ေဆာင္းမာယာ

ေဆာင္းကိုမုန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဆာင္းရဲ.အလွကို ၿမတ္ႏုိးမိပါတယ္။ ၾကည့္ပါဦး ရက္ရက္စက္စက္ လွႏိုင္လြန္းတဲ့ ေဆာင္းကို။ အဲဒီေန.က ICY snow တဲ့။ ကင္မရာေမ့မွာ စိုးလို. ေက်ာင္းေနာက္က်ေနတဲ့ၾကားက ဓါတ္ပံုေတြ အမွီရိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေလာက္လွတဲ့ ေဆာင္းက လူသတ္ရတာ ၀န္မေလးဘူး ဆိုယံုၾကမလား? လမ္းမေတြေပၚမွာ ေရေတြခဲ ၿပီးလမ္းေတြေခ်ာ္လို. High Way ေပၚသြားလာၾကတဲ့ လူေတြ မေတာ္တစ္ဆမွဳေတြ နဲ. ပ်က္စီးၾကရတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေတြက TVေပၚမွာပလူပ်ံလို.။ အလြမ္းအိမ္ကိုယ္တိုင္ ေတာင္မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း ႏွင္းပံုကို ၀င္၀င္တိုးမိေသးတာ High Way ေပၚမွာ အရွိန္နဲ.သြားလာေနရ တဲ့လူေတြခမ်ာ အသက္ကို ဖက္နဲ.ထုပ္ ထားလို. ေၾကာက္ဒူးေတြတုန္ ေနမွာမလြဲပါ။ လွလြန္းတဲ့ အရာေတြမွာ မာယာေတြ ရွိတတ္သလား လို.အလြမ္းအိမ္ တစ္ခါတစ္ေလ ေမးခြန္းထုပ္မိပါရဲ.။

မာမီ အိုက္စခရင္!

ဆူရွီးလိပ္ေနပါသည္။ တစ္ေန.တစ္ေန. လုွပ္ရွားရင္း ရုန္းကန္ရင္းနဲ. ဘ၀ အတြက္အေမာေၿပစရာ ဟာသေလးမ်ားလဲ ၿမင္ၿဖစ္ေအာင္ ၿမင္တတ္ေအာင္ၾကည့္ရင္းက မွတ္မွတ္ရရ ေလးမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ေပးလိုက္ပ္တယ္။ အလြမ္းအိမ္တို. ဆူရွီးေလာကမွာ ၀ါဆာဘီး wasabi ဆုိတဲ့ အစိမ္းႏုေရာင္ ပစၥည္းတစ္ခု ရွိပါတယ္။ အဲဒီပစၥည္းဟာ အလြန္တရာမွ မႊန္ၿပီး ပူပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြက ငါးစိမ္းေတြစားတဲ့ အခါပိုးေသေအာင္ ၀ါဆာဘီးေလး နဲနဲစားေပးတယ္ လို.အလြမ္းအိမ္မွတ္ ဖူးပါတယ္။
တစ္ေန.ေတာ့ အလြမ္းအိမ္လဲ ေန.လည္စာစားခ်ိန္မွီေအာင္ ဆူရွီးကို အပီအၿပင္လိပ္ေနတုန္း ၀ါစာဘီးကို ကိတ္မုန္.ေပၚ မွာခရင္ အလွဆင္တဲ့ ပိုက္နဲ.ညွစ္ၿပီး ဘူးထဲကိုထည့္ ေနတုန္း "မာမီ အိုက္စခရင္" ဆိုတဲ့အသံကို ၾကားပါတယ္။ ၃ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ ရွိတဲ့ခေလးတစ္ေယာက္ သူ.မာမီကို အလြမ္းအိမ္ရဲ. အလြန္တရာမွ လွပတဲ့ ၀ါဆာဘီးကို အိုက္စခရင္အမွတ္နဲ. ၀ယ္ေကၽြးခိုင္းေနပါတယ္္။ မာမီက အဲဒါ အိုက္စခရင္မဟုတ္ဘူး လဲဆိုေရာ "ၿဗဲ" တဲ့။ အလြမ္းအိမ္လဲ နဂိုကမွ အားနာတတ္ပါတယ္ဆို သူက ၿဗဲ ဆိုေတာ့ ၀ါဆာဘီးအိတ္ပဲ ထိုးေပးရေတာ့မလုိ၊ ခြက္ထဲပဲခပ္ေပးရေတာ့မလို၊ ခေလးစားလို.မရဘူး ပူတယ္ လို.ပဲ ထေၿပာရေတာ့မလို နဲ. အူေၾကာင္ေၾကာင္ရပ္ေနမိပါတယ္။ ေတာ္ေသးဧ။္ မာမီက ကေလး ကို အတင္းလက္ဆြဲေခၚသြားေပလို. ။

