ခင္သက္ေ၀မွာ ဘာမွ် စားခ်င္စိတ္မရွိေသာ္လည္း ကေလးကို ေတာ့တစ္ခုခု ေကၽြးဦးမွ ဆိုၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲ မွာရွာၾကည့္ေတာ့ ေပါင္မုန္.တစ္ထုပ္ ထြက္လာသည္။ ၾကက္ဥေၾကာ္၊ ham ကိုေၾကာ္ၿပီး သန္.စင္၀င္း ကိုေကၽြးသည္။ ခင္သက္ေ၀က ေတာ့ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ တစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး အလုပ္ဆက္လုပ္ ဖို.ၿပင္ေတာ့သည္။<br /><br />ဟူး.....ခင္သက္ေ၀ တစ္ေယာက္ထဲ ေနလာၿခင္းမွာ ၾကာလွၿပီ ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခုလို ကေလးတစ္ေယာက္ ႏွင့္ ေနရၿခင္းမွာ အသားမက်။ သို.ေသာ္ မတတ္ႏိုင္။ သူ.တူမေလးပဲ မဟုတ္ပါလား။<br /><br /><br />ဆက္ရန္<br />(အလြမ္းအိမ္ ၾကိဳးစားၿပီး ဘေလာ့ ပိုစ့္ေလးမ်ား တင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။ အလြမ္းအိမ္ အခုတစ္ေလာ ႏိုင္ငံေၿပာင္း၊ အိမ္ေၿပာင္း၊ ေက်ာင္းေၿပာင္း ေၿပာင္းၿခင္းေတြမ်ား ေနလို. ပိုစ့္အသစ္ တင္ဖို. နည္းနည္း အခက္ အခဲရွိၿခင္း ကိုနားလည္ ေပးပါ။ လာလည္ေပးၾက တဲ့ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။<br /></span></span><br /></span><br /><br /></span></span></span></span> <br /><br /> <br /></span></span></span></span></span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-6513887093947105519?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-9407339300975167182007-12-02T05:59:00.000-08:002007-12-02T06:39:40.412-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://blog.pikay.org/">ကိုပီေက</a> က တက္ထားတယ္ဆိုလို. သူ.ဘေလာ့ကို အေၿပးအလႊား သြားၾကည့္မိတယ္။ <a href="http://blog.pikay.org/2007/12/blog-post.html">ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ဘေလာ့</a> ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးကို သူကတက္ထားပါတယ္ တဲ့။ ေရးၿပီေပါ့ ေရးခ်င္ ေနတဲ့သူပဲဟာကို။ ကၽြန္မ ဘေလာ့လုပ္လိုက္တာ ကေလးတစ္ေယာက္ ရသလိုပါပဲ။ ကိုယ္က ေမြးထားတာဆိုေတာ့ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ နဲ.ေပါ့။ တစ္ေန.ေလာက္ မ်ားပိုစ့္ အသစ္မ တင္ၿဖစ္ရင္ အၿပစ္ရွိသလို လို။ ကိုယ့္ဒုကၡ ကိုယ္ရွာတယ္ ပဲေၿပာေၿပာ ညာဥ့္နက္တဲ့ အထိ ဧည့္ေမွ်ာ္ရတာ။ တစ္ေန. တစ္ေန. ဒီေန.ေတာ့ၿဖင့္ ဧည့္သည္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ လာတယ္ဆိုတာ ကိုမေန.က စာရင္းနဲ. ယွဥ္ယွဥ္ၾကည့္ရတယ္။ ဆီဗံုးမွာ မ်ားတစ္ခုခု ေရးခဲ့ရင္ ေပ်ာ္လို.ကို မဆံုးဘူး။ ဆီဗံုးကို refresh လုပ္ၾကည့္ ရတာလဲ အေမာပဲ။ comment ေလးမ်ား ရၾကည့္ အလြမ္းအိမ္ တို.ေမ်ာက္ အံုးသီးရသလိုပဲ။ အဟက္ဟက္။ ဒီဘေလာ့ ေလးကိုစ လုပ္ၿဖစ္တာ လာမဲ့ ၈ရက္ေန.ဆို ၂လတင္းတင္းၿပည့္ၿပီ။ စုစုေပါင္း ပိုစ့္ ဒီတစ္ခုပါနဲ. ဆိုရင္ ၆၃ခု ရွိၿပီေပါ့။ အေမ ကေတာင္မွ စာသာ ဒီေလာက္ၾကိဳးစား ရင္ The Whole Burma 1st ေတြဘာေတြ ထြက္ေလာက္တယ္ တဲ့။ အဲေလာက္ထိ ေအာင္ပဲေနာ္။ ၿမန္မာစာ ရိုက္တာဆို လဲကၽြမ္းလိုက္တာ ဆိုတာ အဟက္ဟက္ အဂၤလိပ္ လိုဆိုရင္ေတာင္ သိပ္မရိုက္ တတ္ေတာ့ဘူး။ ဘေလာ့ ေရးၿခင္းရဲ. ေကာင္းက်ိဳးေတြ ေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တစ္ခုခု ဆိုဘေလာ့ ဖို. ၾကိဳးစားေနေတာ့ စိတ္မေလ ဘူးေပါ့ေလ။ ဘေလာ့ေရးတာ ေရာလိုက္ဖတ္ တာေရာက၊ အလြမ္းအိမ္ မ်က္ႏွာ မသစ္ခင္ စၿပီး လုပ္တဲ့ အလုပ္ေပါ့။ ညဆိုလဲ ၂နာရီ ၃ နာရီမွ အိပ္ၿဖစ္တယ္။ ဘေလာ့ေတြ လိုက္ဖတ္ေနလို.။ ဘေလာ့ဂါေတြ ကလည္းေလ ဘာလို.မ်ား ဖတ္မိၿပီဆို ကြန္ၿပဴတာနဲ. မ်က္ႏွာ ခြာလို.မရေအာင္ အေရးေတြ ေကာင္းေနၾက တာလဲမသိဘူး။ ၁၁း၃၀ ေလာက္မွ ထမင္း၊ ဟင္းကို ဒံုးပ်ံ ႏွုန္းနဲ. အေၿပးအလြားခ်က္။ ဒါေတာင္မွ ဟင္းကို ေရထည့္တားၿပီး ေတာ့ဘေလာ့ၿပန္ လာဖတ္တတ္ေသးတယ္။ ၁၂နာရီဆို အၿမန္ႏွဳန္းနဲ. ထမင္းစား ရတာ ဒိုင္နာ ဘစ္စကားက ေတာင္ အေမေခၚ ေလာက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ. အၿမန္ၿမန္ ေဆးေၾကာ၊ ဆပ္ၿပာရည္ စင္တာ မစင္တာ ကိစၥမရွိ၊ ပန္းကန္ေတြ ကိုေမွာက္ထားလိုက္ ရင္ေလတိုက္ ၿပီးစင္သြားလိမ့္ မယ္။ အေရးၾကီးတာ ဘေလာ့ အဖတ္၊ အေရး မပ်က္ဖို.ပဲ။ အေမ ဆိုလဲ အလြမ္းအိမ္ ဘေလာ့ဂါ ၿဖစ္ကတည္းက ၾကက္ဥနဲ. ႏွစ္ပါးသြား ေနတာ၊ ဟိုတစ္ခါ ဘေလာ့ တစ္လၿပည့္ ေမြးေန.ေရာက္မွ ပဲေကာင္းေကာင္းစား ရေတာ့တယ္။ အေမက ထမင္းစားၿပီး ရင္ရံုးၿပန္ရင္ေတာင္ လိုက္မပို.အားဘူး။ အေမေရ တံခါးကို အၿပင္က ပိတ္ခဲ့ပါဆိုၿပီး မွာရတယ္။ ၿပီးတာနဲ. ေလးနာရီ ဆိုတာ ခဏေလးနဲ. ထိုးသြားေရာ။ အေမတို. ေမာင္ေလးတို. ၿပန္လာၾကရင္ အလြမ္းအိမ္လဲ ထံုးစံအတိုင္း ဒံုးပ်ံႏွုန္းနဲ. ဟင္းေႏြး၊ ဟင္းခ်က္လုပ္။ ထမင္းကို စားခ်င္ခ်င္ မစားခ်င္ခ်င္ အတင္းေကၽြး ၿပီးတာနဲ. အလြမ္းအိမ္လဲ ကြန္ၿပဴတာ ေရွ.ၿပန္ေရာက္တာ ည၂နာရီ ၃နာရီမွ အိပ္ၿဖစ္ေရာ။ ခရီးသြား ရရင္ေတာင္မွ ကင္မရာ တစ္လံုးနဲ. ဘေလာ့ဖို. ၿပင္ရတာ အေမာ။ မလုပ္ဘူး ကြာဆိုၿပီး ေတာ့လဲ ေနလို.မရဘူး။ တစ္အားလုပ္ခ်င္တာ။ ေရးခ်င္လြန္း လို. တစ္ပိုင္းကို ေသေနတာပဲ။ အဲေတာ့လဲ ဘေလာ့ေရး ရတဲ့ဒုကၡေပါ့။ စစၿခင္း ဘေလာ့စေပါ့ နဲ.ဘေလာ့ တာသိပ္အဆင္ မေၿပဘူး။ ေခါင္းစဥ္ေတြက ?? ေတြေပၚလို ေပၚ။ ေရးထားတဲ့ စာေတြက လဲဟိုတစ္ ေၾကာင္းဒီ တစ္ေၾကာင္း ကြက္တိကြက္ ၾကား။ လုပ္ၾကပါဦး ကယ္ၾကပါဦးနဲ.။ ပထမဆံုး လာကူညီေပးတာ ကိုေမွာ္ဆရာ နဲ. ဆရာရန္ေအာင္။ ေနာက္ေတာ့ အမ မိုးခ်စ္သူ။ အားလံုး၀ိုင္းၿပီး ဟိုလို လုပ္ၾကည့္ပါလား ဒီလိုလုပ္ၾကည့္ ပါလားနဲ. အဆင္ေတြ ေၿပလာခဲ့တာပါ။ ခုေတာင္ သိပ္ၿပီး မကလိရဲဘူး။ ေတာ္ၾကာ ပ်က္သြားရင္ ၿပန္မၿပင္တတ္လို. ခုလိုေလး အသာေလး ၿငိမ္ေနတာ။ ကၽြန္မလဲ ဆက္တက္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘေလာ့ဂါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကိုပီေက တက္ထားၿပီး ၿပီဆိုေတာ့ ဆက္မတက္ ေတာ့ပါဘူးေနာ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-940733930097516718?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-11847784701104054902007-11-30T02:06:00.000-08:002007-11-30T11:25:42.047-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္နာနာနဲ. စီစဥ္စရာရွိတာ မ်ားကိုမ်က္ရည္ တစ္ခ်က္မထြက္ပဲ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေဆာင္ရြက္သြားႏိုင္လို. ခင္သက္ေ၀ သူ.ကိုယ္သူ ဂုဏ္ယူမိသည္။ သို.ေသာ္ ပစၥည္းမ်ားကို ခြဲေ၀ေနသည့္ အခ်ိန္က စိုးသီတာ၏ အငိုမ်က္လံုးတြင္ ေလာဘေရာင္မ်ား လက္သြားသည္ကိုေတာ့ ခင္သက္ေ၀ သတိၿပဳမိဟန္မတူ။ စိုးသီတာတြင္ ရေနေသာ ကေလးမွာ ေက်ာ္စိုး၏ ကေလးမဟုတ္ေၾကာင္း ခင္သက္ေ၀ သိေသာ္လည္း ႏွဳတ္ဆိတ္ေနလိုက္ေတာ့ သည္။ ကေလး အရမ္းလိုခ်င္ေသာ၊ အခုထဲက စိတ္ကူးယဥ္ အိမ္မက္မ်ားၿဖင့္ ေပ်ာ္ေနေသာ ေက်ာ္စိုး၏ စိတ္အစဥ္ေလးကို ခင္သက္ေ၀ မဖ်က္စီးခ်င္။ အမ အရင္းၿဖစ္ေသာ စိုးသီတာ အတြက္လဲ တစ္သက္လံုး ပ်က္ခဲ့သမွ် နာမည္ႏွင့္ ဘ၀ကို ေက်ာ္စိုးက အဖတ္ဆည္ေပး ႏိုင္လိမ့္မည္၊ စိုးသီတာ ဘ၀ေအးခ်မ္းလိမ့္ မည္၊ ဟုသူေတြးမိလိုက္တိုင္း နာခဲ့သမွ်ရင္ အစံုဟာ ခဏေလးေတာ့ အနာသက္သြာသြားသည္။ သို.ေသာ္လည္း စိုးသီတာမွာ ေနာက္တမရပဲ ဆက္ကာ ဆက္ကာ အမွားမ်ား ကိုအဖန္တလည္းလည္းၿပဳရင္း အနီးဆံုးမွ ေန၍စိုးသီတာကို ဂရုအစိုက္ဆံုးေသာ အခ်စ္ဆံုးေသာ လူမ်ားကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ နာက်င္ေစေအာင္ ၿပဳလုပ္ေနေလေတာ့ ခင္သက္ေ၀ စိုးသီတာကို ရႊံမုန္းသြားခဲ့သည္။ ေက်ာ္စိုးတြင္ ပါလာသမွ် ပစၥည္းမ်ားကို သံုးၿဖဳန္းေပ်ာ္ပါးၿပီး သကာလ ေက်ာ္စိုးရွာသမွ် မွာလဲ၀င္ေငြႏွင့္ ထြက္ေငြမမွ်တေတာ့၊ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ လဲအဆင္မေၿပေတာ့။ အရက္အေသာက္မ်ားၿပီး စိတ္ဖိစီးမွုမ်ားလာေသာ ေက်ာ္စိုး ေလေတာ့သည္။ စိုးသီတာမွာ လူမမာေယာက္်ားကို ၿပဳစုဖို.ၿငဴစူ လာေလေတာ့သည္။ ခင္သက္ေ၀ပဲ ေက်ာ္စိုးကို ေဆးရံုတင္ေပးၿခင္း၊ နာစ့္ငွားေပးၿခင္းမ်ား ကိုၿပဳလုပ္ခဲ့ရသည္။ ေဆးရံုအတြက္ က်သင့္ေငြမွန္သမွ်ကိုလည္း ခင္သက္ေ၀ပဲ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ကိုယ္၀န္ၾကီး ႏွင့္အမဆီမွ တစ္ၿပားမွမယူခဲ့။<br /><br />ေက်ာ္စိုးေဆးရံုဆင္းၿပီး ၂လေလာက္ ၾကာေတာ့ စိုးသီတာ သန္.စင္၀င္းေလးကို ေမြးသည္။ ေက်ာ္စိုးမွာ သမီးေလး သမီးေလးႏွင့္ ခ်စ္လို.မ၀ေတာ့။ စိုးသီတာကေတာ့ တစ္သားေမြး တစ္ေသြးလွႏွင့္ ၿပန္ခ်င္သည့္ အခ်ိန္မွ အိမ္ၿပန္သည္။ ေယာက်္ားမ်ားႏွင့္ ထည္လဲတြဲ သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ အိပ္ေနေသာ သမီးေလးကို တစ္ခ်က္ေလာက္ နမ္းလိုက္လွ်င္ သူ.တာ၀န္ေက်ၿပီ ဟုယူဆထားပံု ရသည္။ ေက်ာ္စိုးမွာ အလုပ္သြားလဲ သူ.သမီးေလးကို ေက်ာပိုးေတာင္း ေလးႏွင့္လြယ္ယူ၊ ကေလး ပစၥည္းေတြ ထည့္ေသာၿခင္းႏွင့္ ရွဳပ္ယွက္ခပ္ေန ေအာင္သယ္ရရွာသည္။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာလဲ အဆံုးစြန္ထိ တင္းမာေနေလေတာ့သည္။ တစ္ေန.ေတာ့ စိုးသီတာ အိမ္ကို အရမ္းေနာက္က် ၿပီးမွၿပန္ေရာက္လာသည္။ အေကာင္တစ္ေကာင္ ကကားႏွင့္လိုက္ပို.သည္။ အိမ္ထဲမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနေသာ ေက်ာ္စိုးကို မၿမင္ပဲ ကားထဲတြင္ အလြမ္းသယ္ ေနၾကတာကို ၿမင္ေတာ့ ေက်ာ္စိုး ေဒါသသူပုန္ထ ေလေတာ့သည္။ ထိုညက စိုးသီတာႏွင့္ ေက်ာ္စိုး အၾကီးအက်ယ္ရန္ၿဖစ္သည္။ သမီးေလးမွာလဲ ငို၊ မိဘႏွစ္ပါးက ကေလးကို မေခ်ာ့အား။ ေက်ာ္စိုး မူးလဲက်သြားသည္။ အဲေတာ့မွ စိုးသီတာမွာ ထိတ္ထိတ္ၿပာၿပာ ႏွင့္ေဆးရံုပို. ေတာ့သိပ္ေနာက္က်သြား ေလၿပီ။<br /><br />ေက်ာ္စိုးရွာ ထားေဖြထား သမွ်ကုန္ေလ ေတာ့တိုက္ခန္းကို ေရာင္းခ်ၿပီး စိုးသီတာတို.ေၿပာင္း ေရႊ.သြားခဲ့သည္။<br /><br />အေတြးမ်ားႏွင့္ ခင္သက္ေ၀ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ မနက္ခင္းမွာ ခင္သက္ေ၀ ေခါင္းမၾကည္မလင္ ႏွင့္ႏိုးလာခဲ့သည္။ ဒီေန.မနက္ ခင္သက္ေ၀တို. ဗိသုကာ အဖြဲ.၏ Presentation ရွိသည္။ ကုမၸဏီ ေတြမွ သူတို.ဆြဲ ထားေသာ ဒီဇိုင္းမ်ား ကိုလာ၍ ေရြးၿခယ္ၿပီးငွားရမ္း မည္ၿဖစ္သည္။ ခင္သက္ေ၀ အိပ္ေရးကလဲ မ၀၊ စိတ္ကလဲ မၾကည္မလင္ ၿဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေဘာစ့္က Presentation မစခင္ ေခၚယူသတိေပးၿခင္း ခံရသည္။<br /><br />ဆက္ရန္<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-1184778470110405490?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-8130133794285770322007-11-29T04:05:00.000-08:002007-11-29T04:33:47.524-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R06xjDWpHgI/AAAAAAAAAOc/2tHUJXaE-B4/s1600-h/sg.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R06xjDWpHgI/AAAAAAAAAOc/2tHUJXaE-B4/s400/sg.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138239440630128130" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R06rVzWpHeI/AAAAAAAAAOM/vR6o-K2RJJY/s1600-h/Doll+Birthday+cake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R06rVzWpHeI/AAAAAAAAAOM/vR6o-K2RJJY/s200/Doll+Birthday+cake.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138232615927094754" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီကေန.မွာ က်ေရာက္တာကေတာ့ မေရႊဂ်မ္းရဲ. ေမြးေန.မဂၤလာပါ။ လင္းေၿပာ ေတာ့မွသိရေပမဲ့ အခ်ိန္မွီေလး မိွဳ.ေမြးေန႕ကိတ္ေလး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မေရႊဂ်မ္း တစ္ေယာက္ ၿမန္မာအစား အစာမ်ားကို အေ၀းက လြမ္းေနရၿခင္း မွၿမန္ၿမန္ ကင္းေ၀းပါေစ။ ရန္ကုန္ကေန လူၾကံဳ စားစရာ အထုပ္ၾကီးၾကီး အၿမန္ဆံုးေရာက္ပါေစ။ ေလာ္တိုေတြလဲ မ်ားမ်ားေပါက္ပါေစ။ ရန္ေဘးကင္းလို. အသက္၁၂၀ ရွည္ပါေစ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး မ်ားမ်ား ဘေလာ့ႏိုင္ပါေစ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-813013379428577032?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-68975982892081100812007-11-29T00:51:00.000-08:002007-11-29T03:51:21.368-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မမ အိမ္မၿပန္ ေသးဘူးလား။"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္သက္ေ၀ရဲ႕ လက္ေထာက္ ရဲလင္း သတိေပးမွ အေတြးစမ်ား ၿပတ္ေတာက္သြား ခဲ့သည္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေအးေအး မင္းၿပန္ႏွင့္ ေမာင္ရဲလင္း။ မမလဲ အခုပဲၿပန္မွာ။"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္သက္ေ၀ တစ္ေယာက္ လက္ဆြဲ အိတ္ကေလးကို ကိုင္ကာကားရွိရာ သို.ေလ်ာက္လာခဲ့သည္။ လူႏွင့္စိတ္ သိပ္မကပ္ခ်င္ေတာ့ ကားကိုေၿဖးေၿဖးပဲ ေမာင္းလာခဲ့သည္။ တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ေတာ့ ခုဏက သူ.ရံုးခန္းကို လာသြားသည့္ ေကာင္မေလး ေခါင္းေလးစိုက္တိုက္ စိုက္တိုက္ႏွင့္ လမ္းေလ်ာက္ေနသည္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ သူ.အေမကို နာက်ည္းပါေစ ခင္သက္ေ၀ စိတ္က ကေလးအေပၚတြင္ေတာ့ လက္လြတ္စပါယ္ မထားရက္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ ကေလး ဘာလို. အခုအခ်ိန္ အထိအိမ္မၿပန္ပဲ လမ္းေပၚမွာ ေလ်ာက္သြားေနရတာလဲ?<br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကေလး။ ။ သမီး အရမ္းဗိုက္ဆာလို. ဗယာေက်ာ္၀ယ္ စားလိုက္လို႕ပါ။<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ ဗယာေက်ာ္ ၀ယ္စားတာနဲ. အိမ္မၿပန္စရာ ရွိလို႕လား။<br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကေလး။ ။ သမီးမွာ ဘတ္စကား ခပဲပါတာပါ။ ဗယာေက်ာ္ ၀ယ္စားလိုက္ေတာ့ ဘတ္စကားခ မက်န္ေတာ့လို.ပါ ေဒၚေလး။<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />ခင္သက္ေ၀ ရင္ထဲေအာင့္ကနဲ ၿဖစ္သြားသည္။ ကေလးေလးကို ၾကည့္ရင္းသူ. ရင္ထဲမွာ မခ်ိ။ ထို.ေၾကာင့္ပင္ကား ေပၚတက္ဖို. ေၿပာၿပီး ကားကို စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ရွိရာ သို.ေမာင္းလာခဲ့သည္။ တစ္လမ္းလံုး ဘယ္သူမွ်စကား မေၿပာၿဖစ္။ စားေသာက္ဆိုင္ ေရာက္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ၂ပြဲမွာၿပီး စားၾကသည္။ စားေနရင္းက ခင္သက္ေ၀ ေမာ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ သူ.ကိုၾကည့္ၿပီး ေခါက္ဆြဲေၾကာ္စားေနေသာ သန္.စင္၀င္းေလးက သြားေလးေတြ ေပၚေအာင္ၿပံဳးၿပသည္။ ေသြးက စကားေၿပာသည္ ပဲလားေတာ့မသိ ခင္သက္ေ၀တစ္ေယာက္ သန္.စင္၀င္းေလး ႏွင့္ ခဏတာေလး အတြင္းရင္းႏွီးသြား သလိုပင္။ စားေသာက္ၿပီး ေတာ့ကေလးကို အိမ္ၿပန္ပို.ေပးသည္။ စိုးသီတာ ၏အိမ္ထဲမွိဳ. မ၀င္ခ်င္ေသာ္လည္း သန္.စင္၀င္း ေလးကအတင္း ၀င္ဖိ္ု.ေခၚ၍ ကေလးစိတ္မေကာင္း ၿဖစ္မည္စိုးေသာ ေၾကာင့္ ဒါမွမဟုတ္ အတြင္းစိတ္ တစ္ခုရဲ. အတင္းလွဳံ. ေဆာ္မွဳေၾကာင့္ အိမ္ထဲ၀င္ၿဖစ္သည္။<br /><br />ၿမင္လိုက္ရေသာ ၿမင္ကြင္းေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ပင္ စိတ္နာပါတယ္ စိတ္မာပါတယ္ ဆိုတဲ့ ခင္သက္ေ၀တစ္ေယာက္ က်ိတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိသည္။ စုတ္ၿပတ္ေနသည့္ အိမ္ေလးထဲမွာ အသံုးအေဆာင္ဆို၍ ဖ်ာလိပ္ေလး တစ္လိပ္ႏွင့္ ဖံုအလိမ္းလိမ္း ပင့္ကူမွ်င္ အတန္းတန္းႏွင့္ ဘုရားစင္ေလး ဒါေလာက္ပင္ရွိသည္။ အတြင္းခန္း ထဲမွေခ်ာင္းဆိုးသံ တဟြတ္ဟြတ္ၾကားလိုက္သည္။ ဒါ စိုးသီတာပဲ ၿဖစ္ရမည္။ သူထြက္ လာတာပဲၿဖစ္မည္။ ခင္သက္ေ၀ မွာစိုးသီတာကို သေဘာထားၾကီးၾကီး ႏွင့္ခြင့္လႊတ္ၿပီး ေအးေအးလူလူ စကားေၿပာ ဖို.အင္အားမရွိပါ။ ခင္သက္ေ၀ အမုန္းေတြ မေၿပႏိုင္ေသးပါ။ အိမ္ထဲမွ ေၿပးဆင္းလာခဲ့သည္။ သန္႕စင္၀င္း ၏ "ေဒၚေလး ေရေႏြးေလးေတာင္ မေသာက္ေတာ့ဘူးလား" ဆိုတဲ့ ေအာ္ေခၚသံ သဲ့သဲ့ေၾကာင့္ ခင္သက္ေ၀ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ လိုက္ၿပီး သန္.စင္၀င္းကို ခင္သက္ေ၀၏ လိပ္စာကဒ္ ကေလးထုပ္ေပးရင္း "သမီးမွာ အေရးအေၾကာင္းရွိ ရင္ေဒၚေလးကို အခ်ိန္မေရြး ဖံုးဆက္လိုက္။ ေဒၚေလးလာခဲ့မယ္။" လို.ေၿပာရင္း ကားေမာင္းထြက္ လာခဲ့သည္။ ေနာက္ၾကည့္မွန္ ထဲတြင္ စိုးသီတာ ႏွင့္ သန္.စင္၀င္း တုိ.အိမ္တိုင္ မွာမွီရပ္ေန ရင္း သူ႕ကားေနာက္ၿမီးကို ၾကည့္က်န္ရစ္ သည္ကို ခင္သက္ေ၀ ၿမင္လိုက္သည္။<br /><br />အိမ္ေရာက္ေတာ့ အက်ၤ ီ ပင္မလဲႏိုုင္။ ဆိုဖာေပၚမွာ ထို္င္ရင္းအေတြးနယ္ ခ်ဲ႕မိေလေတာ့သည္။<br /><br />စိုးသီတာကို ခင္သက္ေ၀ အိမ္ေပၚေခၚတင္ထားခဲ့ ၿပီးကတည္းက ေက်ာ္စိုးႏွင့္ စိုးသီတာ၏ ေနပံုထိုင္ပံုေတြကို ခင္သက္ေ၀ သိပ္မၾကိ္ဳက္လွ။ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ အမနဲ. ေယာက္်ားမွဳိ.လို. ခင္သက္ေ၀ မၿမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ၿပီးမ်က္စိမွိတ္ ယံုၾကည္ခဲ့သည္။ ခင္သက္ေ၀မွာေတာ့ စိုးသီတာကို လိုေသးမရွိ တစ္ခုလပ္မ တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ အရပ္ထဲတြင္ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ ခင္သက္ေ၀ တတ္အားသမွွ် အကုန္လံုးၿဖင့္ ကာကြယ္ေပးခဲ့သည္။ ေငြဆိုလွ်င္လဲ အမလိုသေလာက္၊ အက်ၤ ီ၊ ထမီ၊ စားေသာက္စရာ အစစ ကို မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ မညွဳိးေစရထားေပးခဲ့ သည္။ ဟိုးအရင္ မိဘေတြ ရွိစဥ္က ၀န္ထမ္းအၿငိမ္းစား မိဘေတြႏွင့္ မွဳိ.အရာရာကို စစ္စစ္စီစီ သံုးခဲ့ရသည္။ ခုေတာ့ ခင္သက္ေ၀လဲ ရွာႏိုင္ေဖြႏိုင္၊ ေက်ာ္စိုးကလဲ လခေကာင္းေလးရ ဆိုေတာ့ ဟိုးအရင္က ခင္သက္ေ၀တို. ညီအမ အရာရာကို ၿခိဳးၿခံခဲ့ရသလို ခုအမကို မခံစားေစခ်င္ေတာ့။ ခင္သက္ေ၀ ဘက္က ဒီေလာက္ ေပးဆပ္ခဲ့ေပမဲ့ တစ္ေန.ေတာ့.......<br /><br />ေက်ာ္စိုးက ခင္သက္ေ၀ ကိုကြာရွင္းခြင့္ေတာင္းသည္။<br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);"><br />ေက်ာ္။ ။ သက္ ကို ကိုယ္ ေၿပာ စရာ ရွိလို.။<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ ေၿပာေလ ကိုယ္ရဲ. ဘာမ်ားလဲ။<br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">ေက်ာ္။ ။ ကိုယ္တို. ကြာရွင္းၾကရေအာင္။<br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ ဟင္....... ေနာက္ေနတာလား။ အဲလို မ်ိဳးလာမေနာက္နဲ.ေနာ္။<br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">ေက်ာ္။ ။ ကိုယ္ အတည္ေၿပာတာ ပါသက္။ ကိုယ့္ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ.။ ကိုယ္ စည္းေဖါက္ ခဲ့မိလို. အခုဆုိရင္ စိုးသီတာမွာ ကိုယ့္ရင္ေသြးေလး ရွိေနၿပီ။ ကိုယ္ သက္ကို ကေလးမရ ႏိုင္လို႕ ကြာရွင္းခြင့္ ေတာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္ခဲ့ တဲ့ဟာကို ကိုယ္တာ၀န္ ယူခ်င္လို.ပါ။ သက္မွာက ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွာစားႏိုင္တယ္။ ပညာအရလဲ ႏွိမ္မဲ့သူမရွိဘူး။ စိုးသီတာ ကေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ. ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီကေလးကလဲ ကို္ယ့္ရင္ေသြးေလးေလ။ ဒုကၡေရာက္မွာ ကိုယ္မၿမင္ရက္ဘူး သက္ရယ္။ ကိုယ္ေတာင္းပန္တာပါ။ ကိုယ့္ကို ရိုက္ပစ္လိုက္ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခင္သက္ေ၀ ဘာစကားမွ ပါးစပ္မွ ထြက္မလာခဲ့။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေၿပာေနမိသည္။ "ကိုယ္ရယ္ ရွင္ၿမံဳေနတာ လို.ကၽြန္မ မေၿပာရက္လို. ကၽြန္မ ၿမံဳတာပါလို. ေၿပာခဲ့တာပါ။ စိုးသီတာ မွာလြယ္ထားရ တဲ့ကေလးက ရွင့္ရင္ေသြး ၿဖစ္ႏိုင္မတဲ့လား။" ခင္သက္ေ၀ ရင္ထဲမွာ ငိုေနခဲ့သည္။ မ်က္ႏွာမွာေတာ့ ဘာခံစားခ်က္မွ မထင္။ စိုးသီတာ မွာတရံွဳ.ရွဳံ. လာငိုၿပေနသည္။ ေက်ာ္စိုးမွာလဲ အံက်ိတ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြက် ေနသည္။ ခင္သက္ေ၀ ခ်က္ၿခင္းဆိုသလို ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ကို ထြက္၀ယ္ခဲ့သည္။ ခင္သက္ေ၀ ခ်က္ခ်င္း လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ အတြင္းပစၥည္း အကုန္လံုး နဲ. ကား၊ ဘဏ္ထဲမွာ ကၽြန္မ တစ္လစာ စားဖို.ေငြ ၁သိန္းေလာက္ခ်န္ၿပီး က်န္တဲ့ေငြ အားလံုးကို ရွင္တို.ထုပ္ ယူသြားပါ။ တိုက္ခန္း ကိုလည္း ရွင္တိ္ု.ပဲ ယူလိုက္ပါ။ ကၽြန္မဖို. အခုေနေန တဲ့အိမ္က လြဲလို. ဘာမွမလိုခ်င္ဘူး။ ဒါဆို ေက်နပ္တယ္ မဟုတ္လား။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခင္သက္ေ၀ အံကိုတင္းတင္း က်ိတ္ရင္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ခြဲေ၀ေပးခဲ့သည္။</span><br /></span></span></span></span></span></span></span></span><br />ဆက္ရန္<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span><br /></span></span></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-6897598289208110081?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-75512222767777602932007-11-28T00:39:00.000-08:002007-11-29T03:47:25.779-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေနေစာင္း အလုပ္ခန္းတြင္း ခင္သက္ေ၀ အလုပ္ရွဳပ္ေနတုန္း အခန္းေရွ.မွာ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ လာေခ်ာင္းၾကည့္ေနသည္။ စာရြက္မ်ားၾကားမွ ခင္သက္ေ၀ ၿမင္လိုက္ေတာ့ ခင္သက္ေ၀ ထရပ္လိုက္ၿပီး အခန္းေရွ.ကို ထြက္လိုက္သည္။ ဒီကေလးမေလး ကိုဘယ္မွာၿမင္ ဘူးပါလိမ့္.... ဒီမ်က္နွာမ်ိဳးကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိသေယာင္ ခံစားလိုက္ရသည္။<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ ဘာကိစၥရွိလိ္ု.လဲ သမီး။ ဘယ္သူနဲ. ေတြ.ခ်င္လို.လဲ။<br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကေလး။ ။ သမီးကို ဦးလြန္းေမာင္က ေဒၚေလး အေၾကာင္းေၿပာ ၿပလို.လာခဲ့တာပါ။<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သက္ေ၀။ ။ဦးလြန္းေမာင္..... သူကဘယ္သူလဲ သမီးရဲ.။ သမီးနာမည္ကေကာ?