ကင္မခ်ီ (kimchi) လုပ္နည္း

ဟိုတစ္ေလာက ေဒၚလြမ္းလြမ္း တို. လွ်ာရွည္ေတာ္မူၿပီး အခန္းေဖၚကိုရီးယားမ နဲ.အတူ ကင္မခ်ီ လုပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါ ကင္မခ်ီ လုပ္နည္းကို ေဖါက္သည္ ခ်လိုက္ပါတယ္။

၁။ မုန္ညွင္းၿဖဴ ထုပ္ကို အခုလို ထက္ၿခမ္းၿခမ္းပါ။

၂။ၿငဳတ္သီး မွဳန္.သံုးပါတယ္။

၃။ ဆားပြင့္ အၾကီးၾကီး ေတြကို ခုလို မ်ိဳးဆားနဲ.အလႊာေတြ ၾကားထဲကို ထည့္ေပးပါ။
၄။ ၿပီးရင္ခုလိုမ်ိဳး ဇလံုထဲမွာ ၈နာရီေလာက္ ပစ္ထားလိုက္ပါ။
၅။ ၈နာရီေလာက္ ၾကာရင္ ခုလိုမ်ိဳး မုန္ညွင္းရြက္ ေတြႏြမ္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ေရနဲ. ေသခ်ာေဆးပစ္ပါ။ မဟုတ္ရင္ တစ္အားငံပါလိမ့္မယ္။
၆။ ေကာက္ညွင္းမဳွန္.ေတြကိုေရနည္းနည္း ထည့္ၿပီး ၿပစ္လာတဲ့ အထိ ၾကိဳပါ။
၇။ ဂ်င္း ၾကက္သြန္ၿဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီ ကို အခုလိုမ်ိဳး ၿခစ္ေပးပါ။ ေထာင္းလို.လဲရပါတယ္။
၈။ ၾကက္သြန္နီကိုလဲ လွီးထားပါ။
၉။ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ အၿဖဴနဲ.အနီလဲ ထည့္ရပါတယ္။
၁၀။ ၿငဳတ္သီးမွုန္. ကို ၁ခြက္ ခ်င္ၿပီး အေစာနက ၾကက္သြန္ နီ၊ ၿဖဴ ၿမိတ္ေတြနဲ. ေရာပါ။ ၾကက္သြန္နီ လွီးထားတာေတြလဲထည့္ပါ။ ၾကက္သြန္နီ၊ၿဖဴေထာင္းထားတာေတြလဲထည့္ပါ။
၁၁။ ငံၿပာရည္၊ ဆားနဲနဲ၊ သၾကားနဲ. ၾကိဳထားတဲ့ ေကာက္ညွင္းမွဳန္. ရည္ေတြပါေရာၿပီးအားလံုးကို နယ္ပါ။


၁၂။ ၿပီးရင္ မုန္ညွင္းေတြထဲကို တစ္လႊာခ်င္းဆီ ပြတ္ၿပီး သိပ္ေပးပါ။

၁၃။ ၿပီးတာနဲ. ပုလင္းထဲကို အခုလိုပဲ အၿပည့္သိပ္ထည့္ေပးပါ။

၁ရက္ေလာက္ေနရင္ အရည္ေတြထြက္ၿပီး ပုလင္းထဲက လွ်ံထြက္တတ္တာမွဳိ. သတိထားေစာင့္ၾကည့္ေပးပါ။ ပူတဲ့ရာသီမွာဆို ရင္ လုပ္ၿပီးတာနဲ. ေရခဲေသတၱာထဲထည့္ထားလိုက္ပါ။ အခ်ဥ္ၾကိဳက္တတ္ရင္ေတာ့ အၿပင္မွာ ေန.၀က္ေလာက္ထားပါ။ အလြမ္းအိမ္ကေတာ့ အခ်ဥ္ၾကိဳက္တာရယ္ အလြမ္းအိမ္ ေနတဲ့ေနရာက ေအးတာရယ္၊ ေမ့သြားတာရယ္ အားလံုးေပါင္းၿပီး အၿပင္မွာ ၃ရက္ေလာက္ ၾကာသြားလို. ခ်ဥ္မွခ်ဥ္ ၿဖစ္သြားပါတယ္။

ယခုစာသင္ ရာသီ သတင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္

က်န္းမာေတာ္မူ စပါၾကရွင္။ ယေန. သီတင္းကၽြတ္လဆန္း ၁၄ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၃ရက္ သတင္းမ်ားကို ေၾကၿငာပါေတာ့မယ္ ရွင္။

သတင္းေခါင္းစဥ္.... ေဒၚ အလြမ္းအိမ္တို. အိုးဖုတ္ေနသည္။ ဟုတ္ကဲ့... ယခုစာသင္ရာသီတြင္ အိုးဖုတ္သင္တန္း တက္ဖို. အေၾကာင္းဖန္ လာပါသည္။ အႏုပညာ အလြန္.အလြန္ ကၽြမ္းက်င္ေသာ မေရႊလြမ္းသည္ လၽွာတစ္ေတာင္ေလာက္ ရွည္ကာ အိုးဖုတ္သင္တန္း ကိုစာရင္းေပးမိသည္။ ပင္ဂြင္းလုပ္လွ်င္ ဘဲရုပ္ၿဖစ္သည္။ ဒိုင္ႏိုေဆာ လုပ္ပါက လိပ္ၿပာၿဖစ္သည္။ အိုးလုပ္ပါက ပန္းကန္ၿဖစ္သည္။ အလြန္ေတာ္ပါသည္။ အဆင့္ ၁ထက္ ေကာင္းေသာ အဆင့္ 0 ႏွင့္ပင္ ထိုက္တန္ပါသည္။

အလြန္.အလြန္မွ အရွက္သည္းလွေသာ ေဒၚေရႊလြမ္းသည္ လူမွုဆက္ဆံေရး ဘာသာရပ္ကို ယူမိပါသည္။ ထိုဘာသာ အခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အာေစးထည့္ ထားသကဲ့သို. ပါးစပ္မွာ ဖြင့္၍မရပါ။ ဆရာမက ပါးစပ္ကို ေဆာက္ႏွင့္လာထြင္း ေတာင္ပြင့္မဲ့ပံု မေပၚေသာ အလြမ္းအိမ္ကို လက္ေကာေၿခေထာက္ေရာ ေၿမာက္သြားသည္။

ယခုဆက္လက္ၿပီး ေကာလိပ္အတြင္းမွ ရာသီဥတု ေၿခေနမ်ားကို အစီအရင္ခံပါဦးမည္။

အေရွ.အရပ္ ကားပါကင္တြင္ မုတ္သံု မုန္တိုင္းတိုင္ခတ္သြားပါ သၿဖင့္ ပါကင္တစ္ခုလံုး ခ်ိဳင့္မ်ား ခြက္မ်ားႏွင့္ၿပည့္ ႏွက္ေနပါသည္။ ထိုမုတ္သံု မုန္တိုင္းၾကီးသည္ ေတာင္အရပ္ ေက်ာင္းေကာင္စီ ရွိရာသို. ဆက္လက္ ဦးတည္ေနၿပီး ကားပါကင္ၿပင္ရန္ ဘတ္ဂ်က္ ဥေၾသာသံေပးေနပါသည္။ အလွဴေငြ မရွိေသာေၾကာင့္ ခ်ိဳင့္မ်ား ခြက္မ်ားကို သဲမ်ားၿဖင့္ဖို. ရန္စီစဥ္ေနပါသည္။