<br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကေလး။ ။ဦးလြန္းေမာင္ဆိုတာ ေမေမ့ကို ေဆးခန္းလိုက္ၿပၿပ ေပးတဲ့ အိမ္နားကဦးေလးၾကီးပါ ေဒၚေလး သမီးနာမည္က သန္.စင္၀င္းပါ။ ေဒၚစိုးသီတာရဲ. သမီးပါ။<br /><span style="color: rgb(51, 51, 51);"><br />စိုးသီတာ...စိုးသီတာ ဒီနာမည္က ခင္သက္ေ၀ မၾကားခ်င္ဆံုး နာမည္ပဲ။ ခင္သက္ေ၀ ဘ၀ကို မုန္တိုင္းထန္ေစခဲ့တဲ့ ဒီစိုးသီတာကို ေမ့ထားခဲ့တာ ၁၂ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ အရမ္းနာက်င္ ခဲ့ရလို. ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္ထဲပဲ ရံုးကန္ခဲ့တာ ၁၂ေတာင္ေက်ာ္ပါေပါ့လား။ ဒါဆိုရင္ ဒီကေလးမေလးက သူ.ရဲ႕.............<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကေလး။ ။ ေဒၚေလး ေမေမ အရမ္းေနမေကာင္း ၿဖစ္ေနတယ္။ သူေဒၚေလးကို လြမ္းေနတယ္။ ေဒၚေလးဓါတ္ပံုကို ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ထားအိပ္တယ္။ သမီး ေဒၚေလးဆီက ပိုက္ဆံေတာင္းဖို. လာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေဒၚေလး ခဏေလာက္ေလးပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ေမ့ေမ့ကို သြားေတြ႕.........<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 51);">ကေလးမေလး စကားမဆံုးခင္ပဲ ခင္သက္ေသ တံခါးကိုပိတ္ခ် ၿပစ္လိုက္သည္။ အလုပ္တြင္ စိတ္ၿပန္ႏွစ္ဖို. ၾကိဳးစားေသာ္လဲ စိတ္မ၀င္စားေတာ့။ အေတြးေတြက ဟိုးအရင္ သူငယ္ငယ္က ဆီကိုၿပန္ေရာက္သြားသည္။<br /><br />ခင္သက္ေ၀ ႏွင့္သူ.အမ စိုးသီတာ တစ္အားခ်စ္ၾကသည္။ သို.ေသာ္ စရိုက္ၿခင္းက လားလားမွမတူ။ ခင္သက္ေ၀က ေအးသည္။ ရွက္တတ္သည္။ စာၾကိဳးစားသည္။ စိုးသီတာ ကေတာ့ အလွအပ မက္သည္။ ေပြသည္။ ရွဳပ္သည္။ စိုးသီတာ က ၁ႏွစ္ၾကီးသည္ ဆိုေသာ္လည္း ၈တန္းက်၍ ခင္သက္ေ၀ႏွင့္ အတန္းတူတူပင္။ အေဖ ႏွင့္ အေမမွာ စိုးသီတာကို မႏိုင္လြန္း၍ လႊတ္ထားရသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ၁၀ တန္းေရာက္ေသာ ႏွစ္တြင္ စိုးသီတာ ေယာက္်ားေနာက္လိုက္ ေၿပးသည္။ အေဖ ႏွင့္ အေမ ကၿပန္သိမ္းဖို. ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ထပ္ၿပီးထြက္ေၿပးတာေၾကာင့္ အေမြၿဖတ္လိုက္သည္။ အေဖလည္း ဒီစိတ္ႏွင့္ ဆံုးပါးသြားခဲ့သည္။ အေမလည္း ဆီးခ်ိဳေရာဂါေၾကာင့္ နဂိုထဲက တစ္ေရွာင္ေရွာင္ၿဖစ္ ေနတဲ့အေမ လည္းသိပ္မၾကာခင္ ဆံုးပါးသြားခဲ့သည္။ ခင္သက္ေ၀ တစ္ေယာက္ ဘ၀ကို တစ္ေယာက္ထဲရံုးကန္ခဲ့ရသည္။ အဲဒီကတည္းက ခင္သက္ေ၀ႏွင့္ စိုးသီတာ အဆက္ အသြယ္ မရွိ။ စာၾကိဳးစားတဲ့ ခင္သက္ေ၀ ၁၀တန္းကို ဂုဏ္ထူး ၃ခုၿဖင့္ေအာင္သည္။ ငယ္ငယ္ထဲက အိမ္မက္မက္ ခဲ့သည္ ဗိသုကာ လိုင္းကိုလိုက္ခဲ့သည္။ ဘြဲ႕ရၿပီးလို. ၁ႏွစ္ေနေတာ့ ခင္သက္ေ၀ တကၠသိုလ္ထဲက ခ်စ္သူေတြၿဖစ္ခဲ့ သည့္ကိုေက်ာ္္စိုးႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။<br /><br />ခင္သက္ေ၀ ဘ၀ကၿပည့္စံု ေပ်ာ္ရႊင္သည္။ တစ္ခုပဲရွိသည္ ခင္သက္ေ၀တို. လက္ထပ္ၿပီး ၂ႏွစ္ေလာက္ရွိသည္ အထိ ကေလးမရ။ ကေလးလိုခ်င္ေသာ ေက်ာ္စိုးမွာ ထြန္.ထြန္.ကို လူးေနသည္။ စစ္ေဆးတာ ေတြဘာေတြလဲ လုပ္သည္။ ခင္သက္ေ၀ ဘက္က ခ်ိဳ.ယြင္းလို. ကေလးမရ ႏိုင္လို. ေက်ာ္စိုးကို ေၿပာလိုက္သည့္ ေန႕တြင္ေတာ့ ေက်ာ္စိုးမ်က္ႏွာ ဇီးရြက္ေလာက္သာ ရွိေတာ့သည္။ ခင္သက္ေ၀ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရံုက လြဲလို. ဘာမွမတတ္ႏိုင္။<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ တစ္ေန.ေတာ့ ခင္သက္ေ၀ ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ စိုးသီတာ တစ္ေယာက္ ခင္သက္ေ၀အိမ္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေယာက္်ားႏွင့္ ကြဲခဲ့ေလၿပီ။ ခင္သက္ေ၀လဲ တစ္ဦးတည္းေသာ ေသြးရင္းသားရင္း ဆိုလို. ေလာကၾကီးမွာ ဒီအမ တစ္ေယာက္ထဲ ရွိတယ္ဆိုၿပီး ၀မ္းသာအားရ ၾကိဳဆို၍ သူ.အိမ္မွာ ေခၚတင္ထားခဲ့ သည္ကိုက ခင္သက္ေ၀၏ မဟာအမွား........<br /><br />ဆက္ရန္<br /></span></span></span><br /></span></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-7551222276777760293?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-6241476294302962272007-11-28T00:04:00.000-08:002007-11-28T00:06:47.486-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလည္လာၿပီး စိုးရိမ္တၾကီး ေမးၿမန္းၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ေၿပာဖို.က်န္ခဲ့တာပါ။ အလြမ္းအိမ္ ေနေကာင္းပါတယ္။ အခုေဆးထိုးရတာက ကာကြယ္ေဆးထိုးရတာပါ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အားလံုးကို အစဥ္အၿမဲ ခင္မင္ေလးစားလ်က္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းအိမ္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-624147629430296227?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-34389242443085185872007-11-27T03:20:00.000-08:002007-11-27T05:00:58.976-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေမ သမီးမထိုးလို. မရဘူးလားဟင္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အိမ္ေရာက္မွ ထိုးမယ္ေလ။</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထိုးလိုက္ပါ သမီးရယ္ မနာပါဘူး။ ခဏေလးဆို ၿပီးသြားမွာ။ ပုရြက္ဆိတ္ ကိုက္သေလာက္ ေလးပဲ။ ေတာင့္ခံထားလိုက္။ အေမ့ကို ကိုင္ထား။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">နာစ့္မမ ေတြကေဆးထိုး ကၽြမ္းပါတယ္။ မနာေအာင္ ထိုးေပးလိမ့္မယ္။</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အီး အဲ အင္း ၿပီးသြားၿပီ လားဟင္။ ၿမန္လ္ိုက္တာ။ နဲနဲေတာ့ နာတယ္။</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">နာလို.လား ညီမရဲ့။ ၿပီးၿပီ ၿပီးသြားၿပီ။ ဒီေဆးထိုးၿပီးရင္ ေနာင္၁၀ႏွစ္ထိ ဒီေဆးကို ထပ္ထိုးစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ခရီးသြားလို. အာဖရိက ကလာတယ္ဆိုရင္ ဟိုဘက္ႏိုင္ငံက လ၀က ကလူေတြက ဒီေဆးမထိုးထား ရင္ၿပႆနာ လုပ္ႏိုင္လို.ကြဲ.။ အဲဒါေၾကာင့္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အလြမ္းအိမ္ ဒီေန.မနက္ ေဆးရံုသြားေတာ့ ေဆးထိုးရတဲ့ အသံေတြပါ။ ေဆးဆို အလံုးလိုက္ အေတာင့္လိုက္ ဘယ္ႏွစ္လံုးပဲ လာပါေစ ေသာက္ႏိုင္ေပမဲ့ အပ္ၿမင္ရင္ကို အသက္ရွဴမမွန္ ခ်င္တဲ့ အလြမ္းအိမ္ရဲ့ ဗႏၶဳလ ေသြးက ရဲရဲကိုေတာက္လို.။ ဘာေဆးလဲ ဆိုတာ မသိခ်င္ၾက ဘူးလား။ အဟက္ဟက္ အဖ်ား အ၀ါၾကီး ေဆးတဲ့ ေတာ္ေရ။ အဖ်ား အ၀ါၾကီးတဲ့။ Yellow Fever ပါ။ ခုထက္ထိေတာင္ လက္ေမာင္းက ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္။ ဟြန္႕ ေဆးမထိုး ခ်င္တဲ့ လူမွပဲ အဖ်ား အ၀ါၾကီး ေဆးထိုးဖို. ကလိုလာတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဖ်ား အ၀ါၾကီး ေဆးထိုးဆိုလို.သာ ထိုးလိုက္တဲ့ အလြမ္းအိမ္က အဖ်ား အ၀ါၾကီး ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ စပ္စုၾကည့္ ခ်င္လာတယ္။ အလြမ္းအိမ္ တို.ဒါနဲ.ပဲ အင္တာနက္ တစ္ခုနဲ. နပမ္းလံုးရင္း အဖ်ားအ၀ါၾကီး ေလ့လာေရးကို စတင္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေတြ.ရတဲ့ အဖ်ားအ၀ါၾကီး က ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္စရာပဲ။ ေသြးေၾကာေလးေတြ ေပါက္ကြဲ ထြက္တတ္ပါသတဲ့။ အာဖရိက နဲ. ေတာင္အေမရိက မွာအေတြ.ရမ်ားတယ္ ဆိုေတာ့ အာဖရိက အလြမ္းအိမ္ ေဆးထိုးရတာ မဆန္းပါဘူးေနာ္။ ၿပင္သစ္မွာလဲ ေတြ.ရမ်ားတယ္ ဆိုပဲ။ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ၁၈၀၂ ခုႏွစ္ေလာက္ ကေပါ့ Haitian Revolution ၾကီးၿဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ကေပါ့ကြယ္။ ၿပင္သစ္စစ္တပ္ တစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ စစ္မတိုက္ရပါပဲ အဖ်ားအ၀ါၾကီး ၿဖစ္ေသကုန္ၾကပါသတဲ့။ အဲဒီေလာက္ ဆိုးတယ္ေနာ္။<br /><br />အရင္းစစ္ေတာ့ ၿခင္ဆိုတဲ့ အေကာင္ပဲ။ ဒင္းက သယ္တာတဲ့။ အလြမ္းအိမ္တို. ေၾကာက္တဲ့ သတၱ၀ါေတြ ကိုေရးၾကတုန္းက ၿခင္ဆိုတဲ့ သတၱ၀ါကို ဘယ္သူမွ ဒီေလာက္ဟုတ္တိပတ္တိ ေၾကာက္တာမေတြ. ခဲ့ရဘူးေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ေရာဂါေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ဒင္းကသယ္တဲ့ အေကာင္ဆိုးပါ။ ငွက္ဖ်ားဆိုလဲ ဒင္းပဲ၊ ေသြးလြန္ တုပ္ေကြးဆိုလဲ ဒင္းက တရားခံ၊ ခု အဖ်ားအ၀ါၾကီးမွာလဲ ဘယ္သူရွိ ရမလဲ ဒင္းပဲေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ဟာေတြ။<br /></span></span></span></span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span></span><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဖ်ား အ၀ါၾကီး ၿဖစ္လာရင္ ဘာေတြၿဖစ္တတ္လဲ။<br /><br /></span></span></span></span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဟမ္းဟမ္း အဟြတ္ဟြတ္<br />အဖ်ား အ၀ါၾကီး ဗိုင္းရပ္စ္ ကကိုယ္ထဲမွာ ၃ရက္ ကေန ၆ရက္အထိ တိတ္တိတ္ေလး၀င္ေန ႏိုင္ပါသတဲ့။ ဖ်ားမယ္၊ အေၾကာအၿခင္ ေတြနာမယ္၊ ေခါင္းကိုက္မယ္၊ မူးမယ္၊ အန္မယ္၊ တုန္တုန္တက္မယ္ စတဲ့လကၡဏာေတြ ကေတာ့ အဖ်ားအ၀ါၾကီးရဲ. အစေရာဂါလကၡဏာေတြပါ။ တစ္ၿခား ေရာဂါေတြနဲ. (တိုက္ဖြိဳက္၊ ငွက္ဖ်ား) လကၡဏာ ၿခင္းဆင္ဆင္ တူလို. အခြဲရခက္ပါတယ္။ ၃၊ ၄ ရက္ေနရင္ေတာ့ ေရာဂါသက္သာ သြားတတ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ေလ ဒါေပမဲ့ေပါ့ အဲဒီသက္သာၿခင္း ရဲ.ေနာက္မွာ အသက္ေတြ ပါပါလာတယ္။ ေ၀ဒနာခံစား ေနရတဲ့ လူနာ ၁၅% ခန္.ဟာ အဖ်ားၿပန္တက္ လာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာရဲ. ဇီ၀ၿဖစ္စဥ္ေတြကို ထိခိုက္လာပါတယ္။ အသားေတြ၀ါလာ ၿပီးဗိုက္နာ ေအာ့အန္ပါေတာ့တယ္။ ပါးစပ္၊ ႏွာေခါင္း၊ မ်က္စိ စတာေတြကေန ေသြးယိုပါေတာ့တယ္။ ဗိုက္အတြင္းမွာ လဲေသြးယိုမွဴေတြ ရွိလာပါတယ္။ ေက်ာက္ကပ္ ကလဲေကာင္းေကာင္း အလုပ္မလုပ္ပဲ ရွဴးရွဴးလဲေပါက္လို. မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေသဖို.ပဲရွိေတာ့တယ္။ အားရွိစရာေၿပာတာပါ။ ၁၄ ရက္အတြင္း ေသႏိုင္တယ္တဲ့။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အဖ်ား အ၀ါၾကီးကို ကာကြယ္ၾကမယ္။<br /><br /></span>ဒါအလြယ္ဆံုးပါပဲ။ ကာကြယ္ေဆး ထိုးထားလိုက္ေပါ့။ ၁၀ႏွစ္ေတာင္ ခံတယ္ဆိုပဲ။ အဟက္ဟက္ အလြမ္းအိမ္ ေတာ့ ေနာင္၁၀ႏွစ္ေလာက္ အဖ်ား အ၀ါၾကီးေၾကာင့္ မေသေတာ့ဘူး။ ငါမေသဘူး ေရကူးတတ္တယ္ကြ။<br /><br />အလြမ္းအိမ္ မွာဆရာ၀န္ မဟုတ္သည့္ အၿပင္ ေဆးပညာ အေၾကာင္းသိပ္နားမလည္ ပါသၿဖင့္ အမွားပါက ခြင့္လႊတ္ပါရန္ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ အပ္ပါသည္။ အမွားပါက ေထာက္ၿပသြား ႏိုင္ပါသည္ အမ မိုးခ်စ္သူတို. ကိုစိုးထက္ တို. ႏွင့္တကြ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားႏွင့္ နားလည္တတ္ကၽြမ္းသူမ်ား ရွင့္။<br /><span style="font-weight: bold;"></span></span></span></span></span></span><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></span></span></span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></span></span></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-3438924244308518587?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-6821934058545633622007-11-26T13:41:00.000-08:002007-11-26T13:49:43.765-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0s_XTWpHcI/AAAAAAAAAN4/aasM3DPYaXw/s1600-h/cake176a.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0s_XTWpHcI/AAAAAAAAAN4/aasM3DPYaXw/s200/cake176a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137269469510966722" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေန.က ညီမေလး <a href="http://winkabar.myanmarbloggers.org/">၀ကၤပါ</a>ရဲ့ေမြးေန.ေပါ့။ ေနာက္က်ေနတဲ့ ေမြးေန.ဆုေတာင္းေလးပါ။ ငါ့ညီမေလး ၁၈ႏွစ္ၿပည့္ ေမြးေန.မွ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ က်န္းက်န္းမာမာ နဲ.ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြ နဲ.အတူတူေနႏိုင္ပါေစ။ ပညာေတြလဲ အမ်ားၾကီးတတ္ပါေစ။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-682193405854563362?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-89317522303282404562007-11-26T05:15:00.000-08:002007-11-26T06:37:30.306-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းအိမ္ ၿပန္လာပါၿပီ။ မေန.က ပိုစ့္တင္မလိ္ု.ပါပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႕ ဂေန.မွပဲ အသစ္တင္နိုင္ေတာ့တယ္။ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေလးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မသြားတဲ့ ၿမိဳ.ေလးက ကၽြန္မေနတဲ့ ၿမိဳ.ကေန ၁း၀၀ နာရီ ေလာက္ကားေမာင္းခ်ိန္ ၾကာပါတယ္။ အရမ္းၿမန္ၿမန္ ေမာင္းရင္ေတာ့ ၄၅မိနစ္ ေပါ့။ ဟိုဖက္ၿမိဳ.က အိမ္ရွင္ၿမန္မာ အန္ကယ္ တစ္ေယာက္ ရဲ.အလွဴကို သြားၾကတာပါ။ ဒီႏိုင္ငံတြင္း ရွိသမွ် ၿမန္မာေတြ ကိုဖိတ္တဲ့ ထမင္းရည္ ေခ်ာင္းစီး အလွဴေပါ့ေနာ္။ သူတို. ေနတဲ့ၿမိဳ.ေလးမွာ ၿမန္မာ ၃ အိမ္ရွိပါတယ္။ အားလံုး အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို. ၿမိဳ.က ၿမန္မာေတြ ကညအိပ္သြားဖို. စီစဥ္ၾကပါတယ္။ စေနတစ္ည အိပ္ေပါ့ေနာ္။ ဧည့္သည္ ၿမန္မာေတြက အိမ္ရွင္ၿမန္မာ ေတြအိမ္ေတြ မွာမွ်အိပ္ၾကပါတယ္။ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rIijWpHRI/AAAAAAAAAMg/zTTMBEN_Me4/s1600-h/DSC02496.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rIijWpHRI/AAAAAAAAAMg/zTTMBEN_Me4/s200/DSC02496.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137138820900789522" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲကၽြန္မတို. ၿမိဳ.ထဲက စထြက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဘေလာ့ေရး ရေအာင္ဆိုၿပီး မွတ္တမ္းတင္ပါေတာ့တယ္။ ၿမိဳ.ထဲက ထြက္ထြက္ၿခင္းမွာ ယခုလို ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခု ေပၚကေနၿဖတ္ရပါတယ္။ ေနာက္လာမယ့္ ၿမင္ကြင္းေတြ ကေတာ့ လယ္ကြင္းၿပင္ၾကီးေတြ ေက်ာက္ေတာင္ေတြပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rJszWpHSI/AAAAAAAAAMo/UJeY-LPvSHE/s1600-h/DSC02497.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rJszWpHSI/AAAAAAAAAMo/UJeY-LPvSHE/s200/DSC02497.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137140096506076450" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုလို တစ္ေမွ်ာ္ တစ္ေခၚ လမ္းရွည္ၾကီးကို သြားရပါတယ္။<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rKJDWpHTI/AAAAAAAAAMw/y3uz_sGsCvM/s1600-h/DSC02498.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rKJDWpHTI/AAAAAAAAAMw/y3uz_sGsCvM/s200/DSC02498.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137140581837380914" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းေဘးၿမင္ကြင္းပါ။ ၿမက္ခင္းၾကီး ေတြအၿပည့္ပါပဲ။ ကၽြန္မတို. ၿမန္မာၿပည္ မွာသာဆိုရင္ ေရႊ၀ါေရာင္ စပါးခင္းေတြ အၿပည့္ၿဖစ္ေနမွာေပါ့။<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rK1zWpHUI/AAAAAAAAAM4/xbZc9MH_-AQ/s1600-h/DSC02501.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rK1zWpHUI/AAAAAAAAAM4/xbZc9MH_-AQ/s200/DSC02501.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137141350636526914" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကေတာ့ လမ္းခရီးက ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးေတြပါ။ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ မ်ားလွတဲ့ ဒီေက်ာက္ေတာင္တန္း ၾကီးေတြကို ၾကည့္ရတာ အလြမ္းဓါတ္ခံ ရွိသူအဖို. ပိုလို.ေတာင္ လြမ္းမိပါေသးတယ္။<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rLnDWpHVI/AAAAAAAAANA/R4tPsXu4ads/s1600-h/DSC02504.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rLnDWpHVI/AAAAAAAAANA/R4tPsXu4ads/s200/DSC02504.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137142196745084242" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကေတာ့ ကၽြန္မေၿပာေၿပာေနတဲ့ ေတာင္ၿပားၿပားၾကီးပါပဲ။ ဒီမွာက ဒီလိုေတာင္မ်ိဳးေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ၿပည္ၿမန္မာက ေတာင္ထိပ္ခၽြန္ခၽြန္ ေလးေတြမွာ ထံုးသုတ္ထားတဲ့ ေစတီၿဖဴၿဖဴေလးေတြကို လြမ္းမိပါရဲ.။<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rMODWpHWI/AAAAAAAAANI/sMOCkww9gQ4/s1600-h/DSC02511.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rMODWpHWI/AAAAAAAAANI/sMOCkww9gQ4/s200/DSC02511.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137142866759982434" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကၾကီးကို ေခါင္းၿပဴၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးပါ။<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rMrjWpHXI/AAAAAAAAANQ/nKTiPUF9-xc/s1600-h/DSC02514.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rMrjWpHXI/AAAAAAAAANQ/nKTiPUF9-xc/s200/DSC02514.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137143373566123378" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">သဘာ၀ ဒါဏ္ေတြေၾကာင့္ ေရ၊ေလ တို႕ရဲ႕တိုက္စားမွဳဒါဏ္ကိုခံရၿပီး တိတိရိရိ ၿပတ္ေနတဲ့ေတာင္ၾကီးပါ။<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rNOzWpHYI/AAAAAAAAANY/rHVpTavs3Po/s1600-h/DSC02528.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rNOzWpHYI/AAAAAAAAANY/rHVpTavs3Po/s200/DSC02528.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137143979156512130" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာက္ပါၿပီ။ ေရာက္ၿပီဆိုေတာ့ အလွဴ.ရွင္ အန္ကယ္ေကၽြးတဲ့ အသားကင္ပါ။ ညေရာက္မွ မီးဖိုၿပီး ကင္ၾကတဲ့ အသားကင္ ကိုမုန္.မွာတဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ား အတြက္လဲ သယ္လာရတာေပါ့။ ဘယ္ေမ့လို. ၿဖစ္ပါ့မလဲေနာ့္။ ေႏြရာသီ ေရာက္ၿပီဆိုေပမဲ့ ညေရာက္ေတာ့ အေအးဓါတ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ရွိေသးတဲ့ၿမိဳ.ပါ။ ေတာင္ေပၚမွာ တည္ထားတာ ေၾကာင့္လဲ ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အသားကင္ေလး စားလိုက္ မီးေလးလွဳံ လိုက္နဲ. ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rO2zWpHbI/AAAAAAAAANw/kP791KF0riA/s1600-h/DSC02534.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rO2zWpHbI/AAAAAAAAANw/kP791KF0riA/s200/DSC02534.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137145765862907314" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rOnzWpHaI/AAAAAAAAANo/CLPlwzg6qcs/s1600-h/DSC02533.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0rOnzWpHaI/AAAAAAAAANo/CLPlwzg6qcs/s200/DSC02533.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137145508164869538" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br /></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူၾကီးေတြ အသားကင္ဖို. မီးေမႊးေနတုန္း အလြမ္းအိမ္ ေတာင္ေပၚကေန လွမ္းရိုက္ထားတာပါ။<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ေန. ေန.လယ္မွာ အန္ကယ္က ေဟာ့ေပါ့ ထပ္လုပ္ေကၽြးပါေသးတယ္။ ေဟာ့ေပါ့ အိုးၾကီးကို ဓါတ္ပံုရိုက္ ဖို.ေမ့သြားလို. မပါလာပါဘူး။ အလြမ္းအိမ္ လဲတစ္မနက္လံုး ၿမိဳ.ထဲမွာ ေလ်ာက္လည္ေနၿပီး ၿပန္လာေတာ့ ဆာဆာနဲ. ေဟာ့ေပါ့ေတြ တစ္အားတြယ္ ၿပီးဗိုက္ေလးေနတာနဲ. ထမင္းလံုးစီ ေနေတာ့တာေပါ့။ ကဲ စားလို.လဲေကာင္း ၀ါးလို.လဲေကာင္း ေက်းဇူးတင္ပါေတာ့မယ္။<br /><br />၁။ အလွဴ.ရွင္ အန္ကယ္စန္း ေနာင္လဲ အလြမ္းအိမ္လို အ၀အၿပဲ တြယ္တတ္တဲ့ ဧည့္သည္ကို အ၀အၿပဲ ေကၽြးေမြးႏိုင္ပါေစ။ ေကၽြးေမြးႏိုင္ဖို. ေလာ္တို ဆုၾကီးၾကီး မ်ားလဲ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ထိုးတိုင္းေပါက္ပါေစ။ ၾကံတိုင္းေအာင္လို. ေဆာင္တိုင္းေၿမာက္ပါေစ။<br /><br />၂။ ခ်က္ၿပဳတ္ေရးတာ၀န္ခံမ်ားၿဖစ္တဲ့ အန္တီေအး၊ အန္တီစု၊ အန္တီၿမ တို.လဲ ဟင္းခ်က္တိုင္းမွာ စားတဲ့သူတိုင္း လွ်ာလည္ၿပီး ေနာင္အၿမဲတမ္းစြဲတဲ့ လက္ရာပိုင္ရွင္မ်ား ၿဖစ္ပါေစ။ ထမင္းဆိုင္ၾကီးမ်ား ဖြင့္ခဲ့ရင္လဲ ၀က္၀က္ကြဲ ေရာင္းရပါေစ။ ထမင္းဆိုင္ မဖြင့္ခဲ့ရင္လဲ အိမ္အၾကီးၾကီး မွာမီးဖိုေခ်ာင္ အၾကီးၾကီးနဲ. ေနရပါေစ။<br /><br />၃။ အလြမ္းအိမ္ လမ္းမွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို. ကားကို ေၿဖးေၿဖးေမာင္းေပးေသာ အန္တီေဌး နဲ. အန္ကယ္လင္း တို.လဲ ကားအေကာင္းစားၾကီး မ်ား ၁၀စီးမက ပိုင္ပါေစ။<br /><br />၄။ ၿမိဳ.ထဲမွာ ေလ်ာက္လည္ဖို. ကားနဲ.လိုက္ပို.ေပးတဲ့ အမ၀ိုင္းနဲ. အန္ကယ္ထြန္း တို႕လဲ လက္ဖ်ားေငြသီးပါေစ။ စီးေတာ္ယာဥ္မ်ားလဲ ထည္လဲစီးႏိုင္ပါေစ။ ကားေတြ အမ်ားၾကီး၀ယ္ႏိုင္ပါေစ။<br /><br />၅။ လည္လည္လာတဲ့ သယ္ရင္းမ်ား အားလံုးလဲ အစားေကာင္း အေသာက္ေကာင္းမ်ား အမ်ားၾကီးစားရပါေစ။ စားခ်င္တဲ့ အရာကို စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ မဆိုင္းပဲစားရပါေစ။<br /><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-8931752230328240456?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-10333713658636063032007-11-24T02:32:00.000-08:002007-11-24T02:34:16.675-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းအိမ္ လည္လည္သြား မလို.ပါ။ နယ္ၿမိဳ.ေလးတစ္ ၿမိဳ.ကိုေပါ့။ ၂ရက္ပဲ ၾကာမွာပါ။ မနက္ၿဖန္ ညေနေစာင္း ၿပန္ေရာက္မယ္။ အဲေတာ့မွ ခရီးသြား အေတြ.အၾကံဳေလးေတြ တင္ေပးမယ္ေနာ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-1033371365863606303?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-44382877807229256702007-11-23T01:09:00.000-08:002007-11-23T01:37:38.869-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းအိမ္ တစ္ေယာက္လဲ အၿမဲတမ္း ေပ်ာ္မေန ႏိုင္ပါဘူး။ ခုတစ္ေလာ အိမ္မွာ စားလိုက္ ေသာက္လိုက္ နဲ.ဇိမ္က်လွၿပီ မွတ္တာ။ အခုေတာ့ အေ၀းၾကီးလို. ထင္ထားခဲ့ တဲ့ေန.က ေရာက္ေတာ့မယ္။ အာဖရိက ကိုစြန္.လို. ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာ ကိုသြားရၿပန္ဦး ေတာ့မယ္။ အေမ နဲ. ၁၀တန္း ေဘာ္ဒါ တက္တုန္းကပဲ ခဏခြဲဘူူး တာကလား။ အဲဒါေတာင္ အေမက လာေတြ.တာရယ္ တန္ေဆာင္တိုင္ အိမ္ၿပန္ရတာ ေတြရယ္ရွိေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမာင္ေလး။ ေမာင္ေလးနဲ. ကၽြန္မဟာ ခြဲထားလို. သိပ္မရပါဘူး။ ၄ႏွစ္ကြာတယ္ ဆိုေပမဲ့ ဘာလုပ္လုပ္ အတူတူလုပ္ တာပါ။ ကၽြန္မက စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု ဆိုသူက သိေနၿပီ။ ကၽြန္မ နားေထာင္ခ်င္ေန တဲ့သီခ်င္းဆို ပါးစပ္က မေၿပာရပါပဲ သူကသြားဖြင့္လိုက္ၿပီ။ အဲေလာက္ထိ ရင္းႏွီးတာပါ။ အေမကို အကုန္လံုး ၿပန္မေၿပာတတ္ ေပမဲ့ ေမာင္ႏွမခ်င္း ေတာ့အကုန္ ဖြင့္ဟ တိုင္ပင္ပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ငယ္ငယ္ထဲက ခဏခဏ ခြဲဘူးေနတာပါ။ အခုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ အိမ္နဲ.ခြဲၿပီး မိုင္ေထာင္ခ်ီေ၀း၊ ပင္လယ္ေတြၿခား ေနတဲ့ ေနရာမွာ၊ မိဘနဲ.လည္းေ၀း၊ မိသားစုနဲ.ေ၀း၊ ေဆြမ်ိဳး အသိမိတ္ေဆြမရွိ တဲ့ေနရာတစ္ခုကို စြန္႕စြန္႕စားစား ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိၿပီ။ မွားၿပီလားလို. တစ္ခါတစ္ေလမွာ ေတြးမိတယ္။ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ၿဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတဲ့ေၾကာက္စိတ္ေတြ ၀င္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿပဳတ္က်သြားတဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို ၿပန္ေကာက္တပ္ရင္း တစ္ခ်ိန္မွာ ငါဟာငါ့မိသားစု အားကိုးရတဲ့ သူၿဖစ္ရမယ္ လို.စိတ္ေတြကိုၿပန္တင္း ရတယ္။ မၿဖစ္ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။ မိသားစုကို မခြဲရက္ေပမဲ့ ရေအာင္ခြဲေန ရမယ္ လို႕စိတ္ထဲမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေၿပာေနမိေပမဲ့လည္း ခြဲရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားမိတိုင္း မ်က္ရည္က လည္ခ်င္တယ္။ ကိစၥမရွိဘူး ငါ့ထက္အသက္ ငယ္တဲ့သူေတြေတာင္၊ မိသားစုနဲ. ခြဲၿပီး အေ၀းမွာ ေနေနၾကတာပဲ။ ငါကဘာသရဲေဘာေၾကာင္ တာလဲ လို.ကိုယ့္ဟာကို ပိတ္ပိတ္ ေဟာက္ရတာေတြလဲ မ်ားၿပီ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ အိမ္နဲ.ဘယ္သူမွ ဘယ္ခြဲခ်င္ပါ့မလဲ ေနာ္။ အားလံုးဟာလဲ အိမ္မွာပဲ အေမခ်က္ေကၽြးတဲ့ ဟင္းေလးကိုစားၿပီး ေမာင္ႏွမခ်င္း ရန္ၿဖစ္လိုက္ၾက၊ အေဖေရ အၿပင္သြားမလို. မုန္႕ဖိုးေလး ဆိုၿပီးေတာင္းလိုက္ၾက နဲ.ကိုယ့္မိသားစု ေလးနဲ.ကိုယ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနခ်င္ၾကတာ ခ်ည္းပဲေပါ့။ မတတ္သာလို. အခုလို ခဏခြဲ လာရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာင္ၿပန္ေတြ႕ တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ပိုေကာင္းတဲ့ ငါ၊ ပိုေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳး၊ ငါ့လူမ်ိဳးကို ၿမင္ရေအာင္လုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ကေလးလဲ လူတိုင္းမွာရွိ္ေနမွာပါ။ အဲလိုေၿပာလို. အလြမ္းအိမ္ သိပ္ၿပီးမ်ား အတၱၾကီးသြားၿပီလား မသိဘူးေနာ္။ အတၱၾကီးတယ္ ဆိုလဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ ၾကီးခံလိုက္ပါ့မယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ အိမ္ၿပန္မယ့္ သူေတြမ်ားပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အလြမ္းအိမ္လဲ ပါတာေပါ့။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-4438287780722925670?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-21237515542477394452007-11-22T10:07:00.001-08:002007-11-23T01:38:26.565-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0XJuzWpHQI/AAAAAAAAAMY/HnspcnUwaTc/s1600-h/capetown.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0XJuzWpHQI/AAAAAAAAAMY/HnspcnUwaTc/s200/capetown.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135732755982261506" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0XJMTWpHPI/AAAAAAAAAMQ/XubOQBoLPYI/s1600-h/jhb13.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0XJMTWpHPI/AAAAAAAAAMQ/XubOQBoLPYI/s200/jhb13.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135732163276774642" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0XIQDWpHOI/AAAAAAAAAMI/DfU26c8dJXg/s1600-h/durban.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0XIQDWpHOI/AAAAAAAAAMI/DfU26c8dJXg/s200/durban.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135731128189656290" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အာဖရိက အာဖရိက။ လူေတြက အာဖရိက ဆိုရင္ လူရိုင္းေတြ၊ ဆင္းရဲ ငတ္ၿပတ္ ေနၾကတယ္ လို.ထင္ၾကတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ကိုယ္တိုင္လဲ အဲလို ထင္တာပါပဲ။ ခုေတာ့ ၾကည့္ပါဦး ဓါတ္ပံုေတြကို။ ဆင္းရဲ ငတ္ၿပတ္မွဳေတြ အာဖရိကမွာ မရွိဘူးလားဆိုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ေနရာတိုင္းမွာ တခ်ိဳ.က ဆင္းရဲတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ.က ခ်မ္းသာတာပဲ မဟုတ္လား။ ခုလဲအဲလို ေနမွာေပါ့ ေနာ့္။ ပံုေတြကေတာ့ အာဖရိက ရဲ.ၿမိဳ.တစ္ခ်ိဳ.ပံုေတြပါ။ အလြမ္းအိမ္ လဲအစက အာဖရိက လူရိုင္းေတြ ရွိမွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ ထင္ထားတာ။ God must be crazy ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေနာက္လဲ ရုပ္ရွင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာအာဖရိက ကိုေရာက္လာရင္ တိရိစာၧန္ အရိုင္းေတြေၿပး ေနတာရယ္၊ လူရိုင္းေတြ ကလူသားစား ဖို.အိုးၾကီးေတြ နဲ.ေရေႏြးၾကိဳတာေတြ ဘာေတြေတြ.ေတြ. ေနတာဆိုေတာ့ ခပ္လန္.လန္.ေပါ့ ေနာ္။ ေရာက္လာေတာ့လဲ အဲလိုမ်ိဳး မဟုတ္ေၾကာင္း တၿဖည္းၿဖည္း သိသြားတာေပါ့။ ကဲ မိတ္ေဆြတ္ို.ေရ အာဖရိက ဆိုရင္ မေၾကာက္ၾကနဲ. ေတာ့ေနာ္။ ဟဲဟဲ လူသားစား လူရိုင္းေတြ မရွိပါဘူး။ ပူေလာင္ အိုက္စပ္တဲ့ ရာသီကလဲ တစ္ႏွစ္မွာ ၃လ ၄လ ေလာက္ပဲ။ က်န္တဲ့ လေတြက ေအးမွ ေအး။ အရိုးေတာင္ ကြဲေတာ့မယ္။ အဲလို အဲလို ပါလို...........<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-2123751554247739445?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-127392632446697612007-11-20T23:36:00.000-08:002007-11-21T00:50:54.137-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေန႕က အလြမ္းအိမ္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ တစ္လံုးနဲ. ဇိမ္က်ေနတာ။ မွန္ၿပတင္းေပါက္ေလး ကိုအသာဖြင့္လို. ေလေအးေအး ေလးေတြက ၿပတင္းေပါက္ၾကားကေန ၀င္လာၿပီး ပူေလာင္ေနတဲ့ ေန.ကိုအပူ သက္သာေအာင္ ကူညီေပးတယ္။ ခဏေနေတာ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဖတ္ကနဲ ေထာက္ခနဲ မိုးစက္ေလးေတြ ၀င္လာတယ္။ ၿပတင္းေပါက္ ကိုေက်ာ္ၿပီးေတာ့ အလြမ္းအိမ္ မ်က္ႏွာကို လာစင္တယ္။ ေအးခနဲ ေအးခနဲ ၿဖစ္ၿဖစ္သြားတာေပါ့။ အလြမ္းအိမ္ လဲၿပတင္းေပါက္ကို မပိတ္ပဲ မိုးနံ႕ ေလနံ႕ ေလးကိုရွဴ မိုးစက္ကေလး ေတြက်လာတာကို ၾကည့္ေနရင္း ဘေလာ့ေရးဖို႕ စဥ္းစားတာေပါ့။ အလြမ္းအိမ္ ေနေနတဲ့ ေနရာေပၚမွာ ကယူကလစ္ပင္ၾကီး ရွိတယ္။ အဲဒီေအာက္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ဆိုေတာ့ မိုးေရစက္ေတြက ယူကလစ္ရြက္ ခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြ ေပၚမွာ ဟီးေလးခိုၿပီးမွ ေအာက္ကို ဒိုင္ဘင္ ထိုးထိုးခ်တာ ကိုေမာ့ၾကည့္ေနၿဖစ္တယ္။ အမွန္ေတာ့ ေမာ့စရာ မလိုပါဘူးေလ။ ပလက္ကုလားထိုင္ မွာထိုင္ေနတာပဲ။ မိုးက ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ မရြာပဲ ခပ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ က်ေနတယ္။ ေနအရမ္း ပူေနရာက အခုလို မိုးေလးေတြရြာေတာ့ မိုးနံ႕ေလးဆိုတာ သင္းေနတာမ်ား ေၿပာမေနပါနဲ.ေတာ့။ ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာ ဆိုတာ ႏိုင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဆာင္း၀င္ၿပီေပါ့။ ဒါေပမဲ႕ အာဖရိကတုိက္မွာေတာ့ အရိုးကြဲလု မတတ္ေအးေနတဲ့ ေဆာင္းက လြတ္ေၿမာက္ၿပီး ေႏြရာသီကို ၀င္ခဲ့ၿပီေပါ့။ ေဆာင္းတြင္းတတြင္းလံုး ပုန္းေနတဲ့ သစ္ရြက္ကေလးေတြလဲ ၿပန္ထြက္ၾကၿပီ။ ပန္းေတြလဲ ပြင့္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ႏွင္းဆီ ဆိုတာ ေနရာတကာမွာ အေရာင္စံုပြင့္ေန လိုက္ၾကတာ။ ခူးခ်င္တာ လက္ကိုယားေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ လူေတြက ပန္းေတြ တအားပြင့္ပါရက္နဲ. ဘယ္သူမွ မခူးၾကဘူး။ သူတို.က ဘုရားတင္ဖို. ဆိုၿပီးလဲ မခူးဘူး။ ပန္ဖို.ဆိုတာ ေ၀းေရာပဲ။ ပန္းဆိုင္ေတြ မွာ၀ယ္ေတာ့လဲ ပန္းေတြဒီေလာက္ ပြင့္ပါရက္နဲ. ေစ်းေတြက ေခါင္ခိုက္ေနတာပဲ။ အဲဘယ္ေတြေရာက္ ကုန္ပါလိမ့္။ ေၿပာေနတာက မိုးရြာတဲ့ ကိစၥပါ။ အဲအဲ အဲဒါနဲ. ခဏေနေတာ့ မိုးတိတ္သြားတာေပါ့။ မိုးရြာၿပီးစ ေကာင္းကင္ၾကီးက အံု႕မိုင္းမိုင္းပဲ။ သူငိုလို. မ၀ေသးဘူးလို႕ ေၿပာေနသေယာင္။ အရာအားလံုး ဟာလဲ ေရထိထားလို. လန္းေနတယ္။ လူေတြကလဲ အပူေလ်ာ့သြားလို. ၿပံဳးေနၾကတယ္။ မိုးရြာတဲ့ ေန႕ေလးတစ္ေန.ကို ဒီမွာပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ မယ္ေနာ္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-12739263244669761?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-57598700914608997882007-11-19T03:56:00.000-08:002007-11-19T05:39:57.641-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန. အသုဘ တစ္ခုကိုသြားတယ္။ မေန.ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ မဂၤလာေဆာင္ ကိုေတြ.ရတယ္။ ကေန.ေတာ့ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ကိုရီးယားမေလးရဲ. အေဖ ဆံုးသြားလို. အသုဘ။ ၾကည့္ပါဦး ဘ၀ဆိုတာ ေၾကာက္စရာ။ အၿမဲေတာ့ မဂၤလာခ်ည္းပဲ ရွိမေနႏိုင္ဘူးေလ ေနာ္။ သူငယ္ခ်င္း ကိုရီးယားမေလး ရဲ.နာမည္က ကင္မ္ တဲ့။ သူ.အေဖက လြန္ခဲ့တဲ့ အပတ္က အစာအိမ္ေပါက္ကာ အေရးေပၚေဆးရံုတင္ရၿပီး ဆံုးပါးသြားပါတယ္။ ကင္မ္တို.က ေတာ္ေတာ္ ေလးကိုဆင္းရဲပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမဟုတ္တဲ့ အတြက္လဲ ပိုအားငယ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္စက ဒီေလာက္မဆင္းရဲ ပါဘူး။ ကိုရီးယား အခ်င္းခ်င္း လိမ္ၿပီးေတာ့ သူတို.မွာ ရွိသမွ်ပိုက္ဆံေတြ ကိုလူလိမ္ခံရအၿပီးမွာ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိေအာင္ကို ဆင္းရဲသြားခဲ့ပါတယ္။ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ. သူတို. ဘ၀ၾကီးကို ၿပန္ၿပီးၾက္ိဳးစား တည္ေဆာက္ေနဆဲမွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သူ.အေဖက အခုလို ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ ကင္မ္နဲ. ကၽြန္မက ေက်ာင္းေနဘက္ေတြပါ။ ေက်ာင္းမွာ ဆိုလဲ ေက်ာင္းလခ မေပးႏိုင္လို. ခဏခဏ ေက်ာင္း၀ိုင္းထဲက ေနဆြဲထုပ္ခံရ ရွာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဇြဲမေလ်ာ့ဘူး။ စိတ္ဓါတ္ကလဲ မာသလားမေမးနဲ. အဲလိုၿဖစ္တာေတာင္မွ ေလာကၾကီးကို ၿပံဳးၿပီး ႏွုတ္ဆက္တယ္။ ဘ၀နာတယ္ စိတ္မာတဲ့ ေကာင္မေလးပါ။ ဆရာေတြကလဲ ခ်စ္ေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးမွ ေက်ာင္းလခ အေၾကြးေတြကို အလုပ္လုပ္ၿပီး ဆပ္ခြင့္ၿပဳလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စာေမးပြဲေၾကး မသြင္းႏိုင္လို. အမွတ္စာရင္းကို ေက်ာင္းကထုပ္မေပးဘူးလို. ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အခုလို အေဖကဆံုး ကိုရီးယားၿပန္ဖို.ေတာင္ ပိုက္ဆံမရွိ္။ ၿပီးေတာ့လဲ အသုဘကိုေတာင္မွ တၿခားကိုရီးယား ေတြအကူအညီ၊ အကူေငြေတြ နဲ.အက်ဥ္းရံုးလိုက္ရပါတယ္။ အဲေတာ့ ေက်ာင္းက ဆရာေတြက အရမ္းသနားသြားၿပီး အမွတ္စာရင္းေတြကို ထုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မာစီးဒီး ကားတစ္စီးစာ တင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းလခ အေၾကြးေတြကို လဲေလွ်ာ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံရွိလာရင္ေတာ့ ၿပန္ဆပ္ေပါ့ေလ။ အတင္း ၾကီးဆပ္ရမယ္ ေတာ့မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူ.မွာ လူမမယ္ အရြယ္ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ. အဂၤလိပ္လို လံုး၀မတတ္တဲ့ အေမရွိပါတယ္။ အခုလို သူ.အေဖ ရုတ္တရက္ဆံုးပါးသြား တဲ့အခါမွာ အိမ္မွာ ဦးစီးဦးေဆာင္ လယ္လယ္၀ယ္၀ယ္ နဲ႕ေၿပာတတ္ဆိုတတ္ တာဆိုလို. သူတစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ သူ.အေဖ မဆံုးခင္ ညေရာက္ေတာ့ မွခရီးလြန္ ေနတဲ့ သူတို.သားအမိေတြ သူ.အေဖအသက္ မွီရံုေလးေရာက္သြားေပမဲ့ သူ.အေဖကို ေနာက္ဆံုး ပိတ္ၿဖဴၾကီး အုပ္ၿပီးထုပ္ လာေတာ့မွ သာေတြ.ခြင့္ရခဲ့ လို.ေၿဖမဆည္ႏိုင္ၿဖစ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုၾကည့္ၿပီး အလြမ္းအိမ္ စိတ္အရမ္းထိခိုက္သြားတယ္။ အေမကလဲ အိမ္ရွင္မ အလုပ္ကလြဲလို. ဘာမွမလုပ္တတ္၊ ေမာင္ေလးကလဲ ၅ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္ ဆိုေတာ့ သမီးအၾကီးဆံုးၿဖစ္တဲ့ ကင္မ္ဟာ သူ႕ရဲ႕ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲတာေတြကို လက္ထဲက လက္ကိုင္ပ၀ါ အၿဖဴေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ၿပီးေတာ့ အေမ နဲ. ေမာင္ေလး ပိုေၾကကြဲရမွာ စိုးလို. ငါမငိုဖူးလို. အံကိုၾကိတ္ရင္း ေၿပာရွာတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ကေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ေတာင္ မင္းသမီးက မငိုရေသးဘူး အရင္ဦးေအာင္ ငိုတတ္တာ ကလား။ အဲေတာ့ သူမငိုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ငိုတာေပါ့။ အီးအဲ ရြတ္ရြတ္ ေတာင္ၿဖစ္ေနၿပီ။ ေနာက္အေခါင္းကို ပိတ္ၿပီး ကားေပၚ အတင္မွာေတာ့ တင္းထားတဲ့ ကင္မ္လဲ မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ငိုၿပီေလ။ သူ႕လက္ထဲကို သူ႕အေဖက ဒီမိသားစုၾကီးကို ပံုအပ္သြားခဲ့ ပါၿပီ။ ကင္မ္လဲငို၊ သူ.အေမလဲ ငို၊ သူ.ေမာင္ေလးကိုေတာ့ အရမ္းငယ္ေသးလို. တစ္ေနရာကို ပို.ထားပါတယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ဖက္ငိုၾကေတာ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ငိုတာေပါ့။ အလြမ္းအိမ္ အေမက ဆြဲဆိတ္ေကာ။ အသုဘရွင္ေတြ ငိုပါေစဦးေပါ့။ အဲဒါနဲ. အလြမ္းအိမ္လဲ အစ္အစ္အစ္ ဆိုၿပီး ၾကိတ္ရိွဳက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အသုဘကားေတြ ထြက္သြားၿပီး အသုဘလဲ ၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။ အလြမ္းအိမ္တုိ.ၿပန္လာေတာ့ ကင္မ္က ကေန.ညေန အလြမ္းအိမ္ ဆီလာခဲ့မယ္ လို.ေၿပာလိုက္ပါေသးတယ္။ သူ႕မွာ သတၱိေတြ အၿပည့္ရွိတယ္။ သူ.မွာ မလဲက်ႏိုင္တဲ့ ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ဓါတ္ရွိတယ္။ သူဟာ ဘာပဲၿဖစ္လာ ၿဖစ္လာ ေလာကၾကီးကို ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး ရင္ဆိုင္ရဲတယ္။ အခါခါ လဲၿပိဳက်တဲ့ သူ႕ဘ၀ၾကီးကို ဖုန္ခါၿပီး ၿပန္လည္ရပ္တည္ဖို. သူၾကိဳးစားတယ္။ အားမာန္ေတြဟာ အရွိန္ၿပင္းတဲ့ မီးေတာက္ေတြလို သူ.ဆီမွာ ေတာက္ေလာင္ေနတယ္။ ကင္မ္ေရ နင့္ဘ၀ၾကီးကို နင့္အေဖ မရွိေတာ့ေပမဲ့ နင္ၿပန္လည္တည္ေဆာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာ ငါယံုၾကည္တယ္။<br />ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေလးရဲ. အေဖ (အသက္ ၄၉ႏွစ္) သည္ ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစ။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5759870091460899788?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-44296805536745599382007-11-18T05:31:00.000-08:002007-11-18T10:56:15.010-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0BC1zWpHNI/AAAAAAAAAMA/Tkviw0sOE18/s1600-h/DSC02483.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/R0BC1zWpHNI/AAAAAAAAAMA/Tkviw0sOE18/s200/DSC02483.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134177067288042706" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေန.ကြယ္ အိမ္ေဘးက တရုတ္မေလး မဂၤေဆာင္တယ္။ အလြမ္းအိမ္ ကိုလဲ မဂၤေဆာင္ကို လိုက္ခဲ့ပါတဲ့။ အလြမ္းအိမ္က မ်က္ႏွာေတာင္ မသစ္ရေသးဘူး။ အဲေတာ့ မလိုက္ေတာ့ ပါဘူးေပါ့။ သတို.သမီးနဲ. ကလဲသူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ သြားေတာ့ႏွုတ္ဆက္လိုက္ ဦးမယ္ဆိုၿပီး ကမန္းကတန္း မ်က္ႏွာေတြဘာေတြသစ္ ၿပီးသြားႏွုတ္ဆက္လိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက တကိုယ္လံုး အၿဖဴေရာင္ ဂါ၀န္ရွည္ၾကီး ကို၀တ္ထားတယ္။ ေခါင္းမွာလဲ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းေလးႏွစ္ပြင့္ ပန္ထားတယ္။ ရင္ပတ္မွာေတာ့ အနီေရာင္ ပန္းတုေလးနဲ. မဂၤလာ သတို.သမီးလို. အဓိပၸါယ္ ရတဲ့စာတမ္း ေလးကိုခ်ိတ္ထားတယ္။ လွလိုက္တာဆိုတာ ေၿပာမေနနဲ.ေတာ့။ သူကလဲ မိသားစုနဲ. ေ၀းေၿမၿခားမွာ လာေနတဲ့သူေလးေပါ့။ သူက သူ.အစ္ကို၀မ္းကြဲ လင္မယားနဲ. အတူေနတာေပါ့။ အဲေတာ့ အခုမဂၤလာေဆာင္ေတာ့ မိေ၀းဖေ၀းနဲ. သနားစရာပါ။ ေတာ္ေသးတာက သူ.အစ္ကို၀မ္းကြဲ လင္မယားက အကုန္လုပ္ေပးရွာတယ္။ ေ၀းေၿမၿခားမွာ ေဆြမ်ိဳးဆိုလို. ဒါေတြပဲရွိၾကတာေလ။ ခင္ရာေဆြမ်ိဳး ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္း လို.အဆိုရွိတယ္ မွတ္လား။ ႏွုတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ ၿပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ ဆိုေတာ့ သူက မၿပန္ပါနဲ႕ဦး ဆိုၿပီးမ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ. ေၿပာရွာတယ္။ အလြမ္းအိမ္လဲ အရမ္းပဲ သနားသြားတယ္။ သူ.ခမ်ာ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္ အားလဲငယ္ေနရွာမွာ။ မၾကာခင္မွာပဲ သတို.သားေရာက္လာတယ္။ အမယ္ သြားၾကီးကိုၿဖီး ေနတာပဲ။ သူလဲေပ်ာ္ရွာမွာ။ အလြမ္းအိမ္လဲ ကင္မရာေမ့က်န္ခဲ့လို. သူတို.ကားကို ပဲဓါတ္ပံုရိုက္ဖို. မွီလိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အခုလို အလြမ္းအိမ္ အမွတ္တရနဲ႕ သူ.အတြက္ ဘေလာ့ေရးတင္ေပး တယ္ဆိုတာ သိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၿမန္မာလို သူမဖတ္တတ္တာ တေၾကာင္း၊ အလြမ္းအိမ္ ဘေလာ့ေလး ကိုသူမသိတာ တေၾကာင္းေပါ့.။ အလြမ္းအိမ္ ကိုသူငယ္ခ်င္းက နင္ေရာ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ေဆာင္မလဲတဲ့။ ဟဲဟဲ ေနာက္ ၁၀ႏွစ္ေစာင့္လိုက္ ဦးလို.။ ကဲ သူငယ္ခ်င္းေရ ဒီလင္ ဒီမယား အိုေအာင္ မင္းေအာင္ ေပါင္းရပါေစေနာ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ နဲ.သားေကာင္း သမီးရတနာ မ်ားလဲ ရၾကပါေစ။ စီးပြားလာဘ္လာဘ ဒီေရအလား တိုးပြားႏိုင္ပါေစ။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-4429680553674559938?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-16939804403627944002007-11-16T07:18:00.000-08:002007-11-16T08:05:26.338-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဂ်ေရ ကၽြန္မက မုန္.ပ်ားသလက္ သိပ္မလုပ္တတ္ဘူးေနာ္။ ၾကိဳေၿပာထားတာ။ အဟီး ပ်က္သြားရင္ တာ၀န္မယူပါ။ မုန္႕မ်ားသလက္ကို ေရမုန္.လုပ္သလိုပဲ ဆန္မွုန္.နဲ. လုပ္ပါ။ ဆား၊ အခ်ိဳမွုန္. သင့္ေတာ္သလို ထည့္ပါ။ ေရကိုပ်စ္ပ်စ္ေလး ေဖ်ာ္ေပါ့ေနာ္။ ေရမုန္.လိုေတာ့ ေရက်ဲၾကီး မေဖ်ာ္နဲ.ေပါ့။ ဆိုဒါလဲ နည္းနည္းထည့္။ ၿပီးေတာ့ non stick ဒယ္အိုးမွာပဲ ဆီသုတ္ၿပီး မုန္.ႏွစ္ ခပ္မ်ားမ်ားေလး ထည့္ေပးေပါ့ေနာ္။ ၿပီးရင္ အဖံုးေလး အုပ္ထားေပးပါ။ မုန္.ပ်ားသလက္ရဲ. မ်က္နွာၿပင္ေလးေတြ အေရတင္းလာ၊ က်က္လာၿပီဆိုတဲ့ အထိ တည္ေပးပါေနာ္။ မုန္.ပ်ားသလက္ရဲ. မ်က္ႏွာၿပင္ေလး ကိုလဲဆီေလး သုတ္သုတ္ေပးပါေနာ္။ အဲဒါဆို မုန္.ပ်ားသလက္ ရပါၿပီ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-1693980440362794400?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-59822901667605044672007-11-16T04:51:00.000-08:002007-11-16T06:23:51.257-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းအိမ္ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းကားစီးပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ၇တန္းေလာက္ ကေပါ့။ အဲဒီ အမၾကီးက ၉တန္း။ သူက အလြမ္းအိမ္တို. ေက်ာင္းကားမွာ တူတူစီးတာ။ သူက အရမ္း ရီစရာေတြ ေၿပာၿပတတ္တယ္။ သူတို.အိမ္နားမွာ ေကာင္မေလးတေယာက္ ရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီေကာင္မေလးက တေန.ေတာ့ အၿပင္က ၿပန္အလာမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကစာလိုက္ေပးတယ္တဲ့။ ေကာင္မေလးလဲ ရွက္ကလဲရွက္ ပဲကလဲနည္းနည္း ေလးေတာ့ေပးလိုက္တာေပါ့။ ေခါင္းေလးငံု. လို.