ေကာလိပ္၏ Sociology ဌာန အရပ္၌ မိုးေခါင္ ေရရွားေနပါေသာေၾကာင့္ ဆရာ၊ဆရာမ မ်ားေရရွာေနပါသည္။ Sociology ဌာန အရပ္ကို ေရွာင္က်ဥ္ၾကပါရန္ သက္ဆိုင္ရာမွ သတိေပးႏိွဳးေဆာ္ထားပါသည္။

အဂၤလိပ္စာ ဌာန၌ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းမွဳေၾကာင့္ ေရမ်ားၾကီးကာ ၀မ္းပ်က္ ၀မ္းေလွ်ာ ေရာဂါမ်ား ၿဖစ္ပြားေနပါေသာ ေၾကာင့္ နဂိုကမွ ေခ်ာင္ခ်င္ေနေသာ ဆရာ/မ မ်ားသည္ သြက္သြက္ခါသြားပါသည္။ ထို.ေၾကာင့္ သင္ခ်င္သည္မ်ားကို သင္ကာ မသင္ခ်င္သည္မ်ား ကို မသင္ပါ။

ဤတြင္ သတင္းမ်ားကုိ ေၾကညာလို. ၿပီးပါၿပီ။ ကိုယ္စိတ္ႏွၿဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာေတာ္ မူၾကပါေစရွင္။

အေမ

အေမ...

ကၽြန္မ တို.ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အေမ့ထက္ လူလံုးႏွစ္ဆ ေလာက္ၾကီးလာတဲ့အထိ အေမဘယ္လိုမ်ား ပင္ပင္ပန္းပန္း ေကၽြးေမြးလာပါ လိမ့္လဲေနာ္။ အေမ ကၽြန္မမွတ္မိေသးတယ္၊ ကၽြန္မတို.ငယ္ငယ္ တံုးကေပါ့ ကၽြန္မတို. မိသားစု စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ေလာက္ပဲ ပိုက္ဆံရွိခဲ့တယ္ေလ။ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း နဲ.ရုန္းကန္ခဲ့ ရတုန္းက အေမက ကၽြန္မတို. ေမာင္ႏွမကို "သားတို. သမီးတို. အားမငယ္နဲ. အေမရွိရင္ ေငြရွိတယ္။ အေမ မင္းတို.ကို ပိုပိုလၽွံလွ်ံမ ေထာက္ပံႏိုင္ေပမဲ့ မ်က္ႏွာမငယ္ ေစရဘူး။" အေမ... ေမာင္ေလးငယ္ငယ္ တုံးက အေမႏို. မထြက္လို. ပိုက္ဆံမရွိမဲ့ ရွိမဲ့နဲ. ၀ယ္ထားတဲ့ ႏို.မွုန္. ဘူးေတြ အတုမိလို. အေမ ႏို.မွုန္. ဘူးေတြ ေဘးမွာ ထိုင္ငိုေနခဲ့ တာကုိ သမီးေလွကား ေထာင့္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ သနားစရာေကာင္းလိုက္ တဲ့အေမရယ္။ အေမ... ကၽြန္မတို. အတန္းၾကီးလာတာနဲ. အမ်ွၾကီးလာတဲ့ ကုန္ေစ်းႏွုန္းနဲ. အမွီ၊ က်ဴရွင္ဖိုး ဘာဖိုးညာဖို.ေတြ အတြက္ အေမ မနက္ ၄နာရီကေန ည၉နာရီေလာက္ အထိ အလုပ္လုပ္ ၿပီးသားေတြသမီးေတြ အတြက္ ရုန္းကန္လုွပ္ရွားခဲ့တယ္။ ဘစ္စကား ၾကပ္ၾကပ္ေတြထဲမွာ ငါ့အေမ မြန္းၾကပ္ေနရွာေရာ့မယ္။ အေမ ဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။ အေမ ကၽြန္မ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အေမ့ေရွ.မွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္ ၿပီးအေမ့ကို ကာကြယ္မယ္မွ မရွိေသးဘူး၊ ကၽြန္မ ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာကုိ ရွာခဲ့တယ္ အေမ။ အေမ ၿပံဳးၿပီးလက္ခံခဲ့တယ္။ အေမ ကၽြန္မဆီ ေငြပို.မပ်က္ခဲ့ဘူး။ အေမ... ကၽြန္မ အေမ့ကို လြမ္းတယ္။ အေမ... ကၽြန္မအေပၚ နားအလည္ တတ္ဆံုးအေမ... မနက္ၿဖန္ သီတင္းကၽြတ္လၿပည့္ေန. မွာကၽြန္မ အေမ့ကို ဦးခ်လို. ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။