။ မိန္းမတို. အိၿႏၵေရ ေရႊေပးလို.မရ ဆိုတဲ့ပံုနဲ. ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္ ေလ်ာက္လာတာေပါ့။ ေကာင္ေလးကလဲ ထံုးစံအတိုင္း ဒီစာေလး ယူသြားေပးပါ ဆိုၿပီးေနာက္ ကေန တတြတ္တြတ္ လိုက္ေၿပာတယ္။ အဲဒီမွာ မထင္မွတ္တဲ့ အၿဖစ္ အပ်က္တခု ၾကံဳလိုက္ရတယ္။ ေကာင္မေလးက ေအာက္တအားငံု႕ သြားေနေတာ့ ေရွ႕က ဓါတ္တိုင္ ကိုမၿမင္ပဲ နဖူးနဲ႕ ၀င္တိုက္လိုက္တာ ဖင္ထိုင္ရက္လဲ ေရာ။ ေကာင္ေလးလဲ အံအားသင့္ ၿပီးေတာင့္မခံႏိုင္ပဲ ခြီးခြီးခီြး ဆိုၿပီး ရီၿပီး တခ်က္ထဲေနာက္လွည့္ေၿပးေရာ။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့ မွအဲဒီေကာင္မေလးကို စာလိုက္မေပးေတာ့ ဘူးဆုိပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တခါ အလြမ္းအိမ္တုိ. ေက်ာင္းကားက မိန္းကေလးေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ အဲေတာ့ တေန.မွာ စက္ဘီးစီးလာတဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္က အလြမ္းအိမ္တို. မိန္းကေလးေတြ ခ်ည္းကားေပၚပါ တာကို ေတြ.ေတာ့ ပဲေပးၿပီး လက္ေတြဘာေတြ လႊတ္ၿပီး စက္ဘီးကို စတိုင္နဲ. စီးၿပပါတယ္။ ကားကလဲ လမ္းသြယ္ေလးထဲ သြားေနတာ ဆိုေတာ့ ေၿဖးေၿဖးသြားတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ၿခံတံခါး တခုထဲက ေခြးက စက္ဘီးစီး ေနတဲ့ ေကာင္ေလးေနာက္ကို တအားလုိက္တာ။ သူလဲ တခ်ိဳးထဲနင္းေၿပးတာ အလြမ္းအိမ္တို. ေက်ာင္းကားထက္ေတာင္ အေရွ႕ေရာက္သြားေသးတယ္။ ပါးစပ္ကလဲ ဟဲ့ေခြး ဟဲ့ေခြး ဆိုၿပီး ေအာ္ေသးတယ္။ ရီလိုက္ရတာဆိုတာ။ သူ.ကိုေလွာင္ခ်င္ လို.ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ၿဖစ္သြားပံုေလးက ရီစရာေကာင္းလို.ပါ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္အၿဖစ္အပ်က္ တခုကေတာ့ အလြမ္းအိမ္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေၿပာၿပတာပါ။ ကာယကံရွင္ကို ထိခိုက္နစ္နာ ေစလိုတဲ့ ဆႏၵ အလြမ္းအိမ္မွာ မရွိပါဘူး။ အကယ္၍ ကာယကံရွင္က ဒီပိုစ့္ကို ဖ်က္ေပးပါဆိုပါက ခ်က္ခ်င္းဖ်က္ေပးမည္ ၿဖစ္ပါတယ္။ အမၾကီးတေယာက္ ရွိပါတယ္တဲ့။ သူက ဘတ္စကားေပၚမွာ မိန္းကေလးေတြကို ခဏခဏ ထိပါး ေစာ္ကားတဲ့ ကိစၥေတြကို ၾကားဖူးေနပါသတဲ့။ အဲေတာ့ သူလဲေၾကာက္ၿပီး တြယ္ခ်ိတ္အၾကီးၾကီးကို ေဆာင္ထားပါတယ္တဲ့။ တေန.ေတာ့ ဘတ္စကား ေပၚမွာ သူ.ေက်ာဘက္ကေန ကုလားၾကီးလာရပ္ၿပီး တင္ပါးမွာ ပူပူေႏြးေႏြးၾကီး လာထိပါတယ္တဲ့။ အဲေတာ့ အမၾကီးလဲ ကဲငါေတာ့ ခံရလို. မၿဖစ္ဘူးေပါ့။ ဒီလိုမ်ိဳး လာေစာ္ကားရင္ ၿငိမ္ေတာ့ မခံႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး သူ.တြယ္ခ်ိတ္ၾကီးနဲ. ပူပူၾကီးကို ထိုးလိုက္ပါတယ္တဲ့။ ထိုးလိုက္တာနဲ. ဗြမ္းဆို ...................... မုန္.ဟင္းခါး အရည္ေတြ ......။ ကုလားၾကီးလဲ နာ့မုန္.ဟင္းခါးရည္ ေတြကုန္ၿပီ ဆိုၿပီးထေအာ္ပါေတာ့တယ္။ အမၾကီးလဲ ေၿခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိ နဲ. မုန္.ဟင္းခါး အေလ်ာ္ေပးလိုက္ ရလား မေပးလိုက္ရဘူးလား ဆိုတာေတာ့ အလြမ္းအိမ္ လဲမသိပါဘူးရွင္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲအဲဒီ အၿဖစ္အပ်က္ေလးေတြက ေတာ့ တကယ့္ကို အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ေလးေတြပါ။ အလြမ္းအိမ္လဲ ရီစရာေကာင္းလို. ေၿပာၿပတာပါ။ ဘယ္သူ.ကိုမွ ထိခိုက္ေစလိုတဲ့ ဆႏၵမရွိပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္ငယ္က ေဂ်ာက္ဂ်က္ ကာတြန္းေတြ ထဲကလို တခ်က္ၿပံဳးရင္ တရက္အသက္ ပိုရွည္မွာပါ။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5982290166760504467?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-50849171455476095342007-11-15T01:13:00.000-08:002007-11-16T01:30:04.207-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမရွိတဲ့ ဘ၀ဟာ အလြမ္းအိမ္ အတြက္ ေမွာင္မို္က္ေနတယ္။ သူသာပါေနရင္ အလြမ္းအိမ္လဲ ဘယ္မဆိုသြား ႏိုင္တယ္။ သူသာ အလြမ္းအိမ္ အနားမွာရွိေနရင္ အရာအားလံုးဟာ လွပေနတာေပါ့။ သူနဲ.အလြမ္းအိမ္ လက္တြဲခဲ့တာ ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၀၇ ေလာက္ထဲက ဆိုေတာ့ ခုဆိုရင္ ၁ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီ။ သူက အလြမ္းအိမ္ နဲ.ခြဲၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ အေ၀းကို ထြက္သြားဘူးတာမဟုတ္ဘူး။ အလြမ္းအိမ္ ကမခြဲႏိုင္တာ တေၾကာင္း သူကအလြမ္းအိမ္ ကိုစိတ္မခ်တာက တစ္ေၾကာင္းေပါ့။ ညေနခင္းဆို ရုပ္ရွင္အတူတူ ၾကည့္ၾကတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ဟင္းခ်က္ရင္ သူပါတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ဘေလာ့ေရးရင္ သူက အကူအညီဆံုးေပါ့။ အလြမ္းအိမ္ စာေမးပြဲေတြ ေအာင္လာရတာလဲ သူ႕ရဲ႕အားေပး ကူညီမွုေတြ ေၾကာင့္ပါပဲ။ သူမရွိရင္ အလြမ္းအိမ္တို႕ ေနလို.မရဘူးကြယ္။ သူနဲ.မွ အရာအားလံုး ကအဆင္ေၿပသလိုပဲ။ သူမရွိရင္ အလြမ္းအိမ္ စိတ္ေတြ ထိုင္းမွိုင္းေနတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ကေပါ့။ အေရးေပၚ ကိစၥနဲ႕ သူခဏ အေ၀းကိုထြက္သြားတယ္။ အလြမ္းအိမ္ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေၿပေတာ့ ဘူး။ သူ႕ကို လြမ္းတယ္။ ေနာက္တစ္ ခါသူ.ကို ဘယ္ေတာ့မွ အလြမ္းအိမ္ နဲ.ခြဲၿပီး အေ၀းကိုထြက္ မသြားဖိ္ု. ေၿပာထားရဦးမယ္။ ခုေတာ့ အလြမ္းအိမ္ မွာသူ.ကိုယ္ပြားေလးကို သယ္ထားရၿပီ။ သူေလ ၿပန္လာထဲက အခ်ိဳးေတြ ေၿပာင္းေနတယ္။ သူ.ေၾကာင့္အလြမ္းအိမ္ မွာမ်က္ရည္က် ရတယ္။ ေခါင္းေတြလဲ ေပါက္ကြဲထြက္ ကုန္ေတာ့မတတ္ ကိုက္ရတယ္။ သူလုပ္ရက္တယ္။ အလြမ္းအိမ္ မွာေတာ့ သူ.ကိုစြဲလမ္းလြန္းလို. စၿပီး လက္တြဲၾက ကတည္းက တစ္ခါမွ သူ.ကိုၿပစ္မသြားခဲ့ ဘူး။ ခုေတာ့အလြမ္းအိမ္ ဘယ္လိုလုပ္ ရမလဲဟင္။ လုပ္ၾကပါဦး။ သူကေတာ့ တၿခားသူမဟုတ္ပါဘူး။ အလြမ္းအိမ္နဲ. မခြဲအတူတူ အၿမဲတမ္း အတူရွိေနတတ္တဲ့ အလြမ္းအိမ္ရဲ. ခ်စ္မ်က္မွန္ေလးပါ။ အလြမ္းအိမ္ ပါ၀ါေတြ တိုးလို. ဟိုတပတ္က အလြမ္းအိမ္ မ်က္မွန္ေလးကို ဆိုင္ပို.ထားရတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္မွန္ ဆိုတာကလဲ သံုးေနက် ပါ၀ါမဟုတ္ရင္ ေခါင္းကိုက္တယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခရီးသြားခါနီး ဆိုေတာ့ အေမက မ်က္မွန္ ၂လက္ လိုလိုမယ္မယ္ လုပ္ေပးတယ္။ အဲေတာ့ အလြမ္းအိမ္မွာ သံုးေနက် မ်က္မွန္ေလး အၿပင္ သူ.ကိုပြား မ်က္မွန္ေလးကိုလဲ ေဆာင္ထားေနရၿပီေလ။ ပါ၀ါကတိုးေတာ့ ခုတပ္ေနက် မ်က္မွန္ေလး ေတာင္တပ္ရတာ ေခါင္းေတြကိုက္၊ မ်က္ရည္ေတြက်တယ္။ အလြမ္းအိမ္ေတာ့ မ်က္မွန္ မရွိလို.ကိုမရ ေတာ့ပါဘူး။ အၿမဲဘယ္ေတာ့မွ ခ်စ္မ်က္မွန္ေလးနဲ. မခြဲေတာ့ဘူးလို. ကေန.ပဲ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။ သူမရွိရင္ အဆင္မေၿပတဲ့ ဘ၀မွိဳ.လို.ပါ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5084917145547609534?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-20808730576322236832007-11-14T14:16:00.000-08:002007-11-14T14:23:20.325-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါေနာ္ မေၿပာခ်င္ဘူး။ ဟြန္. မိန္းကေလးဆို ၿပီးအိၿႏၵေရ ေလးနဲ.ေနပါလို. ေၿပာတာ ခုလုပ္ခ်လိုက္ၿပန္ၿပီ။ ဒီေဒါက္ဖိနပ္ ေတြကို မစီးပါနဲ. ညည္းအရပ္က နဂိုကမွ ဂလန္ဂလားကို မိုးထိုးၿပီး ၾကည့္ရဆိုးလြန္းလို႕ပါ။ ညည္းပံုစံက ဟိုေမာ္ဒယ္ရွည္ရွည္ပိန္ပိန္ေလးေတြ ေဒါက္စီးသလိုမ်ားလွမယ္ လို႕ထင္ေနလား။ မစီးပါနဲ. မစီးပါနဲ. ဆိုတာကို အတင္းဇြတ္ မစီးရရင္ပဲ ေသေတာ့မတတ္ပူဆာၿပီး ခုေတာ့ငါ့ကို လူလယ္ေကာင္မွာ အရွက္ခြဲလိုက္ တာေပါ့ေလ ဟင္။ မိသက္ နင္ဟာေလ ငါ့မ်က္ႏွာၾကီးခု ဘယ္နားသြားထားရေတာ့မလဲ။ ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တာ။ တယ္ ငါလုပ္လိုက္ရ။ သြားစမ္းခု အဲဒီ ဖိနပ္ကို ခုခ်က္ခ်င္း လႊင့္ပစ္လိုက္ ငါမၿမင္ခ်င္ဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘၾကီးက ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္ ေၿပာ၍မဆံုးေတာ့။ မိသက္ လဲမ်က္ႏွာငယ္ေလး ႏွင့္ ေၾကာက္ေၾကာက္ ရြံရြံ။ အေမ့မွာ နဂိုကမွ သူ႕အကိုၾကီးကို ေၾကာက္ရသည့္အထဲ ခုေတာ့အသံ ပင္မထြက္၀ံ့။ သမီးကို သာၾကည့္ၿပီး သက္ၿပင္းခိုးခ် ရသည္။ ဘၾကီး ဆူမည္ဆိုက ဆူခ်င္စရာ။ ဒီကေန. မနက္ ရပ္ကြက္ထဲ ဘၾကီးသူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ တေယာက္၏ သမီးမဂၤလာေဆာင္။ ေဆာင္သည့္ေနရာကလဲ မ်က္ႏွာၾကီးတို. မဂၤလာေဆာင္ရာ ထံုးစံအတိုင္း ဆီဒိုးနားမွာ။ လူဂုဏ္ထန္ အသိုင္းအ၀ိုင္းဆိုေတာ့ ဧည့္ေတြက မ်ားမွမ်ား။ ေဒၚမိသက္ တုိ.ပဲေပးခ်င္ လြန္းလို. အေမႏွင့္ဘၾကီး အတင္းတား သည့္ၾကားမွ ၀ယ္ထားေသာ ေဒါက္ၿမင့္ဖိနပ္ ကိုပြဲထုပ္ဖို. အခြင့္သင့္ လိုက္ေလၿခင္း။ ေဒါက္ဖိနပ္ ေလးတဂြပ္ဂြပ္ စီးၿပီးထြက္လာ ေသာမိသက္ ကိုဘၾကီး ကမ်က္ေစာင္းတခ်က္ ထိုးၿပီး ကားထဲ၀င္ထိုင္သည္။ အေမကေတာ့ နဂိုထဲက ခပ္ေအးေအးဆိုေတာ့ မိသက္ကိုကားထဲ ၀င္ဖို.အခ်က္ေပးၿပီး သူလဲ၀င္ထိုင္သည္။ အားလံုးရွိဳးစမိုး အၿပည့္။ ဘၾကီးကေတာ့ သူ.ပိုးလံုၿခည္ ေရႊေရာင္ၾကီး တရႊမ္းရႊမ္းႏွင့္ အေမကေတာ့ ပ၀ါႏွစ္စ အသာခ်လို.။ မိသက္ ကေတာ့ လူငယ္ထံုးစံအတိုင္း စကပ္အရွည္ၾကီး ကို၀တ္လို.၊ ေဒါက္ဖိနပ္ေလး တဂြပ္ဂြပ္ႏွင့္ မိတ္ကပ္အေဖြးသား ႏွင့္။ ေရာက္ပါၿပီ ဆီအိုးနား ဆိုလား ဆီဒိုးနား ဆိုလား ဆိုဒါၾကီးကို။ ကားေပၚက ဆင္းေတာ့ စကပ္က နည္းနည္းတုပ္ေနသည္၊ စီးေနက်မဟုတ္တဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္ ကနည္းနည္း အစြမ္းၿပခ်င္သည္။ ေၿခထိပ္ေလးေတြ နာလာသည္။ ကိစၥမရွိ။ ရွိဳးမပဲ့ဖို. ကအဓိက။ နာတာေလာက္ေတာ့ မိသက္ ေအာင့္ခံႏိုင္သည္။ အဲဒီမွာ ၿပႆနာက စတာပဲ။ ဆီဒိုးနား အ၀င္က ေလွကားေလး ၂ထစ္ ၃ထစ္ တက္ရသည့္ ေနရာေလးမွာေပါ့။ ဘၾကီးက ေရွ႕ကေနၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳး ႏွင့္သြားေနသည္။ မိသက္ႏွင့္ အေမက ေနာက္မွခပ္ ကုတ္ကုတ္ပါ လာသည္။ စကပ္ကလဲ တုပ္တာ လြန္ပါေလေရာ။ ေလွကား အတက္တြင္ေတာ့ မိသက္ စကပ္တုပ္သည္ကို ေမ့ၿပီး ေၿခလွမ္း အက်ယ္ၾကီးလွမ္း လိုက္သည္။ ၾကမ္းကေခ်ာေခ်ာ ေဒါက္ဖိနပ္ စီးထားလို. ယိုင္နဲ.နဲ. ၿဖစ္ေနတဲ့ ေၿခေထာက္က ဟတ္ထိုး ဟတ္ထိုး ေရွ.ကို ေမွာက္ရက္ၾကီး အက်၊ ေရွ႕မွ ကားယား ကားယား သြားေနတဲ့ ဘၾကီးက လွည့္အၾကည့္၊ သူ.ပိုးပုဆိုး ခပံုစရွည္ရွည္ ၾကီးကို မိသက္တို႕ ဆြဲၿပီး ေမွာက္ရက္ၾကီးက်၊ ဘၾကီးပိုးပုဆိုး ကေခ်ာေနေတာ့ ဘၾကီး ပုဆိုးၾကီးက မိသက္နဲ. အတူေမွာက္ခံုၾကီးက်။ ဘၾကီးမွာ ေဘာင္းဘီတိုေလး ႏွင့္။ အားလံုးမွာ အေၾကာင္သား။ ဘၾကီးလဲ စိတ္ေတြတို၊ မ်က္ႏွာၾကီးနီလို. သူ.ပုဆိုးၾကီး သူၿပန္ဆြဲလို. ကားရွိရာကို ေခါင္းမေဖၚတမ္း ေၿပးၿပီး အိမ္ကိုတန္းၿပန္ သြားေရာ။ မိသက္တို.မွာ တကၠစီ ငွားၿပန္လာရတယ္။ အေမကေတာ့ အိမ္မွာ မိုးမီးေလာင္ေနၿပီ ဆိုတာသိေတာ့ ဘုရားစာေတြကို တကၠစီ ေပၚထဲက တတြတ္တြတ္။ မိသက္ လဲေၾကာက္လိုက္တာ တုန္လို.။ အဲဒါနဲ. အခုေတာ့ အခုလို အခုလို...........</span><br /><br /><br />၀န္ခံခ်က္။ ။ စိတ္ကူးယဥ္ ထားၿခင္းမွ်သာ။ မည္သူ တဦးတေယာက္ကို မွ်မရည္ရြယ္ပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-2080873057632223683?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-2680825667252788912007-11-14T03:08:00.000-08:002007-11-14T04:05:15.114-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္မက္ ဆိုတာေတြ ကလဲ အဆန္းသားလား။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ အိမ္မက္ဆို အရမ္းငိုရတဲ့ အိမ္မက္ေတြ ကလြဲလို. အိမ္မက္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ မေန.ညက ထူးထူးၿခားၿခား အိမ္မက္ထဲမွာ ယမမင္းနဲ.ေတြ.တယ္။ ယမမင္းၾကီးက အလြမ္းအိမ္ ကိုငရဲၿပည္ကို လည္လည္ေခၚတယ္။ ယမမင္းၾကီးက ပံုၿပင္ေတြထဲမွာလို ရုပ္ဆိုးဆိုးၾကီး မဟုတ္ရွာဘူး။ အသားၿဖဴၿဖဴ ခပ္ပိန္ပိန္ အသက္ ၄၅-၅၀ ၀န္းက်င္ရွိၿပီ။ ယမမင္းတို. ထံုးစံ အကၤ် ီ အနက္ေရာင္ ဖားဖားၾကီးကို ၀တ္လို.။ အမယ္ ငရဲၿပည္ၾကီးက ပံုၿပင္ေတြထဲကလို မီးေတြေလာင္ ေနတဲ့ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ တိုင္းၿပည္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ၿမက္ခင္းစိမ္းစိုစို ေတြနဲ. ေရကန္ေတြ ေနရာမွာေတာ့ ငရဲမီး ကန္ၾကီးေတြနဲ.ေပါ့။ ငရဲသားေတြကလဲ လူလိုပဲ ဒါေပမဲ့ အသားအေရက အၿပာေရာင္ၾကီးေတြ။ လူဆိုးေတြ ငရဲခံေနရတာလဲ ၿမင္ခဲ့တာေပါ့။ တခ်ိဳ.ေနရာေတြမွာ ငရဲကန္ေတြ ထဲမွာ ငရဲခံေနရတဲ့ လူေတြ အေပၚကို ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ခဲၾကီးေတြ က်က်လာတယ္။ တခ်ိဳ.ေနရာေတြမွာေတာ့ ငရဲခံေနရတဲ့ သူေတြကို ဆြဲဆန္.လိုက္တာ ပီေကလို (ဘေလာ့ဂါ ကိုပီေက မဟုတ္) အရွည္ၾကီး ဆန္.လိုက္လာတယ္။ ေအာ္ေနၾကတဲ့ လူေတြမ်ားမွမ်ားေပါ့။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ငရဲသားၿပာၿပာၾကီး တစ္ေယာက္က လမ္းေဘးအိမ္သာထဲက ထြက္လာၿပီး အလြမ္းအိမ္ကို ဘာလာလုပ္တာလဲတဲ့။ အလြမ္းအိမ္လဲ ဟယ္ေတာ့ ငရဲသားက အိမ္သာလဲ တက္တတ္လား ဆိုေတာ့ ငရဲသားၾကီးက အႏၱရာယ္ ဆိုတာ လြယ္မထားေကာင္းဘူးတဲ့။ ကဲမွတ္သားစရာပဲ။ ငရဲၿပည္ၾကီးမွာ ညက်ရင္ေတာ့ အိပ္စက္အနားယူၾက သတဲ့။ ယမမင္းၾကီးက အလြမ္းအိမ္ ကို သူ.ငရဲၿပည္ၾကီး ဘယ္ေလာက္တိုးတက္ေနေၾကာင္း၊ လမ္းေတြတံတားေတြ ဘယ္ႏွစ္ခုေဆာက္ၿပီးေၾကာင္း၊ အရိပ္ရပင္ေတြနဲ႕ၾကက္ဆူ အဲမွားလို. ဗြာေတး အရိပ္ရအပင္ေတြနဲ. ပန္းပင္ေတြလဲ စိုက္ထားေၾကာင္း၊ နယူးကလီးယား ကိုသံုးၿပီး ၂၄နာရီ မီးေပးစနစ္ကို အသံုးၿပဳထားတယ္တဲ့။ အကယ္၍ မီးၿပတ္ရင္ အပူေပးထားတဲ့ ငရဲမီးေတြက မပူေတာ့ဘူး မို႕လို႕ ငရဲၿပည္မွာ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား ကအေရးၾကီးပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ကေန ငရဲၿပည္ၾကီးကို ၿပမယ္ဆိုၿပီး ဟတ္စကီးနဲ. ေခၚသြားေသးတယ္။ ေလထီးေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ. ယမမင္းနဲ. ေလထီးတူတူ ခုန္လိုက္ေသးတယ္။ ငရဲၿပည္ၾကီးမွာ ငရဲအဆင့္ၿမင့္အိမ္ယာ၊ ငရဲဥယာဥ္ၿမိဳ.ေတာ္ စတာေတြကို လဲအေပၚစီးကေန ၿမင္ခဲ့ေသးတယ္။ အလြမ္းအိမ္ၿပန္ခါနီးက်ေတာ့ ခုအလြမ္းအိမ္လာ လည္တဲ့ငရဲက အဆင့္အၿမင့္ဆံုး ေခာတ္အမွီဆံုး ငရဲၿဖစ္တယ္လို. ယမမင္းၾကီးက ေၿပာတယ္။ အလြမ္းအိမ္ကိုလဲ ေဗဒင္ေဟာလိုက္ေသးတယ္။ "ညည္းက အသက္ --- ေရာက္ရင္ ေသေတာ့မယ္။ ဒီကိုမလာခ်င္ရင္ ေကာင္းမွုကုသိုလ္ မ်ားမ်ားလုပ္" လို.မွာလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အလြမ္းအိမ္ကို ဟိုတစ္ေလာကမွ အသစ္၀ယ္ထားတဲ့ (ဘယ္က၀ယ္လဲ မေမးနဲ.ကြယ္) ေလယာဥ္ပ်ံၾကီး နဲ.လူ.ၿပည္ကို ၿပန္ပို.လိုက္တယ္။ ဒါနဲ.ပဲ အလြမ္းအိမ္လဲ အိပ္ရာကေန ႏိုးလာေတာ့တယ္ကြယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀န္ခံခ်က္။ ။ တကယ့္ အိမ္မက္ကို စိတ္ကူးေလး နဲနဲယဥ္ၿပီး ၿပန္ၿပင္ထားတာပါ။ ေၿပာဖို.ေမ့ေနလို.။ အိမ္မက္မက္တာ ေနာ္။ ဘယ္သူ.ကိုမွ မရည္ရြယ္ဘူးေနာ္။ ဟီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-268082566725278891?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-56600163599788190542007-11-13T02:37:00.000-08:002007-11-13T03:35:13.226-08:00<div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အင္း ... အလြမ္းအိမ္ လဲအားေနတာ ၾကာေပါ့။ စာေမးပြဲေၿဖ ၿပီးသြားေတာ့ ေမလ။ ဂၽြန္လ လယ္ေလာက္ နဲ. ဂ်ဴလိုင္က လယ္ေလာက္ အထိအလုပ္ ၀င္လုပ္လိုက္ေသး တယ္။ အဲ အလုပ္က ထြက္ၿပီးထဲက စားလိုက္ ေသာက္လိုက္ လုပ္ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေက်ာင္း အသစ္ကိုတက္ ရဖို. လံုးပမ္းရေသးတယ္ေလ။ ခုေတာ့ အားလံုးၿပီးသင့္ သေလာက္ၿပီးသြားၿပီေပါ့။ တစ္ရြာမေၿပာင္း သူေကာင္းမၿဖစ္ ဆိုသလို အလြမ္းအိမ္ တို.လဲ ေၿပာင္းေတာ့မယ္ကြယ္။ ဘေလာ့ေၿပာင္း မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ လူေၿပာင္းမွာ။ တေယာက္ထဲ ရံုးကန္ဖို. စရေတာ့မယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ေၾကာက္သား။ ကိစၥမရွိ အလြမ္းအိမ္ရဲ. လက္သံုးစကား ဒါအစပဲရွိေသးတယ္ ေနာက္ဆို အဆင္ေၿပသြားမွာ ဆိုတာကို အခါ ၁ေသာင္းေလာက္ ရြတ္ ကိုယ့္ဟာ ကိုအားေတြေပး။ အမယ္ မေန.က ေရသြားကူးတယ္။ အေမက ေရကူးသင္ေပးတယ္ေလ။ ေဘာင္ေလးကို ကိုင္လို. ေၿခခပ္ရတယ္။ ခပ္တယ္ နစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဘးကလူေတြက မၾကည့္ရက္ေတာ့ ဘူးထင္ပါရဲ. ေၿခခပ္တဲ့ ဖိနပ္ေလးေတြေပးၿပီးခပ္ ခိုင္းတယ္။ ၁၀ ႏွစ္ ၁၁ ႏွစ္ ကေလးေတြ ကိုင္တဲ့ ေဖာ့ၿပားေလးေတြ ေဖာ့တံုးေလးေတြ လာေပးတယ္။ အသက္ကလဲ အၾကီးဆံုး၊ အၿဖစ္က လဲမရွိ၊ နစ္ပဲနစ္ ေနတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေဖာ့ၿပားေလးနဲ. ဟိုဖက္ ေဘာင္အထိ ကူးသြားလိုက္ႏိုင္တယ္။ Gym တစ္ခုလံုးကို တိတ္လို.။ ဘယ္အခ်ိန္နစ္ လို.ထေအာ္မလဲ ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ေရာက္လဲ ေရာက္သြားေရာ အားလံုးက ကၽြန္မကို လက္မေတြဘာေတြ ေထာင္ၿပလို. "ခုေတာ့ ေရာက္သြားၿပီေပါ့" တဲ့။ ရွက္စရာ။ အလြမ္းအိမ္ ေရတခါ ကူးတာ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ နဲ. သိပ္မလြယ္။ ညအိပ္ေတာ့ လဲေယာင္ ေယာင္ၿပီး ေၿခခပ္မိေနလို. ဖိထားရတယ္။ အေၾကာဆြဲတာေလ။ ကေန.မနက္ ႏိုးလာေတာ့ ၀ရန္တာမွာ ဟိုေလ်ာက္ ဒီေလ်ာက္ လုပ္ရင္းက ဟိုဖက္ၿခံက construction ဆိုက္ထဲ ကိုေက်ာက္လာပို.တဲ့ ကားၾကီးေခ်ာ္လဲသြားတယ္။ ခါးၾကီးကို လိမ္လို.။ ကၽြန္မတို. တိုက္ေတြဘက္ ကကားေတြလဲ အၿပင္ထြက္လို.မရ အထဲလဲ၀င္လို.မရ။ ဒင္းကၿခံတံခါး၀မွာ ဆန္.ဆန္.ၾကီးလဲလို.။ သူ႕ကိုသူ လဲမႏိုင္ေတာ့ ထလို.လဲမရရွာဘူး။ သနားေတာ့လဲ သနားသား။ သူ.ကိုကူၿပီး ထူေပးဖို. အေဖၚေတြလဲ မလာၾကေသးဘူး။ ေၾသာ္ခမ်ာ ဆိုးရွာတဲ့ ဘ၀။ </span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzmDAqOh74I/AAAAAAAAAL0/oelGcceaT9A/s1600-h/DSC02448.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzmDAqOh74I/AAAAAAAAAL0/oelGcceaT9A/s200/DSC02448.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132277297723862914" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-5660016359978819054?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-76130989199341055962007-11-11T11:07:00.001-08:002007-11-13T03:14:58.776-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">အလြမ္းအိမ္တို. အစားအေသာက္ေတြနဲ. နပန္းလံုးေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့။ ဘေလာ့ေမြးေန.ထဲကပဲ။ ဘာပိုစ့္ တင္ရမလဲလဲ မသိဘူး။ ခုတစ္ေလာကလဲ ေရကူးလဲသင္ရဦးမယ္။ ကားေမာင္းလဲသင္ေနပါတယ္။ ကား၀ယ္ေတာ့မယ္ ေပါ့ဆိုၿပီးအထင္ၾကီး မသြားနဲ.ဦးေနာ္။ ဟဲဟဲ အေမာင္းသာသင္တာ ကား၀ယ္စီးဖို႕ ပိုက္ပိုက္က ဘယ္ဆီမ်ားေရာက္ေနပါလိမ့္။ ေလးဘီးကားေတာင္ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ဘ၀။ အမယ္ ေလးဘီးကားက ေ၀းလို. ဆိုက္ကားေလး ၀ယ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ မေၿပာပါဘူး။ ခုေတာ့ ပိုက္ဆံက ကြင္းကြင္းသြားတယ္။ ကဲ ေရကူးတာကလဲ အသက္ကၿဖင့္ၾကီး လွၿပီ ေရကခုထိမကူးတတ္ေသးဘူး။ အၿဖစ္ကသိပ္မရွိဘူး ေရထဲမ်ားၿပစ္ခ်လိုက္ ပလံုဆို တစ္ခ်က္ပဲ၊ ၿမဳတ္သြားတာကို ေၿပာတာပါ။ ၿမန္မာၿပည္မွာ တုန္းကဆို ပင္လယ္ကမ္းစပ္ ေတာင္ေရာက္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ၾကြားတာ ၾကြားတာ။ ေရဘ၀ဲ ေၾကာက္တာေရာ၊ ေရေၾကာက္တာေရာ ေပါင္းေတာ့ ေရကူးတတ္ဖို.ေ၀းလို. ေရေတာင္မွန္မွန္ခ်ိဳးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဂ်ီးကလဲထူပါ့။ ကိုယ့္ဂုဏ္ေတြကို ေဖၚေနတာ။ ေရဆိုလို.ေၿပာရဦးမယ္ ငယ္ငယ္ကေပါ့ ေရႊစက္ေတာ္ သြားၾကတယ္။ ေရမကူးတတ္တဲ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ေရစပ္မွာ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ.ေပါ့။ မန္းေခ်ာင္းဆိုတာ သိတဲ့အတိုင္း တိမ္တိမ္ေလးရယ္။ ဒါေတာင္ ေရစပ္က မတက္ရဲဘူး။ အဲလိုယက္ကန္ ယက္ကန္ၿဖစ္ေနတုန္း ၿဗံဳးဆို ၀ါးလံုးစိမ္းေလးေမ်ာလာတယ္။ ေရလယ္ ကိုဆင္းခ်င္လို. ခြင္ေစာင့္ေနတဲ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ ၀ါးလံုးေလးကို ေထာက္ကာေထာက္ကာ နဲ.ေရလယ္ကိုဆင္းလို.ရၿပီကိုး။ အဲလိုနဲ. ေထာက္ေထာက္သြားတာ ေရစီးက လဲသန္ေတာ့ ၀ါးလံုးကို အားနဲ.ဖိေထာက္ခ် လိုက္မွ ေခ်ာင္းေအာက္ကို မိမိရရ ေထာက္မိၿပီး ေရထဲကို ေရစီးနဲ. ေမ်ာေမ်ာမပါတာေလ။ အဲေတာ့ အားရပါးရေထာက္တာေပါ့။ ေၾကာက္ကလဲေၾကာက္ေသးတယ္ေလ။ အဲလို ေထာက္ေထာက္သြားတာ အဆင္ေၿပေနတုန္းရွိေသးတယ္ တစ္ခ်က္ ေထာက္ခ်လိုက္တာ ေရစီးနဲ.၀ါးလံုးက ကိုယ္ေထာက္ခ်င္တဲ့ ေနရာကိုမေရာက္ ပဲကိုယ့္ေၿခမကိုေထာက္မိလို. ေၿခမၾကီးကြဲ ပါေလေရာလား။ အမေလးေလး နာလိုက္တာဆိုတာ။ နာသြားေတာ့ ေရထဲမွာဆိုတာကို ေမ့ၿပီး ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ခ် လိုက္တာ ေရမြန္းၿပီး နစ္ပါေတာ့တယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ. ေဘးနားမွာ ရွိတဲ့ အမ ၀မ္းကြဲရဲ. ထမီကို အတင္းဆြဲတာ။ သူကလဲ ေရေအာက္က ဆြဲတယ္ဆိုၿပီး ၿပန္ဆြဲနဲ. ေတာ္ေတာ္ရံုးရင္းဆန္ခတ္ ၿဖစ္ၿပီးမွ ေရေပၚၿပန္ေပၚတယ္။ အမ၀မ္းကြဲလဲ ေၾကာက္ၿပီးေနာက္ဆို ေဒၚအလြမ္းအိမ္နား ေရလာမကူးေတာ့ဘူး။ မမေရ မမထမီကို ဆြဲခ်င္လို. ဆြဲတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ဟီး ေရနစ္သူ အတြက္ ၿမက္ပင္ေလးတစ္ပင္ ဆိုလဲဆြဲမွာ ပဲေလ။ ဟီးဟီး စိတ္မဆိုးပါနဲ.လို.။<br /><br />ေတာ္ေသးၿပီ။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-7613098919934105596?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-70777935360381023902007-11-10T09:10:00.000-08:002007-11-10T09:57:52.458-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းတို.ေရ အလြမ္းအိမ္ ကိုစိတ္ေတာ့ မဆိုးၾကနဲ.ဦး။ ပြဲေတြကဆက္ေနတာ ဒီေန.ေလ ဒီက ၿမန္မာေတြ စုၿပီး မုန္.လုပ္စားၾကတယ္။ စေနေန.ဆိုေတာ့ေလ အဲဒါ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ေပးလိုက္တယ္။ မုန္.ေတြခ်ည္းတင္ ေနရတာအားေတာင္နာလာၿပီ။ မုန္.ပ်ားသလက္ စားခ်င္ေနတဲ့ အလြမ္းအိမ္ အတြက္ ဒီက ခ်စ္အန္တီေတြ နဲ. အေမက အာသာေၿပဆိုၿပီး မုန္.ပ်ားသလက္ လုပ္ေပးပါတယ္။ တစ္ေယာက္ထဲ စားရတာ မ်ိဳမက် လို.ဘေလာ့မိသားစုေလး နဲ.ေ၀စားလိုက္ပါတယ္။ အားရပါးရစားေနာ္။ </span><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzXsq6Oh73I/AAAAAAAAALs/rAmLJbXGARE/s1600-h/DSC02442.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzXsq6Oh73I/AAAAAAAAALs/rAmLJbXGARE/s400/DSC02442.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131267572387409778" border="0" /></a><span style="font-family: arial;">မုန္.ပ်ားသလက္နဲ. ၾကက္သြန္ေၾကာ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး အခ်ဥ္။</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzXnUKOh72I/AAAAAAAAALk/9DTz0ZikLGU/s1600-h/DSC02433.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzXnUKOh72I/AAAAAAAAALk/9DTz0ZikLGU/s400/DSC02433.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131261683987246946" border="0" /></a><span style="font-family: arial;">ပဲၿပဳတ္နဲ. ထမင္းေၾကာ္။ သယ္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ. online မွာေတြ.ေတာ့ သူက ပဲၿပဳတ္နဲ.ထမင္း စားခ်င္တယ္တဲ့။ ႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာ ေရာက္ေနတဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကပဲၿပဳတ္ စားရဖို.ဆိုတာ မလြယ္ဘူးဆိုတာ သိလို.ပါ။ ဒီမွာေတာ့ ငွက္စာဆိုင္ေတြ မွာ၀ယ္လို.ရတယ္။ ေကာင္းမွေကာင္းပဲ။ ကၽြန္မတို.ၿမိဳ.မွာ ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ နဲနဲေ၀းတယ္။ ရွိတာေလးကို ေခၽြတာစားရတယ္။ သယ္ရင္းတို. ကိုေကၽြးခ်င္လို.။ စားသြားၾကပါေနာ္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzXnCKOh71I/AAAAAAAAALc/hU26rNav3xc/s1600-h/DSC02429.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzXnCKOh71I/AAAAAAAAALc/hU26rNav3xc/s400/DSC02429.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131261374749601618" border="0" /></a><span style="font-family: arial;">ဒါကေတာ့ ဟိုေန.ကလုပ္စားတဲ့ ေၾကးအိုးဆီခ်က္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-7077793536038102390?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-84604285665474990002007-11-09T09:27:00.000-08:002007-11-09T11:07:54.955-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzSZ86Oh70I/AAAAAAAAALU/rxF1LIYt23M/s1600-h/wat+that+dote+hto.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzSZ86Oh70I/AAAAAAAAALU/rxF1LIYt23M/s400/wat+that+dote+hto.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130895147183238978" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://amhattaya.blogspot.com/">လင္း</a>က လြမ္းေသာအရာတဲ့ တက္တယ္။ ဟီး ဒီမွာလဲ လြမ္းတတ္လြန္း လို. အလြမ္းအိမ္ ၿဖစ္ေနတာပါ<a href="http://amhattaya.blogspot.com/">လင္း</a> ေရ။ ဟီးဟီး။ ေၿပာၿပခ်င္လြန္းလို.။ ေၿပာၿပခ်င္လြန္းလို.။ ပထမဆံုးလြမ္းတာက လင္း လိုပဲ ၀က္သားဒုတ္ထိုး။ <a href="http://amhattaya.blogspot.com/">လင္း</a>လိုပဲ အူပိတ္ၾကိဳက္တာ တစ္အားပဲ။ ၀က္သားဒုတ္ထိုးဆိုင္ သြားရင္အူပိတ္ပဲ စားတယ္။ တစ္ၿခားဘာမွ မစားဘူး။ ဟိုးအရင္က မိန္းထဲမွာ IT တက္တုန္းက ရာမညေဆာင္ နားမွာ ၀က္သားဒုတ္ထိုးဆိုင္ တစ္ဆိုင္ရွိပါတယ္။ အပင္ၾကီးေအာက္မွာပါ။ သူ.ေဘးနားမွာ ကုကၠိဳပင္ၾကီးေတြ ေအာက္မွာ ဆိုင္းထမ္းနဲ.ေရာင္းတဲ့ မန္က်ီးေဖ်ာ္ရည္ဆိုင္ နဲ. အေၾကာ္စံုဆိုင္ရွိပါတယ္။ အဲဒီ အပင္ၾကီးေတြေအာက္မွာ ေလေလးတစ္ၿဖဴးၿဖဴးနဲ. မန္က်ီးရည္ေလးေသာက္ လိုက္ ၀က္သားဒုတ္ထိုးေလးစား လိုက္ အလြမ္းအိမ္တို. ဇိမ္က်ခဲ့တာေပါ့။ မိုးရြာရင္လဲ အပင္ၾကီးေတြက အရမ္းၾကီးၿပီးအုပ္ေနေတာ့ မိုးက ေတာ္ေတာ္နဲ. မေဖါက္ႏိုင္ဘူးေလ။ မိုးရြာလဲ မိုးရည္ေတြ တစ္စက္စက္က်ေန တဲ့အပင္ၾကီးေတြေအာက္ မွာဆက္စားတာပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းလိုက္တာ။ စဥ္းစားရင္းနဲ.ေတာင္ ၿပန္ေရာက္သြားသလိုပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက ေတာ့မုန္.ပစ္သလက္။ အရမ္းစားခ်င္တာပဲ။ ေရမုန္.လုပ္စားၿဖစ္သြား တာကေလ မုန္.ပစ္သလက္စမ္း လုပ္တာ၊ ေရမုန္.ထြက္ လာလို. ဟီး အဲေလာက္ထိေတာ္တာ။ ေနာက္စားခ်င္တာက နန္းၾကီးသုတ္။ နန္းၾကီး အၾကီးၾကီးေတြနဲ. ပဲမွုန္.မ်ားမ်ား နဲ. ငါးဖယ္ေၾကာ္ေလးရယ္။ အိုးစားခ်င္ လိုက္တာေနာ္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲလဲ စားခ်င္တာပဲ။ ပဲပလာတာလဲ စားခ်င္တယ္။ ညေနခင္း ၇ နာရီေလာက္ဆို အေဖ တုိ. ဦးေလးတို. ေမာင္ေတြ နဲ. မိန္းကေလးတန္မဲ့ လဘက္ရည္ ဆိုင္လိုက္စားတာ။ အတင္းပဲ။ ဟီး ငတ္လိုက္တာ လို.မေၿပာနဲ.ဦး။ ေစာေသးတယ္။ လာဦးမွာ။ အလြမ္းအိမ္ တို.က အားရင္ အစားအေသာက္ ပဲထိုင္ထိုင္လြမ္းတာ။ ရန္ကုန္ မွာခ်စ္ရတဲ့ သူမက်န္ဘူးဆိုေတာ့ လြမ္းစရာဆိုလို. ဒီမုန္.ေလးေတြပဲ ရွိတာ ေပးလြမ္းၾကပါေနာ္။ အင္း ခ်စ္သူကို လြမ္းတာမွ ေတာ္ေသးတယ္ မုန္.ကိုလြမ္းေတာ့ ဗိုက္ဆာလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထန္းလ်က္ေလးနဲ. မုန္.လံုးေရေပၚ။ စားခ်င္လိုက္တာေနာ္။ သၾကၤန္ကိုေတာင္ သတိရလာၿပီ။ ေၿပာရင္နဲ. လြမ္းတာေတြက မ်ားလာၿပီ။ ဒြတ္ခ ပဲ။ ညေတာင္အိပ္လို. ေပ်ာ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဟီး။ ကန္ေဘာင္ကိုလဲ သတိရတယ္။ မနက္ခင္းေက်ာင္းသြားရင္ ကန္ေဘာင္မွာ ဆင္းၿပီး အေဖၚမပါ တစ္ေယာက္ထဲ သြားသြားထိုင္တတ္ တဲ့ကန္ေဘာင္က ခံုေလးေတြကို လြမ္းတယ္။ ငါ့ႏွယ္ေနာ္ ဆိုးလိုက္တဲ့ ဘ၀။ ခံုကိုပဲ လြမ္းရတယ္။ ၾကိဳက္မဲ့သူမရွိလို. ဟီးဟီး။ အဲဒါလဲခပ္ေကာင္းေကာင္းပဲ။ ေၿပာၿပရဦးမယ္။ တစ္ေန.ေတာ့ မနက္ေစာေစာ ခါတိုင္းလိုပဲ ေက်ာင္းကိုအလာ ကန္ေဘာင္မွာ ထိုင္ၿပီး ေက်ာင္းကိုသြားေတာ့ ဘယ္သူ.ကို ေတြ.တယ္မွတ္လဲ။ ေအာင္ေအာင္ဦး ကိုေတြ.တယ္။ သိတယ္ဟုတ္။ ဂိုးသမား ေအာင္ေအာင္ဦး ဟီးဟီး ဘယ္ရ မလဲ အၿပတ္ငမ္း အဲေလ ေယာင္လို. အၿပတ္ၾကည့္ပစ္ လိုက္တာေပါ့။ ဟီးဟီး အဲဒီတစ္ခါ ပဲၿမင္ဖူးတာကိုး။သူတို.က အေၿပးလာက်င့္ၾကတာ ထင္တယ္။ အားကစား သမားေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေတာ္ပံုက ေအာင္ေအာင္ဦး တစ္ေယာက္ပဲ သိတယ္။ ကဲကဲ ေၿပာရင္းနဲ. ေတာ္ေတာ္ရွည္သြားၿပီ။ အမေလး ေမ့ေတာ့မလို. ေတာ္ပါေသးရဲ. လြမ္းတဲ့ အထဲမွာ အေဖ့ကို အလြမ္းဆံုးပါပဲ။ (ေတာ္ၾကာ သူ.ကိုမလြမ္းဘူး ဆိုၿပီး အလြမ္းအိမ္ ကိုေထာက္ပံ့ေၾကး ေပးဘူးကြာ ဆိုမွ ၿပႆနာ တက္မယ္။ က်န္ခဲ့တာ သြားမေၿပာနဲ.ေနာ္။ တိတ္တိတ္ေန။ ဟီးဟီး) ဆက္တက္ရရင္ေကာင္း မလား။ ေကာင္းပါတယ္။ တက္မယ္ေနာ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />၁။ လြမ္းေသာအရာ ကိုတက္ပါမယ္ဆိုမွ အမိေၿမကို လြမ္းေနတဲ့ <a href="http://www.lwansay.blogspot.com/">ကိုလြမ္းေစ</a><br />၂။ ေရမုန္.လုပ္ စားဖို. နပန္းလံုးေနတဲ့ <a href="http://joyful4all.blogspot.com/">J</a><br />၃။ ေသတၱာေတြ တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုးဖြင့္ေနတဲ့ <a href="http://www.pandora-pandorabox.blogspot.com/">မPandora Box</a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-8460428566547499000?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-26016062535767867732007-11-09T04:15:00.000-08:002007-11-09T13:37:53.690-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://joyful4all.blogspot.com/">j </a>ကေရမုန္.လုပ္နည္းေၿပာၿပပါဆိုလို.။ ကဲ <a href="http://joyful4all.blogspot.com/">ေဂ်</a>ေရ ေဟာဒီမွာ ေရမုန္.။<br />လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့ ---<br />၁။ဆန္မွုန္.<br />၂။ပဲၿပဳတ္<br />၃။ၾကက္သြန္ၿမိတ္ (သို.) နံနံပင္<br />၄။ဆား<br />၅။အခ်ိဳမွုန္.<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆန္မွုန္.ကို ေရက်ဲက်ဲေဖ်ာ္။အင္း ဆန္မွုန္. တဆဆို ေရ၂ဆ ေလာက္ေပါ့။ ၿပီးရင္ဆား၊ အခ်ိဳမွုန္.ထည့္၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ကို ပါးပါးလွီးထည့္။ ပဲၿပဳတ္ကိုပါထည့္ ၿပီးေတာ့ non stick ဒယ္အိုးေပၚမွာ ဆီသုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရႊဲရႊဲေလးသုတ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဆီပူၿပီဆိုတာနဲ. ေယာက္ခ်ိဳ တစ္ဇြန္းစာ မုန္.ႏွစ္ထည့္ ၿပီးရင္ဒယ္အိုးကို လွည့္လိုက္။ အရည္ေတြကို တစ္ေနရာထဲ မွာစုမေနရေအာင္လို.ပါ။ ၿပီးေတာ့ေရႊအိုေရာင္ ေလးသန္းလာရင္၊ ေဘးသားေလးေတြက လဲဒယ္အိုးကေနကြာ လာရင္ ဆီေလးေတြကို ေဘးနားေလးေတြ ကိုသုတ္ေပးပါေနာ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဒယ္ေဂၚနဲ. ထိုးၿပီးခြာလိုက္ရင္ ေရမုန္.ၾကြပ္ၾကြပ္ေလး ရပါလိမ့္မယ္ေနာ္။ စိတ္ေတာ့ရွည္ရတယ္။ ၾကြပ္လာေအာင္ အခ်ိန္ေတာ့ နည္းနည္းေစာင့္ရတယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-2601606253576786773?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-6176750422019196992007-11-09T03:13:00.000-08:002007-11-09T11:09:57.707-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္မ မီးေလး က Tag ထာတယ္။ ေၾကာက္စရာသတၱ၀ါေတြတဲ့။ ေၾကာက္တဲ့သတၱ၀ါ ဆိုေတာ့ တီေကာင္ကိုအရင္ေၿပးၿမင္တယ္။ တီေကာင္ဆို အေသေၾကာက္တာ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မကိုထိန္းတဲ့ အန္တီၾကီးဆို အေဆာ့အရမ္းသန္တဲ့ ကၽြန္မကို မႏိုင္တိုင္း တီေကာင္နဲ.တို.မွာ လို.ေၿပာလိုက္ တန္းၿငိမ္သြားတာ။ ပန္းပင္စိုက္ရတာ ၀ါသနာပါတဲ့ ကၽြန္မက ေၿမၾကီးတူးရင္း တီေကာင္နဲ.ေတြ.လို. ကေတာ့တန္းေၿပးတာ။ ေၿမၾကီးကို သူမ်ားေတြတူးေပးရတယ္။ ၿပီးမွေရေလာင္း တဲ့တာ၀န္ကိုယူတယ္။ အေဆာင္မွာေနခဲ့ တုန္းကေပါ့။ မိုးတြင္းၾကီးမွာ ေမၿမိဳ.က တီေကာင္ေတြ အၿပင္ထြက္ ၾကတယ္ထင္ပါတယ္။ တီေကာင္ၾကီးေတြက တစ္ေတာင္ေတာင္ေက်ာ္မယ္။ အရွည္ၾကီးေတြ။ ကၽြန္မတို. စာသင္ေဆာင္ကေန အိပ္ေဆာင္ကို ကူးရင္ ၿခံထဲက သံမာန္တလင္း ေပၚမွာ အမေလး အမ်ားၾကီးပဲ။ ကၽြန္မမွာ ထမင္းလဲဆင္းမစား ရဲ၊ အိမ္သာေတာင္ဆင္း မသြားရဲဘူး။ သူငယ္ခ်င္း ေပါင္မုန္.က တီေကာင္လံုး၀ မေၾကာက္ဘူး။ တစ္ေန.ေတာ့ ေရခ်ိဳးေနၾက ရင္းက သူဘယ္ကေန ဘယ္လိုဖမ္း လာတဲ့တီေကာင္လဲ မသိပါဘူး အဲဒါကိုၿပ ၿပီး "ဟိတ္ေကာင္ ကိတ္မုန္.ေရ ဒီမွာၾကည့္စမ္း" ဆိုၿပီးလိုက္တို.တာ ေၿပးလိုက္ရတာဆိုတာ။ အခန္းတံခါးပိတ္ထားတယ္။ မဖြင့္ေပးဘူး။ မွတ္ကေရာ။ ေက်ာင္းမွ Bio သင္ေတာ့လဲ တီေကာင္အေၾကာင္းပါတယ္။ ဆရာက လက္ေတြ.ဆင္းမယ္ဆို ေဒၚအလြမ္းအိမ္တို. ေက်ာင္းပ်က္ၿပီသာ မွတ္ကေရာ့ပဲ။ တီေကာင္တင္မဟုတ္ဘူး တြားသြားတဲ့ သတၱ၀ါေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေၾကာက္တယ္။ ေၿမြဆိုလဲ ေၾကာက္တယ္။ တီေကာင္ေလာက္ မေၾကာက္ေပမဲ့ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္တယ္။ ငယ္ငယ္က ပုလိပ္ေၿမြဘုရား ကိုသြားၾကေတာ့ အားလံုးက ဘုရားေၿမြေတြ ကိုင္ရင္ က်န္းမာတယ္ အႏ ၱရာယ္ကင္းတယ္ ဘာညာဆိုၿပီး ကိုင္ခိုင္းတာေတာင္ မကိုင္ခဲ့ဘူး။ ေၾကာက္လို.။ ခူေကာင္၊ ရထားေကာင္ အဲလိုအေကာင္ေတြဆို အေသေၾကာက္။ ဒါေပမဲ့ ၾကြက္ေတာ့ လံုး၀မေၾကာက္ဘူး။ ခ်စ္ေတာင္ခ်စ္ေသး တယ္။ တစ္ခါအိမ္မွာ ၾကြက္သိုက္ေတြ.တယ္ ဆိုၿပီး အိမ္မွာ အဖိုးနဲ.အဖြားေမြးစား ထားတဲ့ ေကာင္ေလးက ေၿပာတယ္။ ေကာင္ေလးဆိုေပ မဲ့ကၽြန္မနဲ. ရြယ္တူဆိုေတာ့ ေဆာ့ေဖၚေဆာ့ဖက္ေပါ့။ ငယ္ငယ္ထဲက အကုန္ေဆာ့ လာၾကတာ။ သူက တီေကာင္လဲလံုး၀ မေၾကာက္ဘူး။ ပါးစပ္ထဲေတာင္ ထည့္ၿပတယ္။ အမေလး ေၾကာက္လိုက္တာ ေၿပာရင္းနဲ.။ အဲဒီေကာင္ေလးက ၾကြက္သိုက္ထဲမွာ ၾကြက္နီတာရဲေလးေတြ ရွိတယ္တဲ့။ ကၽြန္မလဲ ၾကည့္ခ်င္တယ္ယူ လာၿပဆိုၿပီး အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကို ေၿပာပါတယ္။ သူလဲယူလာၿပတယ္။ ၾကြက္ေသးေသးေလးေတြ။ ရဲတြတ္ေနတာပဲ။ လက္ကေလးေတြဆို ေဖါင္းေဖါင္းေလးေတြ။ မ်က္စိေတာင္ မဖြင့္ေသးဘူး။ လွုပ္တုပ္လွုပ္တုပ္ နဲ.သနားစရာ ေလးေေတြေပါ့။ ကၽြန္မလဲ ေမြးခ်င္တယ္ ဆိုၿပီးသူငယ္ခ်င္း ကိုပူဆာပါေတာ့တယ္။ သူက အဖြားေတြ.ရင္ ဆူလိမ့္မယ္တဲ့။ အဖြားက ေမြးကာစ နီတာရဲေလးေတြ ဆိုသိပ္ေၾကာက္ တတ္တာ။ အဲဒါနဲ. အဖြားမေတြ.ေအာင္ေမြးမယ္ ကူညီပါဆိုၿပီး ေမြးဖို.လုပ္ၾကပါတယ္။ ခက္တာက ၾကြက္ေပါက္စေတြ ဘာစားလဲ မသိဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ အဲေတာ့ ၾကြက္ကေလးေတြကို စာၾကည့္စားပြဲေပၚတင္ၿပီး ေဆာ့ေနတုန္းရွိေသးတယ္ အဖြားက ၿဗံဳး ဆိုၿပီး အခန္းထဲကို ၀င္လာပါေရာ။ ၿပီးေတာ့ ၾကြက္ကေလးေတြကို စားပြဲေပၚမွာ ရဲရဲလွုပ္ေနတာလဲ ၿမင္ေရာ အမေလးဆိုၿပီး ထြက္ေၿပးပါေလေရာ။ ၿပီးေတာ့ ဆူခံလိုက္ရတာ။ သူငယ္ခ်င္း လဲအဆူခံရ၊ လွ်ာရွည္တဲ့ အလြမ္းအိမ္လဲ အဆူခံရ။ ဟီး ၾကြက္ေၾကာက္တဲ့ အဖြားလဲ ႏွလံုးေရာ ေသြးတိုးေရာ ထၿပီးအိပ္ရာထဲ လဲ။ ေကာင္းေရာ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေဒၚအလြမ္းအိမ္တို. ၾကြက္ကေလးေတြ ပူးေလးေတြဆို က်ဴရွင္သြားတိုင္း ဆိုင္ေတြမွာ ပဲလိုက္ၾကည့္ၿဖစ္ေတာ့တယ္။ ေမြးလို.မွမၿဖစ္တာေနာ္။ ေၾကာက္စရာ သတၱ၀ါပါ ဆိုေနေနာ္ ဘာေတြ ေရးမိမွန္း ေတာင္မသိဘူး။ ေရဘ၀ဲလဲ ေၾကာက္တာပဲ။ ေရဘ၀ဲဆို ၿပည္ၾကီးငါးေတာင္ လက္ေတြဆိုမစားဘူး။ စုပ္ခြက္ၾကီးေတြ ကိုေၾကာက္လို.။ ဘာအရူးထမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေတာ္ၾကာစုပ္ခြက္ေတြ လွ်ာမွာကပ္ရင္ ၿပန္ၿဖဳတ္လို.မရ မွာေၾကာက္လို.။ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္နဲ.ေနာ္။ ဒါလဲစိတ္ေရာဂါပဲ။ ဆက္တက္လိုက္ဦးမယ္။ ဘယ္သူ.ကိုတက္ရင္ေကာင္းမလဲ။ သိပီ။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />၁။ ခ်စ္မ <a href="http://moechitthu.blogspot.com/">မိုးေရထဲကေကာင္မေလး</a>။ ခုခဏေ၀းမယ္လို.ေၿပာထားလို. အေၾကြးမွတ္ထားမယ္ေနာ္။ ၿပန္လာရင္ေတာ့ ေရးေပး။<br /><br />၂။အိပ္ခ်င္မူးတူး နဲ.ဆိုရင္ ေရထဲေတာင္ခုန္ခ် သြားႏိုင္တဲ့ သယ္ရင္းေလး <a href="http://www.moethaukyan.blogspot.com/">မိုးေသာက္ယ</a>ံ။<br /><br />၃။သေဘာေကာင္းတဲ့ ဓါးၿမ ၾကီးနဲ.ေတြ.ေနတဲ့ ညီမေလး<a href="http://hninthazin.blogspot.com/">ႏွင္းသဇင</a>္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-617675042201919699?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-6192564930123011992007-11-08T11:00:00.000-08:002007-11-08T11:31:16.832-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘေလာ့ေမြးေန.ပြဲေလး ကိုလာလည္ၾကတဲ့ ဘေလာ့မိသားစု ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဆုေတာင္းေပးၾကတ့ဲသူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-619256493012301199?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-72314359087261329932007-11-07T11:44:00.000-08:002007-11-08T01:53:30.769-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIYet-CmcI/AAAAAAAAALM/19Ncr2ps0FM/s1600-h/DSC02417.JPG"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">ဒီကေန. ႏို၀င္ဘာလ ၈ရက္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ တြင္ ဒီဘေလာ့ေလး ေမြးဖြားလာတာ ၁လၿပည့့္ပါၿပီ။ အစစ အရာရာ ကူညီအားေပး ခဲ့ၾကေသာ ဘေလာ့ဂါမိသားစုေလးေၾကာင့္သာ ဒီဘေလာ့ေလး အသက္ရွင္ေနရတာၿဖစ္လို. ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ ရွင္။ </span></span><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIYet-CmcI/AAAAAAAAALM/19Ncr2ps0FM/s400/DSC02417.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130189841543371202" border="0" /></a>အခ်ိဳပြဲ အတြက္ ေစ်းမသြားလိုက္ရလို. ရွိတာေလးပဲ အခ်ိဳပြဲတည္ ေပးပါဦး။ ေခ်ာ့ကလက္နဲ. ဒိန္ခ်ဥ္ေလးပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIYQt-CmbI/AAAAAAAAALE/Q2xUUysweEE/s1600-h/DSC02428.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIYQt-CmbI/AAAAAAAAALE/Q2xUUysweEE/s400/DSC02428.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130189601025202610" border="0" /></a>ေရမုန္.။ လုပ္သာလုပ္လိုက္တာ သိပ္မလုပ္တတ္ေတာ့ ေရမုန္.က ဆိုင္ကေရမုန္.လိုမလွဘူးေလ။ ၿမည္းၾကည့္ပါဦး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIYCt-CmaI/AAAAAAAAAK8/2ISkDNIhkW0/s1600-h/DSC02424.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIYCt-CmaI/AAAAAAAAAK8/2ISkDNIhkW0/s400/DSC02424.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130189360507034018" border="0" /></a>ခ်ိဳခ်ဥ္ေၾကာ္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIXvd-CmZI/AAAAAAAAAK0/q7eno6z9GP8/s1600-h/DSC02421.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIXvd-CmZI/AAAAAAAAAK0/q7eno6z9GP8/s400/DSC02421.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130189029794552210" border="0" /></a>၀က္သားလံုးေၾကာ္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIXfd-CmYI/AAAAAAAAAKs/L2qO9SscoxI/s1600-h/DSC02418.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIXfd-CmYI/AAAAAAAAAKs/L2qO9SscoxI/s400/DSC02418.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130188754916645250" border="0" /></a>မာလာဟင္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIXNd-CmXI/AAAAAAAAAKk/vlkVpPqhY7A/s1600-h/DSC02411.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIXNd-CmXI/AAAAAAAAAKk/vlkVpPqhY7A/s400/DSC02411.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130188445678999922" border="0" /></a>ပုဇြန္၊ရံုးပတီ၊အာလူးသီး ဟင္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIW49-CmWI/AAAAAAAAAKc/6mS3E1WjtyY/s1600-h/DSC02408.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIW49-CmWI/AAAAAAAAAKc/6mS3E1WjtyY/s400/DSC02408.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130188093491681634" border="0" /></a>ထမင္းပြဲၿပင္ေပးထာတာပါ။ ပဲနီေလးဟင္းခ်ိဳရယ္၊ မရမ္းသီးငပိေထာင္းရယ္၊ ပုဇြန္နဲ. ရံဳးပတီသီး နဲ. အာလူးသီး ရယ္၊ အာၿပဲေၿခာက္ေက်ာ္ေလးရယ္၊ တို.စရာ သခြားသီးေလးရယ္ပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIWet-CmVI/AAAAAAAAAKU/wgAPC6JhUnI/s1600-h/DSC02405.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIWet-CmVI/AAAAAAAAAKU/wgAPC6JhUnI/s400/DSC02405.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130187642520115538" border="0" /></a>ပုဇြန္ေၾကာ္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIV8t-CmUI/AAAAAAAAAKM/CkFRX0RHV2c/s1600-h/birthday-cake-773619.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RzIV8t-CmUI/AAAAAAAAAKM/CkFRX0RHV2c/s400/birthday-cake-773619.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130187058404563266" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမြးေန.ကိတ္မုန္.။ တစ္လၿပည့္ၿပီကြယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-7231435908726132993?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-5893089016455465962007-11-07T11:36:00.000-08:002007-11-09T05:28:47.025-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက တဲ့ေပါ့ကြယ္။ ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးမွာ အရမ္းေခ်ာေမာ လွပတဲ့ သမီးေတာ္ေလး တစ္ပါးရွိသတဲ့။ အဲဒီသမီးေတာ္ေလး ကိုဘုရင္ၾကီးက ခ်စ္ရွာလြန္းလို. ဘယ္မင္းသားနဲ.မွ လက္ဆက္မေပး ဘူးတဲ့။ ဒါေပသည့္ နဖူးစာရြာလည္ ဆိုသလို မင္းသမီးေလး ဟာအရမ္း ဆင္းရဲတဲ့ စစ္သားေလးတစ္ေယာက္နဲ. ၾကိဳက္သြားေရာတဲ့ကြယ္။ သူတို.ႏွစ္ေယာက္က သိပ္ခ်စ္ၾကသတဲ့။ ဒီလိုနဲ.ေနလာလိုက္တာ တစ္ေန.ေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက သူ.သမီးနဲ. စစ္သားေလး ၾကိဳက္ေနတာကိုသိ သြားသတဲ့။ ဒဲဒီေခာတ္ တံုးက တရားစီရင္ တဲ့ပံုက တံခါးၾကီးႏွစ္ေပါက္ရွိတဲ့ ကြင္းၾကီးထဲကို ရာဇ၀တ္သား ကိုထည့္ထားသတဲ့။ ကြင္းၾကီးက ဘာနဲ.တူသလဲဆိုေတာ့ ေဘာလံုးကြင္းၾကီးလို၊ ႏြားရိုင္းသတ္ကြင္းၾကီးလို ကြင္းၾကီးမ်ိဳးေပါ့။ တံခါးၾကီးေတြရဲ.ေနာက္ မွာေတာ့ အရမ္းေခ်ာတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ ေယာက္ရယ္၊ ေနာက္တစ္ဖက္က တံခါးၾကီးေနာက္မွာေတာ့ အရမ္းဆိုးတဲ့ နဂါးၾကီးတစ္ေကာင္ ကိုထည့္ထားသတဲ့။ အကယ္၍မ်ား ရာဇ၀တ္သားက ေကာင္မေလးရွိတဲ့ တံခါးကို ဖြင့္မိရင္ အဲဒီရာဇ၀တ္သားကို ေကာင္မေလးနဲ.ေပးစားၿပီး နယ္ႏွင္ဒါဏ္ေပးသတဲ့။ အကယ္၍မ်ား နဂါးၾကီးရွိတဲ့ တံခါးကို ဖြင့္မိရင္ေတာ့ နဂါးၾကီးက တစ္ခါထဲသတ္စား လိုက္သတဲ့။ အဲေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက စစ္သားေလးကို အဲဒီအတိုင္း တရားစီရင္မယ္ဆိုၿပီး မိုးလင္းတာနဲ. ကြင္းထဲ၀င္ ၿပီးတရားစီရင္ခံေစ လို.အမိန္.ခ်သတဲ့။ အဲေတာ့ မင္းသမီးေလးလဲ သူ.