မိုးရြာထဲက အသဲကြဲ ဇာတ္လမ္း

မိုးေတြရြာေနတာ ရက္ဆက္ရွိသြားၿပီ။ ဒီတစ္ပတ္လံုးမိုးေတြ ရြာေနလို. အရာရာဟာ ထိုင္းမွုိင္းေနတယ္။

ယမင္းကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူလာခဲ့မယ္တဲ့။ ဒီတစ္ၾကိမ္ပါနဲ. ဆိုယမင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာတာ ၃ၾကိမ္

ရွိၿပီ။ ယမင္းရဲ. မေရမရာ အေၾကာင္းၿပခ်က္ေတြနဲ. ကၽြန္ေတာ့္ကို လာလာေတြ.ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၾကာလာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားေတြ ကြဲပ်က္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ရူးသြားလိမ့္မယ္ ယမင္း။ ယမင္းေစာင့္ေနမယ္ ဆိုတဲ့ 7/11 ဆိုင္ရွိရာကို ကၽြန္ေတာ္ ကားေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ယမင္းက ဆိုင္ေရွ.မွာ ထီးအနီေလးကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနတယ္။ မိုးေတြစိုေနၿပီး တုန္ေနတဲ့ ယမင္းဟာ အက်ၤ ီ ပါးပါးေလး၀တ္ ထားလို.

အေႏြးဓါတ္ကို လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရဘူးၿဖစ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ယမင္းဆီကို ေလ်ာက္သြားၿပီး ေၿပာလိုက္တယ္။ "မင္း ကိုယ့္ကို ထပ္လာေတြ.ဖို. မသင့္ေတာ္ေတာ့ဘူး။" ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ယမင္းကို ကၽြန္ေတာ္တုိ. အတူတူရွိမေနသင့္ ေတာ့ဘူးလို. ေၿပာလိုက္တယ္။ ယမင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ. ေၿပာတယ္ "ယမင္း အရမ္းလြမ္း လြန္းလို.ပါ။" ကၽြန္ေတာ္က ေအးစက္စက္နဲ. ယမင္းကို ေၿပာခဲ့တယ္ "လာ မင္းကို ကိုယ္ အိမ္ၿပန္လိုက္ပို.ေပးမယ္။" ယမင္းက ထီးမဖြင့္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ထီးေအာက္မွာ အတူတူ လိုက္ခ်င္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေၿပာလိုက္တယ္ "ထီးဖြင့္၊ သြားမယ္။"

ယမင္း ေလးတြဲ.စြာနဲ. ထီးဖြင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ. အတူကားဆီကို ေလ်ာက္ခဲ့တယ္။ ယမင္းက ေၿပာတယ္ ေန.လည္စာေရာ
ညေနစာပါ သူမ မစားရေသးဘူးတဲ့။ သူမကို တစ္ခုခု လိုက္ေကၽြးပါလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မဆိုင္းမတြ ၿပန္ေၿဖခဲ့တဲ့ အေၿဖက "ဟင့္အင္း"။ ယမင္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ. သူမကို ရထားဘူတာကိုပဲ လိုက္ပို.ဖို. ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ သူမ ရထားစီးၿပီးေတာ့ အိမ္ၿပန္မယ္လို. ေၿပာတယ္။