လက္ေအာက္ငယ္သား သစၥာခံေတြကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး ဘယ္တံခါးထဲမွာ နဂါးၾကီး ရွိလဲဆိုတာကို စံုစမ္းခိုင္းတယ္တဲ့။ အဲေတာ့ မင္းသမီးေလးလဲ ဘယ္တံခါးေနာက္ မွာနဂါးၾကီးရွိလဲ ဆိုတာသိသြားသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ မင္းသမီးေလး ကစစ္သားေလးကို ဘယ္တံခါးေနာက္မွာ နဂါးၾကီးရွိတယ္ ဆိုတာကိုေၿပာၿပလိုက္လို. စစ္သားေလးက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိတဲ့ တံခါးေပါက္ဘက္ကို ေရြးသြားရင္ တစ္သက္လံုးခ်စ္ရတဲ့သူနဲ. ရွင္ကြဲကြဲ ရမယ့္အၿပင္ စစ္သားေလးက တစ္ၿခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ နဲ.လက္ထပ္ၿပီး အေ၀းၾကီးကိုထြက္သြား ရင္မင္းသမီးေလးက ခံႏိုင္ရည္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ အကယ္၍ မေၿပာၿပပဲ ေနၿပီး စစ္သားေလးက နဂါးၾကီးအစာ ၿဖစ္ၿပီးေသသြား ရင္လဲ မင္းသမီးေလးက ငါေၿပာၿပခဲ့ ရင္ငါ့ခ်စ္သူ ေသရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး တစ္သက္လံုး ယူၾကံဳးမရ ၿဖစ္သြားမယ္တဲ့။ အဲေတာ့ စာဖတ္သူအေပါင္းတို.ေရ သင္သာမင္းသမီးေလးဆို ဘယ္လိုဆံုးၿဖတ္မလဲ? ရွင္ကြဲအကြဲခံၿပီး တစစ္သက္လံုး ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုသူမ်ား ရင္ခြင္မွာ ေပးေနလိုက္မလား? ေသကြဲအကြဲခံ ၿပီးတစ္သက္လံုး ယူၾကံဳးမရ ေနာင္တနဲ.ပဲ ေနသြားမလားကြယ္? အကယ္၍ စစ္သားေလးေနရာမွာဆိုရင္ေရာ? ခ်စ္သူမင္းသမီးေလးက ဘယ္တံခါးၾကီးေနာက္မွာ နဂါးၾကီးရွိတယ္ လို.ေၿပာခဲ့ရင္ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ၿပစ္ၿပီး တစ္ၿခားမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ.ရင္ခြင္မွာ တစ္သက္လံုးေပ်ာ္ႏိုင္ပါ့မလား? ခုခ်ိန္ဆိုရင္ ၿဖင့္ငါ့ကို ကယ္ခဲ့တဲ့ ငါ့ခ်စ္သူမင္းသမီးေလးဟာ ရင္ကြဲပက္လက္နဲ.ငိုေနရွာေရာ့မယ္ လို.ေတြးမိတဲ့ အခါတိုင္း ကိုယ့္လိပ္ၿပာကိုယ္ သန္.ႏိုင္ပါေတာ့မလား? အကယ္၍ မင္းသမီးေလးကဘယ္တံခါးၾကီးေနာက္မွာ နဂါးၾကီးရွိတယ္ လို.ေၿပာၿပခဲ့ေပမဲ့လဲ နဂါးၾကီးရွိတဲ့ အေပါက္ကိုပဲ ဖြင့္ၿပီး အသက္အေသခံ ရင္ေရာ? ၿပန္ဆံုဖို.ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာင္ ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အသက္ရွင္ေနရင္ တစ္ေန.ေတာ့ မ်က္ႏွာေလးၿဖစ္ၿဖစ္ ၿပန္ၿမင္ရမယ္ဆို ေသေပ်ာ္ပါၿပီ ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာင္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ မင္းသမီးေလး ဟာလဲစစ္သားေလး ေသသြားရင္ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာင္ မရွိရေတာ့လို. အသက္ရွင္လွ်က္ ဘ၀ေသတဲ့ သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္က်န္ရစ္မယ္ေနာ္။ အဲေတာ့ အကယ္၍ စာဖတ္သူသာ စစ္သားေလးဆိုရင္ေရာ? ဘယ္လိုလုပ္ မလဲကြယ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-589308901645546596?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-21461676420968802802007-11-06T12:05:00.000-08:002007-11-06T12:06:46.900-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပံုေၿပာၿပမယ္ကြယ္။ ဘာေရးရမယ္မသိလို.။ ၾကားဖူးေနခဲ့တဲ့ပံုေလးေတြပါ။ မွတ္မိသေလာက္ေလးေၿပာၿပမယ္ေနာ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ထီးနန္းတက္ခါစမင္းတစ္ပါးရွိသတဲ့။ သူကမင္းသစ္ဆိုေတာ့ ပုန္ကန္ထၾကြတဲ့ ရန္သူမ်ားကိုႏွိမ္နင္း ဖို.စစ္ထြက္ရပါသတဲ့။ အဲေတာ့ သူစစ္ထြက္ဖို.အသြား ၿမိဳ.ၿပင္မွာ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္က နတ္ကြန္းၾကီးက ရုကၡစိုးၾကီးကို ဆုေတာင္းပါသတဲ့။ အရွင္ရုကၡစိုးနတ္မင္းၾကီး ကၽြန္ေတာ့္သားေလးကိုေဗြ မယူပါနဲ. အဲမွားလို. မွားလို. မင္းၾကီးဆုေတာင္းတာက ဂလို ဂလို အရွင္ရုကၡစိုးၾကီး စစ္ပြဲမွာ ေအာင္ၿမင္ခဲ့ရင္ အရွင့္ကို ပြဲေပးပါ့မယ္ ဆိုၿပီး ဆုေတာင္းခဲ့သတဲ့။ ဆုေတာင္းသလိုပဲ မင္းၾကီးလဲ စစ္ကိုေအာင္ၿမင္ခဲ့သတဲ့ကြယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းၾကီးက ရုကၡစိုးၾကီးကို သူစစ္မထြက္ခင္က ဆုေတာင္းခဲ့ဖူးတာကို ေမ့ေနသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ရုကၡစိုးၾကီးကေတာ့ မေမ့ဘူးတဲ့ကြယ္။ ဒါနဲ.မင္းၾကီးလဲ မိန္းမယူေတာ့မယ္ေပါ့၊ လူၿပိဳ မင္းၾကီးဘ၀ကၽြတ္ခ်င္ၿပီဆိုၿပီး အလြန္.အလြန္ ကိုေခ်ာေမာလွပတဲ့ မင္းသမီးေလးနဲ. လက္ဆက္ပါသတဲ့။ဘုရင္ၾကီး မဂၤလာေဆာင္ကို အၾကီးအက်ယ္လုပ္တာေပါ့ကြယ္။ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို ၿမင္းၿဖဴၾကီးေတြဆြဲတဲ့ ၿမင္းရထားၾကီးကိုစီးလို. သတို.သမီးဘယ္ေလာက္ လွေၾကာင္းၾကြားဖို. ၿမိဳ.ကိုတစ္ပတ္ ပတ္ပါသတဲ့။ အဲဒီလိုနဲ.ရုကၡစိုးၾကီး နတ္နန္းေရွ.ကို ေရာက္လာပါေလေရာ။ အဲေတာ့ ရုကၡစိုးၾကီးလဲ နဂိုကမွ အစာမေၾကၿဖစ္ေနတာမွတ္လား။ ဒီဘုရင္ဟာ ဘုရင္လုပ္ေနၿပီး ကိုယ့္ဂတိကို ကိုယ္ေမ့ရေကာင္းလား မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ဆံုးမမွ ၿဖစ္မယ္ဆိုၿပီး ဘုရင္ၾကီးနဲ. ၾကင္ယာေတာ္စီးလာတဲ့ ၿမင္းၿဖဴၾကီးေတြဆြဲတဲ့ ရထားကို ေမာင္းေနတဲ့ ရထားေမာင္းသမားေလးရဲ. ေခါင္းနဲ. ဘုရင္ၾကီးကိုယ္ ၊ ဘုရင္ၾကီးေခါင္းနဲ. ရထားေမာင္းသမားေလးရဲ. ကိုယ္ကိုေၿပာင္းတပ္ေပးလိုက္ပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ မင္းသမီးေလး ကိုေရြးခိုင္းပါတယ္။ ဘုရင္ေခါင္းနဲ. ၿမင္းလွည္းေမာင္းသမား ကိုယ္ ကိုယူမလား? ၿမင္းလွည္းေမာင္းသမား ေခါင္းနဲ. ဘုရင္ၾကီးကိုယ္ကိုယူမလားတဲ့။ မင္းသမီးေရြးတဲ့ သူသာဘုရင္ၿဖစ္ေစ လို.ေၿပာၿပီး ရုကၡစိုးၾကီးေပ်ာက္သြားပါသတဲ့။ ပံုၿပင္ေလးကေတာ့ဒါပါပဲကြယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အကယ္၍ သင္သာမင္းသမီးေလးၿဖစ္ေနခဲ့ သည္ရွိေသာ္၊ သင္ေရာမည္သူကိုေရြးမည္နည္း တဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပံုၿပင္ေလးကိုၾကားဖူးၿပီးသားရွိခ်င္လဲရွိၾကမေပါ့။ ကၽြန္မမွတ္မိသေလာက္ကိုတင္ထားေပးတာပါ။ ပံုၿပင္ေလးက နဂိုပံုၿပင္နဲ.မ်ား နည္းနည္း လြဲခဲ့သည္ရွိေသာ္ ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါလို. ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပံုရွိေသးတယ္။ ေနာက္ေန.ေတြမွ ေၿပာၿပမယ္ေနာ္။ </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-2146167642096880280?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-36833317525512208592007-11-05T03:15:00.000-08:002007-11-15T14:43:08.400-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/Ry78Dd-CmTI/AAAAAAAAAKE/8FcjByNUbkI/s1600-h/DSC02404.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/Ry78Dd-CmTI/AAAAAAAAAKE/8FcjByNUbkI/s400/DSC02404.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129314162136226098" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္ညီမေလး မိုး ကလွမ္း tagလိုက္ေတာ့ အဟီး ေရးခ်င္ေနတဲ့သူပီပီ ေရးၿပန္ၿပီေပါ့။ အိတ္ထဲက တိုလီမုတ္စေတြကို ထုပ္ၿပပါတဲ့။ ကဲ ထုပ္ၿပီေနာ္။<br /><br />အေပၚမွေအာက္ကို ေၿပာရရင္ေတာ့.....<br /><br />၁။ တိုလီမုတ္စမ်ားထည့္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အိတ္ကေလး။<br />၂။ ေနရာတကာ သူမပါရင္ မၿဖစ္တဲ့ ပိုက္ပိုက္။<br />၃။ အဂၤလိပ္စာ ပါေမာကၡၾကီး ၿဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ အဂၤလိပ္-ၿမန္မာ Dictionary တစ္လံုး။<br />၄။ ေနရာတစ္ကာ ေပသီးေခါက္လြန္း လို. သြားေလရာ သယ္ရတဲ့ ဂဏန္းေပါင္းစက္။<br />၅။ ေရးခ်င္လြန္းလို. သြားေလရာ သယ္တဲ့ ကြန္ပါဗူး။ (ကိုရီးယားမင္းသား ခ်စ္ေလး ေဘးယြန္ဂၽြန္း ပံုကို ေသခ်ာၾကည့္ပါ။) ကၽြန္မ ခ်စ္သူပံုမဟုတ္။<br />၆။တစ္ခ်ိန္လံုးေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတတ္တဲ့ ဖုန္းစုတ္တစ္လံုး။<br />၇။ အဟဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ရန္ က်င္စက္တစ္လံုး။<br />၆။ ေနာက္ ဆံုး diary စာအုပ္တစ္အုပ္။<br /><br />ဆက္တက္ရန္စဥ္းစားေနပါသည္။ အၿပင္သြားလိုက္ဦးမယ္။<br /><br />တက္မယ္ေနာ္<br />၁။ <a href="http://kyellay.blogspot.com/">မီးေလး</a><br />၂။<a href="http://www.lwansay.blogspot.com/">ကိုလြမ္းေစ</a><br />၃။<a href="http://www.moethaukyan.blogspot.com/">မိုးေသာက္ယံရဲ.အခန္းငယ္</a><br />၄။ <a href="http://www.sophianomad.blogspot.com/">ကဗ်ာခ်စ္တဲ့ chaos</a><br /><br />ထုပ္ၾကေပေတာ့ အိပ္ထဲရွိသမွ် ဟီးဟီး<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-3683331752551220859?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-90711085733097315162007-11-03T05:14:00.000-07:002007-11-09T12:11:08.441-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုစ့္အသစ္ေတြကိုေလ်ာ့တင္ၿပီး ဘေလာ့ေရာဂါကိုကုစားရမယ္လို. <a href="http://shwegyan.blogspot.com/">မေရႊဂ်မ္း</a> ဘေလာ့ေလးမွာ ေဆးကုေပးထားတဲ့အတိုင္း ပိုစ့္ကိုေလ်ာ့တင္ေနတာ။ခုေတာ့ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရးလိုက္ဦးမယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုတစ္ေလာ ဘေလာ့ဂါေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မအားၾကဘူး။ ၿမန္မာၿပည္က ဘေလာ့ဂါေတြ ကေတာ့ အင္တာနက္ၾကီး ကိုၿမန္ၿမန္ေကာင္းပါေစလို. ဆုေတာင္းေနၾက မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြ ၿငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းေနၾကေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့ၾကီး လဲေၿခာက္ေသြ.ေနသလိုပဲ။ ဘေလာ့ဂါ အသစ္ေလး တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ကိုလဲေတြ.မိ ပါတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္းပဲ ဘေလာ့ဂါ အသစ္ေလး ပါပဲ။ ဒီဘေလာ့ ေလးကိုစ လုပ္တာ ၁လေတာင္ မရွိေသးပါဘူး။ လာမယ့္ ၈ရက္ေန.မွာ ၁လၿပည့္ပါေတာ့မယ္။ မုန္.ေကၽြးမယ္ေနာ္။ အားလံုးပဲ လာစားၾကပါဦး။ ဘေလာ့ဆိုတာ ကိုဘယ္ကစ သိခဲ့တာလဲ ဆိုေတာ့..... <a href="http://kyawthu.co.uk/mmblues/">ကိုေက်ာ္သ</a>ူ(mmblues) မွာစေတြ.မိတာပါ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ multiply ဆိုတဲ့ ဆိုက္မွာ ဘေလာ့ေလး မေတာက္တစ္ေခါက္ ေလ်ာက္ၿခစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ စာတိုေပတိုေလးေတြ ေပါ့။ ဘေလာ့ဆို ၿပီးေတာ့မေခၚ ရဲေသးပါဘူး။ <a href="http://kyawthu.co.uk/mmblues/">ကိုေက်ာ္သူ</a>ရဲ. ဘေလာ့ကို ဖတ္မိေတာ့မွ အရမ္းေကာင္းပါလား ဆိုၿပီးဘေလာ့ ကိုေသခ်ာေရး ဖို.ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။ <a href="http://kyawthu.co.uk/mmblues/">ကိုေက်ာ္သူ</a>ဘေလာ့ မွတဆင့္ တစ္ၿခားလင့္ေပးထားတဲ့ ဘေလာ့ေတြကို သြားလည္မိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့ ကိုမ်က္စိလည္ေရာက္ လာပါတယ္။ အေရာက္ေကာင္းလို. ေခၚရမယ္။ ဘေလာ့စေပါ့မွာ ဘေလာ့ဂါေတြ အခ်င္းခ်င္းက ရြာၾကီးတစ္ရြာ အလား ခင္ခင္မင္မင္ နဲ.ႏွုတ္ဆက္၊ ေနမေကာင္းဘူးဆို ရင္သတင္းေမး၊ ဆုေတာင္းေပးနဲ. ကၽြန္မအရမ္း သေဘာက်မိပါတယ္။ တကယ့္ကို မိသားစုဆန္ဆန္ပါ။ ၿမန္မာၿပည္ အသိုင္းအ၀န္းေလး တစ္ခုကို အင္တာနက္ ေပၚမွာၿပန္ရလိုက္ လို.အရမ္း၀မ္းသာမိပါတယ္။ အေမ့အိမ္ နဲ.ေ၀းတဲ့သူမ်ား၊ တိုင္းတစ္ပါး ရပ္ေ၀းေၿမၿခား မွာလာၿပီး ေနေနရတဲ့ သူမ်ား အတြက္ေတာ့ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမွု၊ ၿမန္မာလုူမ်ိဳးမ်ား ရဲ.ဓေလ့စရိုက္မ်ား အားလံုးကို ဒီမွာလာေတြ.ရတယ္။ ဥပမာ မုန္.ေလးတစ္ခုစားရ ရင္ေတာင္မွ ဘေလာ့ေလးေပၚ တင္ေပးၾကတယ္။ မွ်ေ၀တဲ့သေဘာ ေပါ့ရွင္။ မေန.ကဆိုရင္ ကၽြန္မမုန္.ဟင္းခါးစားတယ္။ <a href="http://www.kyellay.blogspot.com/">မီးေလး</a>ကိုသြား သတိရမိတယ္။<a href="http://www.kyellay.blogspot.com/"> မီးေလး</a>က ငွက္ေပ်ာအူ မၾကိဳက္ဘူးေလ။ ကၽြန္မ မုန္.ဟင္းခါးမွာလဲ ငွက္ေပ်ာအူ မပါပါဘူး။ ဘေလာ့မွာ တင္ေပးမလို.ပါပဲ camera ကဘာၿဖစ္မွန္းမသိဘူး။ ဒါနဲ. လက္ေလ်ာ့လိုက္ရတယ္။ ကိုယ့္မွာစိတ္ညစ္ ေနရတယ္ဆိုၾကပါစို.။ အားေပးမဲ့သူလဲ မရွိ၊ တစ္ေယာက္ထဲေနေန ရတဲ့ဘ၀ ဆိုပါေတာ့။ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ ကမိသားစုလိုပဲ အားေပးၾက သတင္းေမးၾက နဲ.ဒီေမာင္ႏွမေတြ နဲ.ေတြ.ေနရခ်ိန္ေလးမွာ အထီးက်န္မဆန္ေတာ့ ပါဘူး။ အိမ္ကိုၿပန္ရင္ေတာင္ မွေဆြမ်ိဳးေတြသိုက္သိုက္ ၀န္း၀န္းနဲ.ေတြ. ရေတာ့အားရွိတာေပါ့။ ကၽြန္မလို ဘယ္သူေတြမ်ား ခံစားမိၾက ပါသလဲရွင္? ခံစားခ်က္ၿခင္း တူခ်င္မွ တူေပမဲ့ ဒီသံေယာဇာဥ္ေတြက ေတာ့အတူတူၿဖစ္မွာပါ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-9071108573309731516?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-69607339571107502712007-11-01T02:55:00.001-07:002007-11-01T09:01:27.629-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီေန.မနက္စာေစာင္တစ္ခုကိုဖတ္မိေတာ့ ပ်ိဳေမတို.သိေကာင္းစရာအခ်က္ေလးေတြကို ကၽြန္မဖတ္မိတယ္။အဲေတာ့ အဲဒီထဲကကၽြန္မမွတ္ထားမိတဲ့ဟာေလးတစ္ခ်ိဳ.ကို ေၿပာၿပခ်င္လို.ပါ။<br />ေယာက္်ားေလးေတြလဲအသံုးၿပဳလို.ရပါတယ္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">သံပရာသီးအသံုး၀င္ပံုမ်ား<br /><br /></span>သံပရာသီးကို ထက္ၿခမ္းၿခမ္းၿပီး အရည္နည္းနည္းကိုညွစ္ထုပ္လိုက္ၿပီး ေၿခာက္ေသြ.ေနေသာ တံေတာင္ဆစ္<br />တ၀ိုက္ကိုပြတ္ေပးရင္ တံေတာင္ဆစ္ေလး ၿပန္ေခ်ာမြတ္လာပါလိမ့္မယ္။<br /><br />သံပရာသီးထဲမွာ အေပ်ာ့စား antibacterial ဓါတ္ပါပါသတဲ့။ အဲဒီဓါတ္က အမဲစက္ေတြ ၀က္ၿခံေတြကိုေပ်ာက္<br />ကင္းေစတယ္လို.စာထဲမွာဆိုထားပါတယ္။သံပရာရည္ကိုေရေလးနဲနဲေရာၿပီးတို.ထားလိုက္ရင္ အမည္းစက္နဲ. ၀က္ၿခံေတြကိုသက္သာေစပါတယ္တဲ့။<br /><br />ေခါင္းေလွ်ာ္တဲ့အခါမွာလည္းသံပရာသီးကို ေခါင္းကိုေလာင္းမဲ့ေရထဲမွာထည့္ၿပီး ေခါင္းေလာင္းပါ။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနရင္ သံပရာသီးမပါတဲ့ေရသန္.နဲ.ေဆးပစ္ၿခင္းအားၿဖင့္ အဆီထြကိလြန္းအား ၾကီးတဲ့ဆံေကသာ အၿဖစ္မွကာကြယ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />သံပရာရည္လဖက္ရည္ ဇြန္းတစ္ဇြန္းကို ဟင္းေသာက္ပန္းကန္လံုးတစ္လံုးစာရွိေသာ ေရေႏြးေႏြး ႏွင့္ေရာၿပီး ထိုေရထဲမွာလက္ကိုစိမ္ေပးၿခင္းအားၿဖင့္လည္း လက္သည္းမ်ား လက္မ်ားကိုၿဖဴေဖြးလွပေစပါတယ္တဲ့။<br />ေကာ္ဖီဂ်ိဳးမ်ား ေဆးလိပ္ဂ်ိဳးမ်ား ရွိေနတဲ့ သြားမ်ားကိုလည္း သံပရာသီးႏွင့္ပြတ္ေပးပါက ထိုဂိ်ဳးမ်ားမွသက္သာ ေစႏိုင္တယ္လို.ဆိုထားပါတယ္။<br /><br />အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားကို 15th August 2006 ထုပ္ YOU မဂၢဇင္း ထဲမွ တိုက္ရိုက္ဘာသာၿပန္ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မ အလြမ္းအိမ္၏ အာေဘာ္မပါရွိပါရွင္။<br /><br /><span style="font-style: italic;">ဆံပင္အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ<br /><br /></span><span><span>ဆံပင္ေတြကို Dryer ၿဖင့္မွုတ္ၿခင္း ဆံပင္ေၿဖင့္ၿခင္း ဆံပင္ေကာက္ၿခင္းအစရွိတဲ့ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ားအသံုးၿပဳ ပံုသြင္းၿခင္းဟာ ဆံပင္သားေတြကို နီေၾကာင္ေၾကာင္ၿဖစ္ေစၿခင္း၊ေၿခာက္ေသြ.ၿခင္းႏွင့္ အဖ်ားႏွစ္ခြကြဲၿခင္းမ်ားကိုၿဖစ္ေစ ပါတယ္။<br />ဆံပင္မ်ားဟာ ငါးေၾကးခြံမ်ားကဲ့သို. အထပ္လိုက္အထပ္လိုက္တည္ရွိပါတယ္။ထိုအထပ္ကေလးမ်ားက တစ္ခုနဲ. တစ္ခုခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ထပ္ေနေတာ့မွ ဆံပင္ဟာ ေတာက္ပႏိုင္မွာၿဖစ္ပါတယ္။ဆံပင္ေတြကို အပူေၾကာင့္ပ်က္စီးမွုအနည္းဆံုးၿဖစ္ေစေအာင္ ေအာက္ပါအတိုင္းၿပဳလုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />Dryer ကို အေအးဆံုး အပူခ်ိန္မွာထားေပးပါ။ Dryer ကိုအၿမဲဦးေရမွ ဆံဖ်ားဖက္သို.ဦးစိုက္၍ထားပါ။ ထိုမွသာ ဆံသားအထပ္ေလးမ်ားမွာ လန္မသြားပဲ ကပ္လ်က္အေနအထားမွာ ရွိႏိုင္မွာၿဖစ္ပါတယ္။ ဆံပင္ကိုေလမွုတ္အေၿခာက္ခံရာတြင္ Dryer ကိုဆံပင္ႏွင့္လက္မ အနည္းငယ္ကြာ၍ထားပါ။<br /><br />ဆံပင္အၿမစ္မ်ားကိုအရင္ေၿခက္ေသြ.ေအာင္လုပ္ၿပီးမွ အဖ်ားပိုင္းကိုဆက္ၿပီးအေၿခာက္ခံပါ။<br /><br />Dryer အေကာင္းစားကို၀ယ္ပါတဲ့ရွင္။ ၁၆၀၀ ဗို. ေလာက္ရွိတဲ့ဟာကို၀ယ္ပါတဲ့။ ပါ၀ါနဲတဲ့ dryer မ်ားရဲ.ေလပူေတြဟာ ဆံပင္ေတြၾကားထဲမွာ ခိုေအာင္းေနေတာ့ ဆံပင္ပ်က္စီးၿခင္းကိုပိုၿဖစ္ေစႏိုင္ပါသတဲ့။<br /><br />ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ အေပ်ာ့စားေတြဟာ ဆံပင္မွာရွိတဲ့ သဘာ၀အဆီေတြကို အကုန္လံုးေဆးေၾကာမၿပစ္လိုက္ပါဘူးတဲ့။အဲေတာ့ဆံပင္ပ်က္စီးၿခင္းကို ေလ်ာ့နည္းေစပါတယ္။<br />ေခါင္းေလ်ာ္ရင္ ဦးေရၿပားကိုႏွိပ္နယ္ေပးပါ။ ေသြးလည္ပတ္မွုေကာင္းၿပီး ဆံပင္သန္ေစပါတယ္တဲ့။<br /></span></span><br />ဆံပင္ေလ်ာ္ၿပီးတိုင္းေပ်ာ့ေဆးအသံုးၿပဳပါ။ေပ်ာ့ေဆးသံုးရာမွာလည္း ဆံပင္အၿမစ္မွအဖ်ား အထိ္ေရာက္ေအာင္လို. ဘီးနဲ.ဖီးေပးပါတဲ့။<br /><br />အဖ်ားကိုမၾကာခဏတိေပးရမယ္လို.လဲဆိုထားပါေသးတယ္။<br /><br />(You မဂၢဇင္း 5th September 1996)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-6960733957110750271?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-4456711041041401722007-10-30T15:34:00.000-07:002007-11-09T12:09:29.388-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:arial;">ကၽြန္မ<a href="http://www.yanaung.blogspot.com/">ကိုရန္ေအာင</a>္ရဲ. ဘေလာ့ကို ေရာက္သြားေတာ့ တေစၧေၿခာက္တဲ့ည ဆိုတဲ့ပိုစ့္ကို ဖတ္မိပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:arial;">ဖတ္တဲ့သူကို tag တယ္တဲ့ အစ္ကိုၾကီးက ေရးထားေတာ့ ကၽြန္မလဲတစ္ခါမွ tagကို မလုပ္ဖူးတာနဲ. ေပ်ာ္</span><br /><span style="font-family:arial;">ေပ်ာ္ၾကီးေရးလိုက္တာေပါ့။</span><br /><span style="font-family:arial;">ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က သရဲတစ္ခါမွ အေၿခာက္မခံရဖူးပါဘူး။ အရမ္းသရဲ</span><br /><span style="font-family:arial;">ေၾကာက္တတ္လို. ထင္တယ္။ ေၿခာက္ခံထိခဲ့ရင္လဲ အသက္ေတာင္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့</span><br /><span style="font-family:arial;">သူငယ္ခ်င္းေတြက သူတို.သရဲေၿခာက္ခံထိတာကို လာေၿပာတာကိုေတာ့ ေစာင္ၿခံဳထဲကေန နားေထာင္</span><br /><span style="font-family:arial;">ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္က မြတ္ဆလင္မေလးပါ။ သူတို.ေနတဲ့တိုက္က ၄</span><br /><span style="font-family:arial;">ထပ္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္အိမ္ကို ၂ထပ္စီရၾကတာပါ။</span><br /><span style="font-family:arial;">အဲေတာ့၄ထပ္ရွိေပမဲ့ အေပၚေအာက္ ၂ခန္းေပါ့။</span><br /><span style="font-family:arial;">သူတို.အခန္းေဘးမွာလဲ မြတ္ဆလင္မေလး မိသားစုေနပါသတဲ့။</span><br /><span style="font-family:arial;">ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းရဲ. အိပ္ခန္းနဲ. မြတ္ဆလင္မေလးရဲ. အိပ္ခန္းက ေဘးခ်င္းကပ္ဆိုေတာ့ ညတိုင္က်ရင္ သူတို.</span><br /><span style="font-family:arial;">ႏွစ္ေယာက္က နံရံကိုထုၿပီးၿပတင္းေပါက္ကိုဖြင့္ကာ စကားေၿပာပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:arial;">လၿပည့္ညတစ္ညမွာေပါ့။ စာေမးပြဲၾကီးကနီးေလေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ၁၂နာရီ၁ခ်က္မွ အိပ္ရာ၀င္ပါတယ္။ သူ.ေဘးအိမ္က မြတ္ဆလင္မေလး ကလည္း</span><br /><span style="font-family:arial;">၁ခ်က္ေလာက္မွ အိပ္တတ္တယ္တဲ့။ အဲေတာ့ထံုးစံအတိုင္း သူတို.</span><br /><span style="font-family:arial;">စကားေတြ ေၿပာၾကပါတယ္။ ေၿပာၿပီးေတာ့ အိပ္ၾကေတာ့မယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ၿပတင္းေပါက္ေတြကိုပိတ္ လိုက္ကာေတြကို ဆြဲလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မြတ္ဆလင္မေလးက အၿပင္ဘက္ ကိုတစ္အားၿပန္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ၿဖစ္တယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ. သူလဲ လိုက္ကာေလးကို အသာမၿပီးၾကည့္လိုက္ေရာ ........ ဆံပင္ဖါးလ်ားၾကီးနဲ. အက်ၤ ီအၿဖဴေရာင္ၾကီး၀တ္ထားတဲ့ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္က သူ.ကိုေမာ့ၾကည့္ေနတာကို ေတြ.လိုက္တယ္။ သူလဲ တစ္အားေၾကာက္ သြားၿပီးခန္းဆီးကို ခ်ၿပီးနံရံကို တစ္အားထုၿပီး ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကို အၿပင္မွာ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနတယ္ ဆိုၿပီးေအာ္ငိုပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းလဲ ခန္းဆီးကိုမၾကည့္ေတာ့ အၿပင္မွာ ဘယ္သူမွရွိမေနပါဘူး။ မြတ္ဆလင္မေလးလဲ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ဖ်ားေတာင္ဖ်ားဆိုပဲ။ သတၱိခဲေတြပါပဲ။ ေနာက္ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မအဖိုးကိုတိုင္ ၾကံဳေတြ. ခဲ့ရတာပါ။ အဖိုးက တိုက္ၾကီးနယ္သား တစ္ဦးပါ။ ငယ္ငယ္တံုးက အင္းေတြဘာေတြခ်ၿပီး ေဆးထိုးထားပါတယ္။ သရဲတို. စုန္းတို.ႏိုင္တဲ့ ေဆးေပါ့။ လက္ထိပ္ဆယ္ေခ်ာင္း၊ ငယ္ထိပ္နဲ. လွွွ်ာပါမက်န္ ေၿခေထာက္ထိ ထိုးရတယ္တဲ့။ ကၽြန္မလဲ အဲဒီေဆးကို ဘာေခၚလဲ မသိပါဘူးရွင္။ ေဆးနည္းေမးၿခင္း၊ ေဆးဆရာလမ္းညႊန္ၿခင္းမ်ား မလုပ္ ေၾကာင္းၾကိဳတင္ အသိေပးပါတယ္။ အဖိုး၁၇ႏွစ္သားေလာက္ကေပါ့။ အဖိုးတို.အိမ္က ဆန္စက္လုပ္ပါတယ္တဲ့။ သူတို.အိမ္ ေနာက္ထဲမွာပဲ ဆန္စက္အလုပ္သမားမ်ား အတြက္ တန္းလ်ားေတြ ေဆာက္ထားေပးတာပါ။ အဲဒီဆန္စက္ အလုပ္သမားေတြထံမွာ ညားကာစ လင္မယားစံုတြဲ လဲေနပါတယ္။ တန္းလ်ားဆိုေပမဲ့ အိမ္ေတြက တဲလံုးခ်င္းေလးေတြပါ။ တစ္လံုးနဲ.တစ္လံုး ကပ္ေဆာက္ထားလို. တန္းလ်ားလို. လြယ္လြယ္ေၿပာလိုက္တာပါ။ တစ္ေန.ေတာ့ ညားကာစလင္မယားမွာ ေယာက္်ားလုပ္သူက ညဘက္အလုပ္ကေန ၿပန္လာပါတယ္။ မိန္းမလုပ္သူက အမည္းသားဟင္း ခ်က္စားမယ္ဆိုလို. အမည္းသား၅၀သား ကိုစက္ဘီးမွာ ခ်ိတ္ၿပီး ေလေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ. ၿပန္လာတာေပါ့။ သူတို.လင္မယားက လူေကာင္ေသးေသးေလးေတြပါ။ ဒီလိုနဲ. အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္သူသက္ထားက ကိုကိုၿပန္လာၿပီဆိုၿပီး သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ. ၾကိဳရွာတယ္။ အဲဒီအထ ိokပဲ။ ၿပႆနာက အမဲသားကိုကိုင္ မယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ေဖးကို ယူသြားတာမွာ စတာပဲ။ ေကာင္မေလး ေမ့လဲသြားတယ္တဲ့။ သူ.ေယာက်ာၤးကလဲ ခုမွရတဲ့ မိန္းမဆိုေတာ့ ပ်ာယာခပ္ေနတာေပါ့။ ၃၊၄မိနစ္ လဲေနေရာ ေကာင္မေလးက မ်က္စိဖြင့္တယ္တဲ့ မ်က္လံုးစိမ္းၾကီးေတြနဲ.ေပါ့။ သူ.ေယာက္်ားလဲလန္. ပါေလေရာ။ အဲေတာ့မွ ေဘးအိမ္က ဆန္္စက္အလုပ္သမားၾကီးေတြကို ေခၚတာေပါ့။ ဆန္စက္အလုပ္သမားၾကီးေတြဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းဗလ ေတာင့္ေတာင့္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ၾကီးေတြ ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္မေလးက ေတာ္ေတာ္ ေသာင္းက်န္းေနၿပီ။ အိမ္ေပၚမွာထထခုန္တာ ဆိုရင္ၿဖင့္တဲေလးတစ္ခုလံုး သိမ့္သိမ့္ခါေနတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက လွ်ပ္စစ္မီးမရွိေတာ့ ေရနံဆီမီးအိမ္ေလးေတြ သံုးသတဲ့။ အိမ္ေခါင္ထုပ္တန္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေရနံဆီမီးအိမ္ေလး ဟာဆိုရင္ၿဖင့္ ဘယ္ညာယိမ္းေနတာ ၿပဳတ္က်ေတာ့မလားေတာင္ ထင္ရပါရဲ.။ အဲဒါနဲ. ဆန္စက္အလုပ္သမားၾကီး ၄ေယာက္ေလာက္က ေကာင္မေလး ကို၀ိုင္းခ်ဳပ္ထားတယ္တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အရပ္၅ေပေလာက္သာရွည္ၿပီး ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေပါင္၁၀၀ေလာက္ပဲရွိတဲ့ ေကာင္မေလးက ဟိုက ဆန္စက္အလုပ္သမားၾကီး တစ္ေယာက္ကို ေပါင္၂၀၀ေလာင္ေလးၿပီး အရပ္၅ေပ ၈လက္မေလာက္ ရွိတဲ့ အလုပ္သမားၾကီး ေလးေယာက္၀ိုင္းခ်ဳပ္တာေတာင္မွ မႏိုင္ပဲရွိေနပါတယ္။ ေကာင္မေလး တစ္ခ်က္ထခုန္လိုက္ရင္ အလုပ္သမားၾကီး ေလးေယာက္က ေနာက္ကိုလန္လန္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ၿပန္ေၿပးၿပီးၿပန္ခ်ဳပ္ရသတဲ့။ အဲေတာ့ တစ္ေယာက္က ဟာဆရာေလးအပါ (ကၽြန္မအဖိုးကိုအပါဟု ငယ္ငယ္ကေခၚၾကပါတယ္) ကိုသြားေခၚေခ်ေပါ့။ သူကေဆးထိုးထားတာ ဆိုၿပီးလာေခၚပါတယ္။ အဖိုးကလည္း ၁၇ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ တစ္ခါမွလဲ သရဲကိုေတြ. ဘူးတာမဟုတ္ေတာ့ ေၾကာက္ေနရွာတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေဆးဆရာၾကီး ထိုးေပးတဲ့ ေဆးေတြကို အားကိုၿပီး စိတ္ကိုတင္းၿပီး လိုက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေဆးစြမ္းလား မစြမ္းလားဆိုတာကို အဖိုးလဲအဲဒီအိမ္ေရာက္ ေရာစသိရပါေတာ့တယ္။ အရမ္းေသာင္းက်န္းေနတဲ့ ေကာင္မေလးက အဖိုးကိုလဲၿမင္ေရာ ၿငိမ္က် သြားပါတယ္တဲ့။ အဖိုးလဲ အဲဒီေတာ့မွ ေၾကာက္ေၾကာက္ လန္.လန္.နဲ. ထူးေတာ့ထူးၿပီ ဆိုၿပီးသူ. ကိုေဆးဆရာၾကီး ေၿပာၿပထားတဲ့ အတိုင္း ေကာင္မေလးကို "နင္ဘယ္သူလဲ" ဆိုၿပီး အသံမာမာနဲ. ေမးပါတယ္တဲ့။ (Don't try this at home) အဲေတာ့ ေကာင္မေလးက ညီးသံၾကီးနဲ. ကၽြန္မကတံတားထိပ္နားက သရက္ပင္ၾကီးမွာေနတဲ့ မဘယ္သူပါေပါ့။ အမဲသားစားခ်င္လို. လိုက္လာတာပါလို. ေၿပာသတဲ့။ အဲေတာ့အဖိုးက "နင့္ကိုအမဲသားေကၽြးမယ္ ဒါေပမဲ့ နင္ဒီအိမ္သားေတြကို မေႏွာက္ယွက္ပါဘူးလို. ကတိေပးရမယ္" ေပါ့။ အဲေတာ့သရဲမက ေပးပါတယ္ လို.ေၿပာသတဲ့။ ဒါနဲ.အဖိုးတို.လဲ ဆန္ေကာတစ္ခ်ပ္ထဲမွာ ထမင္းေတြကို ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ တင္ အမဲသားကို အလယ္မွာထားၿပီး ဖေယာင္းတိုင္တစ္ေခ်ာင္းကိုပါ ထြန္းလို.ၿခံ ေထာင့္မွာသြားထား ပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့သရဲမကိုလဲ သြားေတာ့ေနာက္ၿပန္မလာနဲ. ဆိုၿပီးႏွင္လႊတ္ လိုက္ပါတယ္။ အဲေတာ့မွ ေကာင္မေလးလဲ သမ္းေ၀ၿပီးႏိုးလာသတဲ့။ ေကာင္မေလးက ဘာေတြၿဖစ္ေနၾကတယ္ ဆိုတာကိုမသိဘူးတဲ့။ သူ.အိမ္မွာ လူေတြအမ်ားၾကီးဘာလို. ေရာက္ေနတာလဲလို. ေမးတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ေကၽြးထားတဲ့ အစာေတြကို ေခြးနက္ၾကီးတစ္ေကာင္ လာစားသြားတယ္တဲ့။ ပံုၿပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္ ေနာက္မွသူမ်ား ေတြ သရဲအေၿခာက္ခံရတာေတြကို တင္ ေပးမယ္ေနာ္။ ညာဥ့္နက္ၿပီ။ သရဲေၾကာက္ေနၿပီ အိပ္လို. ရမွာဟုတ္ဘူး။ ဟီး</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">ဒီ post ကို အစ္ကိုၾကီး<a href="http://www.nyein-chan-aung.blogspot.com/"> ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင</a>္ ကိုဆက္ tag လိုက္တယ္ေနာ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-445671104104140172?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-64798205062591134192007-10-30T03:11:00.001-07:002007-11-01T15:18:55.655-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://www.justsayhi.com/bb/blog_addiction" style="background: transparent url(http://assets.justsayhi.com/badges/541/688/blog_addiction.3lzfh899x4.jpg) no-repeat scroll 0% 50%; color: rgb(214, 75, 50); text-decoration: none; display: block; width: 286px; height: 128px; padding-top: 50px; padding-left: 17px; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; font-family: Times New Roman,sans-serif; font-size: 30px;">84%<span style="display: none;">How Addicted to Blogging Are You?</span></a><p><small>Meet <a href="http://www.justsayhi.com/states/132/georgia">Georgia Singles</a></small></p><br /><br /><a href="http://www.kyellay.blogspot.com/">မီးေလး</a>ရဲ. ဘေလာ့မွာေတြ.မိလို.စမ္းၾကည့္ဦးမယ္ဆိုၿပီးလုပ္လိုက္တာပါ။ <a href="http://www.kyellay.blogspot.com/">မီးေလး</a>က ၈၇% တဲ့။သူေတာ္ေတာ္ ဘေလာ့ေရာဂါရေနၿပီ။ဟီးဟီး။<a href="http://www.kyellay.blogspot.com/">မီးေလး</a>ထက္ဆိုးတဲ့သူက <a href="http://amhattaya.blogspot.com/">လင္း</a> ။သူကေတာ့ ၉၄%ေတာင္မွပဲ။ရည္းစားကိုေတာင္သတိမရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါလဲေကာင္းတာပဲ။ <a href="http://amhattaya.blogspot.com/">လင္း</a>ကေတာ့ေတာ္ေတာ္အစြဲအလမ္းၾကီးတာ။ဒါနဲ.<a href="http://shwegyan.blogspot.com/">မေရႊဂ်မ္း</a>ဆီကိုေရာက္ေတာ့ လဲသူလဲပဲဘေလာ့ေဆးစြဲေနၿပီတဲ့။ ေၾကာက္ေနရတယ္ ရီးတီးယားတားလုပ္ရင္ဘေလာ့ထဲထည့္ပစ္မယ္ဆိုပဲ။ <a href="http://shwegyan.blogspot.com/">မေရႊဂ်မ္း</a>ေရကၽြန္မလိမ္မာတယ္ေနာ္။ရီးတီးယားတားလဲလုပ္ဘူးေနာ္။ မဘေလာ့လိုက္ပါနဲ.ေနာ္။ <a href="http://peti31.blogspot.com/">ပီတိ၃၁</a> ကေတာ့ ၆၅%တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကုလို.ရေသးသည္ပဲ။ေရာဂါမကၽြမ္းေသးဘူး။<br /><a href="http://khunmyahlaing.myanmarbloggers.org/">ေရခဲၿပင္ထဲမွာပြင့္တဲ့ပန္းပြင့္ေလးခြန္ၿမလိွုင္</a>ကေတာ့ ၇၀%ပါတဲ့ရွင္။<a href="http://moechitthu.blogspot.com/">မိုးခ်စ္သူ</a>ေလးကေတာ့ ၇၈%တဲ့။သူလဲအားက်မခံ ဆီဗံုးမွာလာေအာ္သြားတယ္။သူလဲရမွတ္ကမေသးဘူးေနာ္။ဒါနဲ.ရွာေဖြေလေတြ.ရွိေလဆိုသလို <a href="http://ulmuka.blogspot.com/">ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ရဲ.ဘေလာ့</a>ကိုေရာက္သြားေတာ့ သူလဲဘေလာ့စြဲေနရွာတာပဲ။သူက ၆၀%ပါတဲ့ရွင္။<a href="http://soehtet.blogspot.com/">ကိုစိုးထက</a>္ဆီကိုေရာက္သြားၿပန္္ေတာ့ လားလား သူ.မွာလဲ ေရာဂါၾကီးနဲ.ပဲ။သူက ၇၅%တဲ့။<a href="http://soehtet.blogspot.com/">ကိုစိုးထက္</a>က <a href="http://yemon.blogspot.com/2007/10/am-i-addict.html">ကိုရဲမြန</a>္ဘေလာ့ ကိုသြားလည္ရင္းကေတြ.မိလို.သူလဲစစ္ၾကည့္လိုက္တာဆိုလို. <a href="http://yemon.blogspot.com/2007/10/am-i-addict.html">ကိုရဲမြန္</a>ဘေလာ့ကိုသြားၾကည့္ေတာ့ အားပါး သူကလဲေဆးစစ္ထားသေတာ့။ ၇၈%ပါတဲ့ရွင္။<a href="http://yemon.blogspot.com/2007/10/am-i-addict.html">ကိုရဲမြန္</a> က<a href="http://shwegyan.blogspot.com/">မေရႊဂ်မ္း</a>ဘေလာ့ကိုသြားလည္ရင္းက <a href="http://shwegyan.blogspot.com/">မေရႊဂ်မ္း </a>ရဲ.<a href="http://shwegyan.blogspot.com/2007/10/blog-post_28.html">ဘေလာ့ေရာဂါ</a> ပိုစ့္ေလးကိုဖတ္မိလို. ေဆးစစ္လိုက္တာ သူလဲ ေရာဂါသည္ၿဖစ္ေနသည္ပဲ။အဲေနာက္က်မွရတဲ့သတင္းအရ ညီမေလး<a href="http://winkabar.myanmarbloggers.org/">၀ကၤပါ</a> က၆၀%ပါတဲ့။ညီမ၀ကၤပါေရ ေရာဂါမကၽြမ္းခင္ၿမန္ၿမန္ကုေနာ္။ပန္းၾကိဳက္တဲ့<a href="http://www.nhinpwintphyulay.blogspot.com/">ႏွင္းပြင့္ေလး </a>ကေတာ့ ၇၄%နဲ.ကပ္က်န္တယ္ဆိုၿပီးမေက်မနပ္ၿဖစ္ေနေလရဲ.။<a href="http://bluearrow07.blogspot.com/">ကိုမွ်ားၿပာ</a>ကကၽြန္မနဲ.တူတူ ၈၄%ပါတဲ့ရွင္။(မွတ္ခ်က္.အတူတူေၿဖတာဟုတ္ဘူးေနာ္)ဂုဏ္ထူးတန္းေတြခ်ည္းပဲ။အားလံုးဂုဏ္ထူးေတြနဲ.ခ်ည္းပဲေနာ္။ကဲ မိတ္ေဆြတို.လဲဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ ဘေလာ့ေဆးစြဲေနၿပီလဲဆိုတာစမ္းၾကည့္ၾကပါဦး။<br /><br />ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း<br /><br /><a href="http://mgyinngatay.blogspot.com/">ကိုရန္ကင္းၾကီး</a>က ၈၅%ပါရွင္။ က်န္ေနခဲ့လို.။အဟီး စိတ္အခ်ိဳးနဲ.။<br /><a href="http://mhanhlainenge.blogspot.com/">ကိုမာန္လိွုင္းငယ္ </a>ကေဆးစစ္ေနာက္က်ေနတာကိုး။ သူက ၈၁%ပါတဲ့ရွင္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-6479820506259113419?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-2480502935535784202007-10-28T14:19:00.000-07:002007-10-29T01:58:39.104-07:00<div style="text-align: left;"><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မအေဆာင္မွာေနတုန္းက pilot စာေမးပြဲဆိုၿပီး ၁၀တန္းအတြက္အစမ္းစာေမးပြဲ၄ခုေၿဖရပါတယ္။Pilot-4 ေၿဖၿပီးတာနဲ.out pass ရပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁၀တန္းစာေမးပြဲမေၿဖခင္ေနာက္ဆံုးထြက္ရတဲ့out passပါ။ကၽြန္မရယ္ ေပါင္မုန္.နဲ.သူ.အခန္းေဖၚ၃ေယာက္ရယ္၊ထိုးမုန္.ရယ္out passတူတူထြက္ၾကပါတယ္။ စုစုေပါင္း၆ေယာက္ေပါ့။ အရင္က out pass ထြက္ရင္အမ်ားဆံုး ၃ေယာက္ပဲထြက္ၿဖစ္ပါတယ္။အခု ၆ေယာက္ေပါင္း၊အုပ္စုကလဲေတာင့္ဆိုေတာ့ ကန္ေတာ္ၾကီး(ရုကၡေဗဒဥယာဥ္) ကိုသြားဖို.စဥ္းစားၾကပါတယ္။ သြားမယ္သာေၿပာတာ ကန္ေတာ္ၾကီးကကၽြန္မတို. ေဘာ္ဒါရဲ.တားၿမစ္နယ္ေၿမပါ။ဒါေပမဲ့ လူတိုင္းလိုလိုကေရာက္ဖူးေနၿပီးသားပါ။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ပဲမေရာက္ဖူးေသး။ သြားမယ္ဆိုေတာ့ေမၿမိဳ.ေစ်းထဲမွာကန္ေတာ္ၾကီးသြားမယ့္အေဆာင္ကေကာင္မေလးေတြေကာင္ေလးေတြကသူတို.နဲ.ကားၾကံဳလိုက္မလားတဲ့ သူတို.ကကားငွားထားၿပီးသား။ကၽြန္မတို.လဲမူၿပီးမလိုက္ေတာ့ဘူး ဘာညာနဲ. ပဲမ်ားလိုက္တာကားၾကံဳကမရွိေတာ့ပါဘူး။၆ေယာက္လံုးပါလာသမွ်ပိုက္ပိုက္ကလဲၿမိဳ.ထဲမွာလွိမ့္စားေသာက္လိုက္ၾကတာ အၿပန္အတြက္ေတာင္ၿမင္းလွည္းခေတာင္မရွိေတာ့ပါဘူး။ဒါလဲကိစၥမရွိ ေၿခေထာက္ေတြပါတာအလကားမဟုတ္ဆိုၿပီးလမ္းေလ်ာက္ၾကပါသည္။ေရာက္ဖူးသည္ဆိုသူေတြကလဲစမ္းတ၀ါး၀ါး ဟိုလူေမးဒီလူေမးႏွင့္ကၽြန္မတို. ကန္ေတာ္ၾကီးသြားဖို.လမ္းေပၚေရာက္ၿပီဟုယူဆရပါသည္။ လမ္းမွာလဲ ပါးစပ္ပါရြာေရာက္ ဟူေသာစကားပံုအတိုင္းတရစပ္ေမးသြားၾကပါသည္။၁မိုင္ေတာင္ေက်ာ္မလားမသိ ေဟာဟဲေတြကိုလိုက္လို.။ ဒါနဲ.တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့လမ္းညႊန္တစ္ေယာက္ကဒီလမ္းေလးထဲအတိုင္းတည့္တည့္၀င္သြားရင္ ကန္ေတာ္ေလးကိုေရာက္ၿပီတဲ့။ကၽြန္မတို.လဲ၀မ္းသာအားရ၀င္သြားၾကေတာ့ ေရကန္ၾကီးတစ္ကန္အၿပင္ဘာမွမရွိ။ ေရကန္ၾကီးကလဲေရႊတိဂံုဘုရား နားကေသြးေဆးကန္ေလာက္ေတာ့က်ယ္သည္။ ကၽြန္မတိို.လဲ ကန္ေတာ္ၾကီးႏွင့္ကန္ေတာ္ေလးကိုမွားလမ္းညႊန္လိုက္ၾကၿပီဆိုၿပီး<br />စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ.ကန္ေဘာင္မွာထိုင္ၾကေတာ့သည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေရကူးတတ္သူေတြဆိုေတာ့ေရစပ္အထိဆင္းသြားၾကသည္။<br />ကၽြန္မမွာေတာ့ေရေၾကာက္တတ္သူပီပီကန္ေဘာင္မွာပင္က်န္ေနရစ္သည္။<br />ကၽြန္မတို.အုပ္စုႏွင့္မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္သိုက္စြန္လႊတ္သူကလႊတ္ေဆာ့သူကေဆာ့ေနၾကသည္။ ကၽြန္မလဲသူငယ္ခ်င္းေတြေဆာ့ေနသည္ကိုထိုင္ၾကည့္ရင္းေရထဲတြင္ပြက္သြားသည္ကိုေတြ.လိုက္သည္။ ပြက္သြားသည္မွအၾကီးၾကီး။ ထိုအခ်ိန္က Deep Rising တို. Deep Blue Sea တို.လိုမ်ိဳးပင္လယ္ထဲမွအေကာင္ၾကီးမ်ားရုပ္ရွင္မ်ားကိုၾကည့္ဖူးထားသည္မွာလဲမၾကာေသးဆိုေတာ့ ေရစပ္မွသူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုကၽြန္မကံုးေအာ္ပါေတာ့သည္ "ဟဲ့ေရထဲမွာအေကာင္ၾကီး၊ေရပြက္သြားတာမွအၾကီးၾကီးပဲၿမန္ၿမန္ၿပန္တက္ခဲ့ၾက" ဆိုၿပီးေအာ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲခဏေတာ့ေၾကာင္သြားသည္ၿပီးေတာ့မွ ေဘးမွေကာင္ေလးအုပ္စုဆီမွဟီးဟီးဟားဟား<br />အသံၾကားလို.လွည့္ၾကည့္ေတာ့မွသူတို.ကေရထဲကိုခဲနဲ.ၿပစ္ေနၾကတာ။ သူတို.ပစ္လိုက္လို.ေရပြက္အၾကီးၾကီးထတာ။ကၽြန္မကခဲကိုမၿမင္ပဲေရပြက္ကိုၿမင္ၿပီးလန္.ေအာ္တာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကကၽြန္မကို၀ိုင္းဆဲပါေတာ့သည္။<br />အရွက္ကြဲၿပီးအရီခံလိုက္ရတဲ့ကၽြန္မလဲမ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ေခါင္းေလးငံု.လို.သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ<br />ေကာင္ေလးေတြၾကားမွာရွက္လို.ဆက္မေနရဲေတာ့ပဲအားလံုးထြက္လာၾကေတာ့သည္။ရယ္သံေတြက ခပ္ၿပၿပနဲ.ေနာက္မွာက်န္ေနခဲ့ေတာ့သည္။ကၽြန္မတို.ကန္ေတာ္ၾကီးကိုေရာက္ေအာင္သြားမယ္<br />ဆိုၿပီးကန္ေတာ္ေလးကိုေရာက္လာၾကလို.မေက်မနပ္နဲ.ကန္ေတာ္ၾကီးရွာပံုေတာ္ကိုဆက္ဖြင့္ၾကသည္။<br />ေနာက္ထပ္ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းကိုလမ္းေလ်ာက္လိုက္ေသာအခါေမၿမိဳ.ေစ်းတုန္းကလိုက္မလားလို.<br />ေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားကကားႏွင့္အၿပန္ကိုသြားေတြ.ပါသည္။သူတို.ကကန္ေတာ္ၾကီးကေတာင္ၿပန္ေနၿပီ<br />ကၽြန္မတို.ကေရာက္ေတာင္မေရာက္ေသး။သိပ္မၾကာလိုက္ပါကန္ေတာ္ၾကီးဆိုတာၾကီးကိုေရာက္ပါေတာ့သည္။<br />ကၽြန္မတို.လဲေန.၀က္ေလာက္လမ္းေလ်က္လာရတာေတာ္ေတာ္ေလးကိုေမာေနၿပီဆိုေတာ့ခံုတန္းေလးေတြေပၚမွာ၆ေယာက္သားပိုးလုိးပက္လက္။<br />ကန္ေတာ္ၾကီးကိုေရာက္တာနဲ.အေဆာင္ၿပန္၀င္ခ်ိန္ေရာက္ပါေတာ့သည္။ကၽြန္မတို.လဲကန္ေတာ္ၾကီးကိုအပင္ပန္းခံလာၿပီးမွခံုေပၚထိုင္ၿပီးၿပန္ရသည္။<br />အၿပန္မွာေတာ့ဘယ္သူမွလမ္းမေလ်ာက္ႏိုင္ေတာ့။လမ္းေလ်ာက္ၿပန္လွ်င္လဲအေဆာင္၀င္ခ်ိန္ဘယ္လိုမွမွီမွာေၾကာင့္အၿပန္ကိုေတာ့<br />ၿမင္းလွည္းငွားၿဖစ္သည္။ၿမင္းလွည္းသာငွားတာပိုက္ဆံမပါၾက။ကိစၥမရွိအေဆာင္ေရာက္မွေပးမယ္ဆိုၿပီးၿမင္းလွည္းငွားၾကသည္။အေဆာင္ေရာက္တာနဲ. အေဆာင္မွဴးဆရာမေလးထံမွာပိုက္ဆံသြားေခ်းၿပီးၿမင္းလွည္းခေပးလိုက္ရသည္။အေဆာင္ေနဘ၀ကေတာ္ေတာ္ဆင္းရဲတာပါ။<br />ဒါေတာင္၁ပတ္၁ခါမုန္.ဖို.ဆိုၿပီးမိဘေတြေပးသြားတာကိုထုပ္ေပးေသးသည္။ဒါလဲမေလာက္ပါဘူး။တစ္ခါေတာ့တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန.<br />ကိုေရာက္လာပါေတာ့သည္။ကၽြန္မတို.ကအေဆာင္မွာဘရုပ္အက်ဆံုးအုပ္စုဆိုေတာ့ေပါက္ကရလုပ္ဖို.စီစဥ္ပါေတာ့သည္။<br />အေဆာင္က၂ထပ္ရွိသည္အေပၚထပ္တြင္ေနသူမ်ားကဖိနပ္မ်ားကိုေလွကားရင္းတြင္ခၽြတ္ရပါသည္။<br />ကၽြန္မတို.လဲဖိနပ္ေတြမွတစ္ရံကိုတစ္ဖက္ဆီယူကာဖြက္ထားၾကသည္။အေဆာင္မွစိုက္ထားသည့္ပန္း၊သံပရာစတာေတြလဲအကုန္ခိုးခူးၾကသည္။<br />မနက္ေရာက္ေတာ့ဖိနပ္ေပ်ာက္သူမ်ားကိုအခန္းအမွတ္၁တြင္ပိုက္ဆံႏွင့္လာေရြးယူႏိုင္ေၾကာင္းေၾကၿငာၾကပါသည္။ ပိုက္ဆံေတာ့မရလိုက္အေဆာင္မွဴးဖိနပ္၁ရံပါပါလာေသာေၾကာင့္အေဆာင္မွဴးေခၚအဆူခံရပါေတာ့သည္။<br />ဒါနဲ.ပဲဖိနပ္ေတြကိုအလကားပဲလာေရြးယူခိုင္းရပါေတာ့သည္။အေဆာင္မွာကၽြန္မတို.၃ေယာက္စုၿပီးသီခ်င္းစပ္<br />ၾကေသးသည္။ သီခ်င္းကိုေတာ့မမွတ္မိေတာ့ပါ။သို.ေသာ္ အက္ဆစ္၏သီခ်င္းမ်ားမွ chorous အားလံုးကိုယူဖ်က္ထားၾကတာေတာ့မွတ္မိသည္။ဆရာတိုင္းရဲ.ထူးၿခားတဲ့၀ိေသသမ်ားႏွင့္ကၽြန္မတို.<br />အေဆာင္ေနဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုထည့္သြင္းစပ္ဆိုထားတာပါ။ ထိုသီိခ်င္းေလးၿပီးသြားေတာ့ေယာက္်ားေလးအေဆာင္ကေတာင္မွcopyေတာင္းသည္အထိနံမယ္ၾကီးသြားသည္။<br />တစ္ခါေတာ့ကၽြန္မတို.ကိုအပ္ေပးထားေသာေက်ာင္းက အမွတ္(၃) အ.ထ.က ၿပင္ဦးလြင္ထင္သည္။ အဲဒီေက်ာင္းကိုတစ္ခါမွမေရာက္ဖူးပါ။သို.ေသာ္ပထမအစမ္းလာေၿဖရမည္ဟု<br />ေခၚေသာေၾကာင့္သြားေၿဖၾကပါသည္။၂ရက္ေလာက္ေၿဖအၿပီးမွာကၽြန္မတို.<br />အေဆာင္ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုတစ္ၿခားအေဆာင္မွ<br />ေကာင္ေလးေတြကေလွကားေပၚကတြန္းခ်ပါသည္။အဲဒီမွာရန္ေတြၿဖစ္ၾကသည္။<br />ဟိုဖက္အေဆာင္မွေကာင္ေလးေတြႏွင့္ကၽြန္မတို.အေဆာင္မွေကာင္ေလးေတြႏွင့္တုတ္<br />ေတြဘာေတြဆြဲသည္အထိၿဖစ္ၾကၿပီဆိုေတာ့ဟိုဖက္အေဆာင္မွမိန္းကေလး<br />ေတြကထြက္ေၿပးပါေတာ့သည္။ကၽြန္မတို.အေဆာင္ကမိန္းကေလးေတြေရာ<br />ေယာက္်ားေလးေတြပါဟိုဖက္အေဆာင္ကေကာင္ေလးေတြေနာက္ကိုတုတ္ေတြႏွင့္လိုက္ၾကပါသည္။<br />ဟိုေကာင္ေလးေတြလဲေၿပးတာတန္းေနတာပဲ။ကၽြန္မတို.အေဆာင္ကမိန္းကေလးေရာ<br />ေယာက္်ားေလးပါေပါင္းလိုက္ေတာ့ လူ၁၀၀ေလာက္ၿဖစ္သြားတာကိုး။ ေနာက္မွဆရာေတြေရာက္လာၿပီးဆြဲၾကတာနဲ.ၿပီးသြားတာပါ။ေနာက္ေတာ့ဆရာေတြအတင္းၾကပ္တာနဲ.<br />ရန္လဲဆက္မၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ဒီေန.ေတာ့စဥ္းစားလို.ရသမွ်ေလးကဒါေလးပဲရွိလို.ပါေနာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-248050293553578420?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-27948798044809349982007-10-28T12:25:00.000-07:002007-10-28T12:36:28.939-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyTjYd-CmQI/AAAAAAAAAJc/8pCXSEQpEH4/s1600-h/DSC01712.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyTjYd-CmQI/AAAAAAAAAJc/8pCXSEQpEH4/s400/DSC01712.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126472285355677954" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုရက္အတြင္း အဆီက်ေအာင္အၿပင္းအထန္ေလ့က်င့္ေနပါေသာေၾကာင့္ ကဗ်ာမေတာက္တစ္ေခါက္ေလးကိုပဲဖတ္ ၾကည့္ေပးထားႏွင့္ပါဦးေနာ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-2794879804480934998?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-13798163210789588192007-10-25T13:31:00.000-07:002007-10-25T15:59:43.780-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="background: transparent url(http://assets.justsayhi.com/badges/587/399/spelling.u9rxnr08b3.jpg) no-repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; width: 265px; height: 182px;"><a style="display: block; text-align: center; padding-top: 127px; height: 35px; font-size: 24px; font-family: Times New Roman,serif; text-decoration: none; color: rgb(255, 255, 255);" href="http://www.justsayhi.com/bb/view/blogger-spelling">I Scored a 80%!</a></div><br /><p><small>Free <a href="http://www.justsayhi.com/states/165/texas">Texas Dating</a></small><br /></p><br /><br /><a href="http://aungmyohan-eisoewai.blogspot.com/">ကၽြန္ေတာ့ရဲ.ထြက္ေပါက</a><a href="http://aungmyohan-eisoewai.blogspot.com/">္</a>္ blog ေလးကိုသြားလည္ရင္းသေဘာက်မိတဲ့ testေလးတစ္ခုပါ။ အပ်င္းလဲေၿပ ဗဟုသုတလဲရေအာင္ပါ။စမ္းၾကည့္ၾကပါဦး။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-1379816321078958819?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-31831560425668684412007-10-25T06:17:00.000-07:002007-10-29T03:24:59.257-07:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မ ၁၀တန္းတုန္းက ေမၿမိဳ.မွာေဘာ္ဒါေဆာင္ေနပါတယ္။ အဲဒီတုံးက ညေနဘက္ ၆နာရီ က ေနၿပီး ၁၀နာရီအထိ စာက်က္ခ်ိန္၀င္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို.ေခၚၾကတာက study ၀င္တယ္လို.။ ကၽြန္မတို.ရဲ.အေဆာင္မွဴးဆရာမေလးက ေမၿမိဳ.သူေလးပါ။ ပိန္ပိန္ေသးေသး ကိုယ္လံုးလွလွ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားညိဳညိဳေလးနဲ.ပါ။ တစ္ေန.ေတာ့ ကၽြန္မတို. study၀င္ေနရင္း ေသနတ္သံလိုလို ၾကားမိပါတယ္။ တစ္ခ်က္လဲမက ၃၊၄ ခ်က္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို. ကနယ္ခံဆရာမေလးရဲ.မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မိပါတယ္။ ဆရာမေလးမွာလဲမ်က္စိမ်က္ႏွာေတြပ်က္လို.။ ေမၿမိဳ.ဆိုတာ တပ္ၿမိဳ.ကိုး။ ရန္သူေတြ ဗကပ ေတြ၀င္ႏိုင္တာေပါ့တဲ့။ ေတာ္ၾကာ သူပုန္ေတြ၀င္စီးရင္ ေၿပးေပါက္ရေအာင္ဆိုၿပီး ည၈နာရီေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ study ကိုသိမ္းလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ. ဆရာမေလးက ကိုယ့္အထုပ္ေလးေတြကိုေသခ်ာထုပ္ထားတဲ့။ အေရးၾကီးတာေတြပဲ ေသခ်ာယူတဲ့။ စာအုပ္ေတြပါေအာင္ယူ။ အားလံုးသတိ ၀ိရိယနဲ.အိပ္ၾကဆိုၿပီး အိပ္ေဆာင္ကိုၿပန္ပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြက ၿမိဳ.ထဲက အိပ္ေဆာင္မွာေနပါတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ေတြေရာက္မွ ကားၾကီးနဲ.လာၿပီးအတန္းလာတက္တာပါ။ တစ္ေနကုန္ စာသင္ေဆာင္ထဲမွာေနေပါ့ေလ။ က်မတို.အိပ္ေဆာင္နဲ.စာသင္ေဆာင္ကေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ပါ။ စာသင္ေဆာင္ထဲမွာပဲညစာက်က္ရပါတယ္။ အဲဒါနဲ. ပဲကၽြန္မတို.လဲ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ.အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကပါတယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ မွအေဆာင္ကထမင္းခ်က္ေတြက ေစ်းသြားေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြေဒါက္တင္ပြဲရွိလို.ဆိုလားဘာလား မသိပါဘူး ေရႊမန္းက ဇာတ္အဖြဲ.ဇာတ္လာကၾကတာဆိုပဲ။ ဇာတ္ထဲမွာေသနတ္ၿပစ္ခန္းေတြလဲပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္မတို.လဲ ဆရာမေလးကို၀ိုင္းၾကည့္ၾကေတာ့ သူကရွက္ၿပံဳးေလးနဲ.။ မွားတဲ့အခါလဲမွားေပမေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မအေဆာင္မွာေနတုန္းက အတြဲၿဖစ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကအိမ္မွာ ေပါင္မုန္.ဖိုရွိလို.ေပါင္မုန္. ေနာက္တစ္ေယာက္ကေရႊမန္းသူၿဖစ္လို. ထိုးမုန္. လို.ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္မမွာလဲရွိတယ္ နာမည္ေၿပာင္။ ဟီးဟီးေၿပာၿပရမွာလား? ကိတ္မုန္.တဲ့။ ကိတ္မုန္.အရမ္းၾကိဳက္လို.တဲ့။တစ္ေန.ေတာ့ ခရုသင္းမွဳတ္သံၾကီးလိုမ်ိဳးအသံၾကီးၾကားလိုက္ရပါတယ္။ အဲေတာ့ ဗဟုသုတေတြစံုတဲ့ ထိုးမုန္.က အဲဒါ ကန္ေအာ္တာတဲ့။ ေရကန္ၾကီးေတြဘာေတြေအာ္တာတဲ့။ ေရကန္ၾကီးေတြကိုေစာင့္တဲ့အေစာင့္အေရွာက္ေတြက အေစာင့္ဘ၀က ကၽြတ္ခ်င္လို. ေနာက္ထပ္အေစာင့္ အေရွာက္လုပ္ဖို. လူအသစ္ေတြကိုလူလဲဖို.ရွာတာတဲ့။ နာမည္ထဲမွာ "သ" အကၡရာပါတဲ့သူကို လိုက္ရွာၿပီး လိပ္ၿပာႏွဳတ္ၿပီးေခၚသြားတတ္ၾကတယ္တဲ့။ အဲလိုလဲေၿပာေရာ ကၽြန္မဒူးတုန္ၿပီေပါ့။ ကၽြန္မနာမည္မွာ "သ" ပါတယ္ေလ။ ကၽြန္မလဲ ငါ့ကိုေတာ့ လာၿပီးလိပ္ၿပာႏွုတ္ေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး အရမ္းေၾကာက္ေနတာေပါ့။ သူတို.နယ္မဟုတ္လား သူတို.နယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မထက္ေတာ့ ပိုၿပီးအေၾကာင္းသိမွာေပါ့ဆိုၿပီး ညလဲမအိပ္ရဲပါဘူး။ မနက္က်ရင္ေတာ့ ငါေရကန္ေစာင့္ၿဖစ္ေနေလာက္ၿပီဆိုၿပီး ေတြးေတြးေၾကာက္ေနတာေပါ့ရွင္။ကၽြန္မလဲ ဘယ္လိုမွ မအိပ္ရဲတဲ့အဆံုး ထိုးမုန္းနဲ.သြားအိပ္ပါတယ္။ သူေၿပာၿပတဲ့ဇာတ္လမ္းမဟုတ္လား။ ဒါနဲ. အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကၽြန္မေရကန္ေစာင့္မၿဖစ္ပါဘူး။၀မ္းသာလိုက္သည္မွာ မေၿပာႏွင့္ေတာ့။ အခုၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မက ငေပါပဲ။ ထိုးမုန္.ေရ နင္ေနာက္တာ ငါ့မွာ တစ္ညလံုးစိတ္ဆင္းရဲသြားရတယ္ ဟ။ ေခြးမေလး ေတာ္ေတာ္အစ သန္တယ္။ တစ္ခါလဲ အေဆာင္မွာ ညဘက္ခိုးထြက္ၾကပါတယ္။ ေပါင္မုန္.တို.ေပါ့။ ကၽြန္မရယ္ ထိုးမုန္. ရယ္ေပါင္မုန္.ရယ္ ကတစ္ခန္းစီေနၾကတာပါ။ တစ္ခန္းကို ၄ေယာက္ေနရပါတယ္။ ေပါင္မုန္.တို. အခန္းက ညဘက္ခိုးထြက္ပါသတဲ့။ ၂ ခါေလာက္ခိုးထြက္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မနဲ.ထိုးမုန္.ကို ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္မတို.လဲသြားမယ္ေပါ့။ၿပီးေတာ့ေပါင္မုန္.တို.အခန္းမွာသြားၿပီး</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁၂နာရီထိုးတဲ့အထိေစာင့္ၾကပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သြားရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကအေရးၾကီးတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညလံုးေပါက္ဖြင့္တဲ့လဖၻက္ရည္ဆိုင္မွာနံၿပားနဲ.မလိုင္သြားစားၾကဖို.ပါ။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေရးၾကီးတယ္ေနာ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မကအစားအေသာက္သမားဆိုေတာ့သူတို.ကမုန္.ဆိုင္သြားမယ္ဆိုတာနဲ.</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ခါမေခၚရဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အက်ၤီေတြဘာေတြလဲၿပီးအိပ္ေစာင့္ၾကတာေပါ့။အိပ္ရင္းက</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လံုး၀အိပ္ေပ်ာ္သြားလို. မနက္မိုးစင္စင္လင္းမွႏိုးလာလို.ညဘက္မထြက္ၿဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ကၽြန္မလဲညဘက္အၿပင္ထြက္ၿခင္းမလုပ္ေတာ့ပဲကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲေအးေဆးအိပ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပါေတာ့တယ္။ေၾကာက္တာလဲပါတာေပါ့ေလ။ေပါင္မုန္.တို.ကေတာ့ညဘက္ထြက္ၿမဲပဲ။ တစ္ေန.ေတာ့သူတို.ညဘက္ထြက္တာကိုအေဆာင္ကမိသြားပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိဘေတြဘာေတြေခၚနဲ.ေပါ့။ေပါင္မုန္.လဲသနားပါတယ္။မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ.။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေနာက္ပိုင္းကစၿပီးအေဆာင္ကိုေသာ့ခတ္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မကအေပၚထပ္ဆိုေတာ့အေပၚက၀ရန္တာကိုေတာ့သံဗန္းမကာထားပါဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအာက္ထပ္ကိုပဲသံဗန္းေတြကာထားတာပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မကညဘက္ဆိုရင္ေရခ်ိဳးခန္းထသြားတတ္တဲ့အက်င့္ရွိပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဆာင္တံခါးကိုေသာ့ခတ္ၿပီးေသာ့ကိုအေဆာင္မွဴးကသိမ္းထားေလေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မအတြက္ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာေပါ့။ဆရာမကိုေၿပာေတာ့လဲ ဆရာမကေသာ့ေပးမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ ကၽြန္မမွာညဘက္ဆိုရင္၀ရန္တာကေနဆင္းရပါတယ္။အဲလိုနဲ.</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဆင္ေၿပေနတုန္းတစ္ေန.ေတာ့ ကၽြန္မတို.အေဆာင္မွာေမြးထားတဲ့ရမ္ဘိုဆိုတဲ့ စစ္ေခြးၾကီးကေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ကိုကိုက္လိုက္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္မေလးခမ်ာမွာေဆးေတြထိုးရတာေပါ့ေခြးၾကီးရူးသြားၿပီဆိုၿပီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေဆာင္လံုးေၾကာက္လိုက္ၾကတာမ်ားတုန္ေနတာပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္သူမွတစ္ေယာက္ထဲသြားရဲတဲ့သူမရွိဘူး။သြားရင္လဲတစ္ၿပံဳၾကီးတုတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတြကိုင္ၿပီးသြားၾကတဲ့အထိပဲ။ အာဂသတၱိခဲေတြပါ။အဲကၽြန္မလဲညေရာက္ေတာ့ထံုးစံအတိုင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရခ်ိဳးခန္းထသြားဖို.၀ရန္တာကေနတြယ္ဆင္းဖို.ထပါတယ္။ဒါေပမဲ့ေခြးေၾကာက္ေတာ့ ေခြးၾကီးကိုလဲေသခ်ာၾကည့္ရပပါေသးတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေတာ္ရင္ကိုယ္ကတြယ္ဆင္းေနတုန္းေခြးကေအာက္ကေနလွမ္းဟတ္မွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပႆနာတက္မယ္ဆိုၿပီးေသခ်ာၾကည့္ၿပီးမွဆင္းရပါတယ္။ဆင္းၿပီးတာနဲ.</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္သာထဲကိုတန္းေၿပးၿပီးဂလန္.ခ်ထားပါတယ္။အၿပင္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္လဲ တံခါးကေနေသခ်ာေခ်ာင္းၾကည့္ရတယ္ၿပီးတာနဲ. ေၿပးၿပီး အေဆာင္ေပၚကိုတြယ္တက္ရပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲခဲ့ရတာပါရွင္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ.ခ်စ္သူမ်ားေန.ကိုေရာက္လာခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီမွာကၽြန္မတို.၃ ေယာက္အေလာင္းအစားတစ္ခုလုပ္ပါတယ္။ ဘယ္သူကအရင္ဆံုး သၾကားလံုးရမလဲေပါ့။ေခ်ာ့ကလက္ကေစ်းၾကီးလို.သၾကားလံုးနဲ.ေလာင္းတာပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မတို. ေဘာ္ဒါမွာ ၉တန္းခေလးေတြလဲရွိပါတယ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္မတို.လဲ ၉တန္းက ကေလးေတြကို ေမာင္ေလး အမကိုမနက္ၿဖန္မင္းတို.စာသင္ဖို.လာတာနဲ. ဒီသၾကားလံုးေလးကို ဟိုေကာင္ေတြဆီ သၾကားလံုးေတြမေရာက္ခင္အၿမန္လာေပးဆိုၿပီးမွာပါတယ္။ ထိုးမုန္.နဲ.ေပါင္မုန္.ကလဲသူတို.လူနဲ.သူတို.ပဲေလ။ ထိုးမုန္.မွာက ေမာင္ေလးအရင္းတစ္ေယာက္ရွိေလေတာ့ အဆင္ေၿပတယ္။ ကၽြန္မနဲ. ေပါင္မုန္. သာမၾကီးမငယ္နဲ.ကေလးေတြကိုသြားအကူအညီေတာင္းၾကတယ္။ကေလးေတြကလဲ ကၽြန္မတို.ေလာင္းထားတာကိုသိေတာ့စိတ္ခ်အမအမအရင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆံုးသၾကားလံုးရေစရမယ္ဆိုပဲ။ဒီလိုနဲ.ေနာက္ေန.မနက္မွာေတာ့က်မတို.လဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေစာင့္ေနတာေပါ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကားၾကီးလဲ၀င္လာေရာ ထိုးမုန္.ေမာင္ေလးကလူေကာင္ၾကီးတယ္။အဲဒါအၿပင္ကိုသူက လူေကာင္ၾကီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ.ပဲေပါင္းတာဆိုေတာ့ထိုးမုန္.</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေလးရဲ.သူငယ္ခ်င္းေတြကကၽြန္မတို.သၾကားလံုးေပးခိုင္းတဲ.ခေလးေတြကိုအတင္းဆြဲထားတယ္။ အဲဒီမွာရန္ေတြၿဖစ္ၾကပါေလေရာ။ထိုးမုန္.ကလဲေပ်ာ္ခ်င္လို.ေလာင္းတာအခုလိုမ်ိဳး cheatလုပ္တာေတာ့ဘယ္ေကာင္းမလဲေပါ့ဆိုၿပီးဆူပါေတာ့တယ္။ ဟိုခေလးေတြမွာလဲငိုတဲ့လူကငိုနဲ.က်မတို.မွာလဲထိုင္ပဲေခ်ာ့ရေတာ့မလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သၾကားလံုးပဲၿပန္ေကၽြးရေတာ့မလိုနဲ. ကၽြန္မတို.ရဲ.ခ်စ္သူမ်ားေန.ကကံမေကာင္းစြာနဲ.ပဲၿပီးဆံုးသြားပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မလဲဒီလိုနဲ႕ပဲ၁ႏွစ္ကိုခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ.အတူကုန္ဆံုးေစခဲ့ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မအေဆာင္မွာေနတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ ဧည့္သည္တစ္ဦးပဲလာခဲ့ဖူးပါသည္။ညေနခင္းေန၀င္ခ်ိန္ၾကီးမွာေပါ့။ ၂ေယာက္လာၾကတာပါ။ကၽြန္မအေဖရဲ.လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္တဲ့။က်န္တစ္ဦးကေတာ့သူ. သူငယ္ခ်င္းပါတဲ့။ကၽြန္မအေဖကစာေပးခိုင္းလိုက္လို.ဆိုၿပီးစာေပးသြားၾကပါသည္။ ကၽြန္မလဲအေဆာင္ေနတုန္း အစားဆင္းရဲေလေတာ့မုန္.ေလးေတာင္မယူလာပဲစာခ်ည္းယူလာေပးတဲ့သူတို.ကိုနည္းနည္းေတာ့တင္းပါသည္။ ကၽြန္မႏွင့္လဲစာလူၾကံဳလာေပးသူတိ္ု.ႏွင့္လံုး၀မသိပါ။သူ.နာမည္ေတာင္မသိပါ။ အခုေတာ့စာလာေပးသူဧ။္အေဖၚလိုက္လာေပးေသာသူငယ္ခ်င္းဆိုသူႏွင့္online မွာၿပန္ဆံုသည္။သူ.ကိုလဲကၽြန္မမသိပါ။အခုစကားစပ္မိရင္း ႏွင့္မွသိရသည္။ ေလာကၾကီးမ်ားဆန္းၾကယ္ေလစြ။ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ႏွစ္ေက်ာ္ခန္.က တစ္ၾကိမ္ဆံုဖူးပါလ်က္ႏွင့္လံုး၀မသိခဲ့ၾက အခုသူႏွင့္ သိတာ ၁လေက်ာ္ ေလာက္ၾကာမွ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ႏွစ္ေက်ာ္ကေတြ.ခဲ့ဖူးေၾကာင္းသိရတယ္။ထူးဆန္းပါေပ့ကတြတ္ပီ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္အေဆာင္တုန္းကအၿဖစ္အပ်က္မ်ားကို မွတ္မိရင္မွတ္မိသလိုတင္ေပးပါဦးမယ္။</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-3183156042566868441?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-9608738910727248722007-10-25T03:56:00.000-07:002007-10-25T10:26:02.756-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB-B9-CmPI/AAAAAAAAAJU/wsxr7vdlPUg/s1600-h/soy-candle-supplies.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB-B9-CmPI/AAAAAAAAAJU/wsxr7vdlPUg/s200/soy-candle-supplies.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125234948227373298" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB97d-CmOI/AAAAAAAAAJM/0n_Gva_okKI/s1600-h/international_fireworks_2_b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB97d-CmOI/AAAAAAAAAJM/0n_Gva_okKI/s200/international_fireworks_2_b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125234836558223586" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9o9-CmNI/AAAAAAAAAJE/wfHBxWV_p2I/s1600-h/fireworks2_lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9o9-CmNI/AAAAAAAAAJE/wfHBxWV_p2I/s200/fireworks2_lg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125234518730643666" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9id-CmMI/AAAAAAAAAI8/9IL11DRQ_Rw/s1600-h/Candle-L.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9id-CmMI/AAAAAAAAAI8/9IL11DRQ_Rw/s200/Candle-L.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125234407061493954" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9Wt-CmLI/AAAAAAAAAI0/0zsAWsrL_6Q/s1600-h/candle.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9Wt-CmLI/AAAAAAAAAI0/0zsAWsrL_6Q/s200/candle.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125234205198031026" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9N9-CmKI/AAAAAAAAAIs/AliyT35dyjg/s1600-h/Burning+Candle_0.preview.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB9N9-CmKI/AAAAAAAAAIs/AliyT35dyjg/s200/Burning+Candle_0.preview.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125234054874175650" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB8ud-CmJI/AAAAAAAAAIk/SJowVmSa9C0/s1600-h/0695.jpe"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YykoIDpKMKA/RyB8ud-CmJI/AAAAAAAAAIk/SJowVmSa9C0/s200/0695.jpe" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125233513708296338" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သီတင္းကၽြတ္ဆိုရင္ၿဖင့္ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္းဟာ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းမွာ ဆီမီး၊ဖေယာင္းတိုင္မ်ား၊ မီးရွဴးမီးပန္းမ်ား၊ မီးပံုးပ်ံမ်ား လြတ္တင္ၿခင္းၿဖင့္ နတ္ၿပည္မွ လူ.ၿပည္သို. ၿပန္ၾကြလာေသာ ဗုဒၶၿမတ္စြာဘုရားကို ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာစြာၿဖင့္ ၾကိဳဆိုလိုက္ၾကၿခင္းပါ။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ Thanks Giving Day လုပ္ၾကသကဲ့သို. ကၽြန္မတို.ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဧ။္ မြန္ၿမတ္ေသာ ေန.ထူးေန.ၿမတ္လဲၿဖစ္ပါသည္။ လူၾကီးသူမ၊ မိဘ၊ ဆရာသမားမ်ား ကို စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားၿဖင့္ ကန္ေတာ့ၿခင္း၊ ဘုရားေက်ာင္းကန္၊ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားသို. လွဴဖြယ္ ၀တၳဳမ်ားၿဖင့္သြားေရာက္ လွဴဒါန္း ကုသိုလ္ယူၿခင္းမ်ား သည္ယဥ္ေက်းေသာ ကၽြန္မတို.ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဧ။္ ၿမတ္ေသာဓေလ့မဟုတ္ပါလား။ ဒီႏွစ္ေတာ့ၿဖင့္ ကၽြန္မတို. ၿမန္မာေတြ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကို သြားေရာက္လွဴဖြယ္ ပစၥည္းမ်ားကို ဆက္ကပ္စရာ ကိုယ္ေတာ္မ်ားက်န္ပါေသးရဲ.လားမသိ။ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ၾကီးမွာ ဟိုးအရင္ႏွစ္မ်ား လိုဆီမီးမ်ား ထိန္ထိန္ညီး ႏိုင္ပါေတာ့ မလားမသိ။ ကေလးငယ္မ်ား ေဗ်ာက္၊ မီးရွဴးမီးပန္း ေတြမွ လႊတ္ႏိုင္္ၾကေသးရဲ.လားမသိပါဘူး။ ကၽြန္မစဥ္းစားရင္းနဲ. ၀မ္းနည္းစြာနဲ.ပဲ ကၽြန္မရဲ. အလြမ္းအိမ္ေလးမွာ ဆီမီးမ်ား ထြန္းညွိပူေဇာ္ လိုက္ပါတယ္။<br /><br />အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ ၿပဳရပါေသာ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ၿမန္မာၿပည္ၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။ ၿပည္သူမ်ားလဲ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။ ရန္သူမ်ိဳး ၅ ပါးေဘးမွလြတ္ကင္းႏိုင္ပါေစ။ ဆင္းရဲၿခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးမွကင္းေ၀းၾကပါေစ။<br /><br />လာေရာက္ဖတ္ရွဴၾကပါေသာ blogger မိတ္ေဆြမ်ားသာဓုေခၚေပးၾကပါ။ comment အၿဖစ္ သာဓုေလးမ်ားေခၚေပးၿခင္းၿဖင့္ ကၽြန္မတို.တူတူလက္တြဲ ဆုေတာင္းေပးၾကရေအာင္ပါ။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-960873891072724872?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-42239412386784357662007-10-24T02:34:00.000-07:002007-10-25T10:27:45.745-07:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်မတကၠသိုလ္ပထမႏွစ္တက္တုန္းကေပါ့။ အေ၀းသင္ပါ။ ဒဂံုမွာတက္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားအပ္ၾကတယ္။ သြားတုန္းကေတာ့ အိမ္ကလိုက္ပို.တာပါ။ ဒါေပမဲ့ လမ္းမွာ ကားကပ်က္ပါေလေရာ။ ဒါလဲ ကိစၥမရွိကားပ်က္တာ က busကားဂိတ္ေရွ.တည့္တည့္ၾကီးဆိုေတာ့ ကားေမာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးက ကားၿပင္ရင္းက်န္ေနရစ္တယ္။ ကၽြန္မနဲ. အေမက busကားေလးတက္စီးၿပီး အၿပန္က်ရင္ ဒီမွတ္တိုင္မွာ ၿပန္ဆင္းရမယ္ဆိုၿပီး မွတ္တိုင္ နာမည္ကိုေသခ်ာမွတ္လာပါတယ္။ အားလံုးအဆင္ကိုေခ်ာလို.။ ေက်ာင္းအပ္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းက ဖတ္စာအုပ္ေတြေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ. ဖတ္စာအုပ္အထုပ္ေလးကိုပိုက္ၿပီး အဂၤလိပ္စာ department ေရွ. က ကားဂိတ္ေလးမွာ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္သား ေပေစာင္းေစာင္းေလးရပ္လို. ကားေစာင့္ပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ အရပ္ဆိုေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့။ အမယ္ ကၽြန္မက အစားအေသာက္သမားဆိုေတာ့ canteen ဘယ္နားမွာဆိုတာပါတစ္ခါထဲေလ့လာထားတယ္။ ရန္ကုန္ေနရဲ.အပူနဲ. ကၽြန္မတို.သားအမိေခၽြးေတြရႊဲနစ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ဟီးႏုိးကားၾကီးတစ္စင္း အိပဲ့အိပဲ့နဲ. ကၽြန္မတို.ရပ္ေနတဲ့ ကားဂိတ္ကိုလာဆိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြက မဖြင့္ေသးေတာ့ တကၠသိုလ္ၾကီးဟာ ေၿခာက္ကပ္လို.ေနပါတယ္။ က်မတို.လဲ ကားေပၚမွာ အက်အနေနရာယူၿပီးသကာလမွာကားၾကီးကိုအိပဲ့အိပဲ့စီးရင္း ေၾသာ္ ဒါငါတက္ရမဲ့ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးပဲ လို.စိတ္ထဲကေတြးေနမိပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူၾကီးၿဖစ္ၿပီကြလို.လဲ မဆီမဆိုင္စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ. ကိုစပါယ္ယာ ရဲ.မွတ္တုိင္ေအာ္သံေလးေတြကိုေသခ်ာနားေထာင္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအထိအားလံုးအဆင္ကိုေခ်ာလို.။ ကၽြန္မတို.ႏွစ္ေယာက္လဲ ကိုဆင္းရမဲ့မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ ဆင္းၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာၿပႆနာကစပါေတာ့တယ္။ မွတ္တုိင္နံမယ္က တူၿပီးေတာ့ ေနရာကမတူပါဘူး။ က်မတို.တက္ခဲ့တဲ့မွတ္တိုင္က ေရွ.မွာ ကြင္းၿပင္ၾကီးနဲ. လမ္းတစ္ဖက္မွာပဲဆိုင္ေတြရွိတာေလ။ အခုဆင္းလိုက္တဲ့မွတ္တိုင္က ရပ္ကြက္တစ္ခုထဲမွာ။ ေစ်းေလးရယ္၊ဆိုက္ကားဂိတ္ေလးေတာင္ရွိေသး။ကၽြန္မတို.သားအမိလည္း ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ကားဆီကိုဘယ္လိုၿပန္သြားရမွန္းလဲမသိပါဘူး။ ထိုင္ငိုခ်င္သြားတာေပါ့။ကားပ်က္ေနတဲ့ေနရာက ဘယ္လိုေခၚမွန္းလဲမသိဘူးေလ။ ဒါနဲ.ဆိုက္ကားတစ္စင္းေပၚခပ္တည္တည္တက္ထိုင္လိုက္တယ္။ ဆိုက္ကားဆရာက အမတို.ဘယ္သြားမွာလဲဆိုေတာ့ ဂြေတာ့က်ကုန္ၿပီ။ ဘယ္ကိုနင္းခိုင္းရမွန္းလဲမသိဘူး။ ေၿပာၿပတာေပါ့ဆိုက္ကားဆရာကို ကြင္းၿပင္ၾကီးေတြ လဖက္ရည္ဆိုင္ေတြရွိတဲ့ေနရာကိုနင္းလို.။ ဆိုက္ကားဆရာက ဒဂံုၿမိဳ.နယ္ထဲမွာ အဲလိုေနရာေတြ အမ်ားၾကီးပဲဆိုၿပီးေခါင္းကုပ္ပါေတာ့တယ္။ က်မတို.လဲ နင္းသာနင္း ပါေရာက္ရင္ေၿပာပါ့မယ္ဆိုၿပီး နင္းခိုင္းရတယ္။ ဆိုက္ကားဆရာေလးခမ်ာမွာ ေဟာဟဲေတြကိုလိုက္လို.။ ဟိုနင္းလဲမဟုတ္ဒီနင္းလဲမေရာက္နဲ.ခမ်ာမွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ရႈပ္ေနရွာတယ္။ ဒီလိုနဲ.ေနပူပူကိုလသာသလိုမွတ္လို. ခရီးဆက္ၾကရင္းနဲ.ေတြ.ပါၿပီ ကားစုတ္ေလးကို။ လမ္းေဘးေလးမွာ အရိပ္ထဲမွာ အၿမိဳင့္သား။ ဒင္းကေတာ့ေအးေအးေဆးေဆးေလးၿငိမ့္ေနတယ္။ ဆိုက္ကားသမားေလးလဲ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားပံုရတယ္။ ကၽြန္မတို.ထက္ေတာင္ပိုေပ်ာ္ေနသလိုပဲ ဟဲဟဲ။ ဆိုက္ကားခေတြေတာ္ေတာ္ရွင္းလိုက္ရတယ္။ တန္ပါတယ္။ ဒဂံုၿမိဳ.နယ္ကိုဆိုက္ကားနဲ.ပတ္ ေလ်ာက္လည္လိုက္ရတာေပါ့ေလ။ ေနာက္ကၽြန္မ အနီးကပ္ေတြတက္ေတာ့မွသိရတာက bus ကားေတြက အသြားလမ္းနဲ.အၿပန္လမ္းနဲ.ရယ္ဆိုၿပီးရွိပါသတဲ့။ ေက်ာင္းတြင္းကို၀င္ေတာ့ အ၀င္ေပါက္ကေန၀င္လာၿပီးေက်ာင္းတြင္းကၿပန္ထြက္ေတာ့အထြက္ေပါက္ကေနထြက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သြားတာကို မသိလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူၾကီးရဲ.ေတာ္လိုက္ပံုမ်ား စာဖြဲ.ရေလာက္ပါရဲ.။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4483161662473235133-4223941238678435766?l=a-lwan-ein.blogspot.com' alt='' /></div>This is about...http://www.blogger.com/profile/02712223987612830778noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4483161662473235133.post-5240471620696582802007-10-23T04:38:00.000-07:002007-10-25T10:28:40.189-07:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုတစ္ေလာ internet ကလည္းပ်က္ေနေတာ့ က်မမွာလည္း တစ္ေန.တစ္ေန. ေရာင္လည္လည္နဲ. ၿဖစ္ေနတယ္။ အလုပ္ကလည္းထြက္လိုက္၊ အိမ္ကလူေတြကလည္း မိုးလင္းတာနဲ. အလွ်ိဳအလွ်ိဳထြက္သြားၾက ေတာ့က်မတစ္ေယာက္ထဲ ပဲေရာင္လည္လည္နဲ. က်န္ရစ္ၿဖစ္ေနရတယ္။ Internet ရေနတုန္းကေတာ့ သိပ္မသိသာဘူးေပါ့။ internet လဲပ်က္ေရာ က်မလဲ ခိုးလိုးခုလု ၿဖစ္က်န္ရစ္တာေပါ့။ အရင္က ေတာ့ internet ကေလးရေနတုန္းကေတာ့ Blog ေ