မိုးေၾကာင့္ထင္တယ္ ရထားေတြအားလံုး ကၿပည့္ၾကပ္ေနတယ္။ ထီးေတြ အိတ္ေတြနဲ. လူေတြဟာ အလုအယက္ အိမ္ၿပန္ဖို. ၾကိဳးစားေနၾကတယ္။ မိန္းကေလးလား၊ အသက္ၾကီးတဲ့ လူေတြလား ဘာလား ဂရုစိုက္မေနၾကေတာ့ဘူး။ အိမ္ကို အၿမန္ေရာက္ ဖို.ပဲၾကိဳးစားေနၾကတယ္။ ရထားေနာက္တစ္စီး လာရင္မ်ား လူေခ်ာင္သြားမလား ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ. ကၽြန္ေတာ္တို. ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ သူမ က ကၽြန္ေတာ့္ကို အၿပစ္မဲ့စြာ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ဒီေလာက္အၾကာၾကီး အတူတူလက္တြဲ လာၾကေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ သူမဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာကို သိတာေပါ့။ ဒီေလာက္ အေ၀းၾကီးကို ဒီလိုရာသီဥတုမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေတြ.တယ္ဆိုကတည္းက ယမင္းရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားေနရတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီးကၽြန္ေတာ္က သူမကို ဒီလိုရက္ရက္ စက္စက္ ဆက္ဆံလိုက္ေသးတယ္။ သူမရဲ. ႏူးညံ့တဲ့ အၾကည့္ေတြ ထဲမွာကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္၀င္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အၿပစ္ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုပဲ အဆိပ္ေတြကို ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း ၿမိဳခ်ေနရသလို ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ ပူေလာင္ေနမိတယ္။ သူမကို ဒီည ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မွာ ေပးအိပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အမွန္တရားက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွဳပ္ႏိွုးလိုက္တယ္။ သူမကို ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ ေပးအိပ္လို. မၿဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေအးစက္စက္ ေၿပာခဲ့တယ္ "တစ္ၿခား ဘူတာမွာသြား ေစာင့္ၾကည့္ၾကရေအာင္။"

လမ္းေဘးနားက ကပ္ေလ်ာက္ေနရင္းက အေရွ.ကသြားေနတဲ့ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူမရဲ. ထီးအနီေလးက ထီးရိုးဆစ္ေလးေတြ က်ိဳးတဲ့ေနရာက က်ိဳးေနတယ္။ ဒါဏ္ရာရ ေနတဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္လို သူမလမ္းကို ေၿဖးေၿဖးခ်င္း ေလ်ာက္ေနတယ္။ အၿမဲတမ္း လမ္းေလ်ာက္ေနရင္းနဲဲ. အေတြးလြန္တတ္တဲ့ သူမဟာ လမ္းမေပၚကို ေခ်ာ္ေခ်ာ္ထြက္ သြားတတ္တယ္။ အခုလဲ ေခ်ာ္ထြက္သြားတာ ေဘးကလာတဲ့ ကားနဲ. တိုက္မလိုၿဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ဆြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ ထဲမွာထည့္ထားခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ရွိတဲ့ သူမအတြက္ အခ်စ္ေတြနဲ. ကၽြန္ေတာ့ ဗိုက္ထဲက နာက်င္တာေရာနဲ. ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ဆြဲလဲမဆြဲမိဘူး။ ဘာမွမလုပ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို.ႏွစ္ေယာက္ သြားေနၾက ပန္းၿခံေဘးကို ၿဖတ္ေလ်ာက္မိေတာ့ သူမက "ပန္းၿခံထဲ ခဏေလာက္၀င္ၾကည့္ပါရေစေနာ္။ ၀င္ၾကည့္ၿပီးတာနဲ. ယမင္းအိမ္ၿပန္မယ္ လို.ကတိေပးပါတယ္။"

သူမရဲ. ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳး တဲ့ေလသံက ကၽြန္ေတာ့ ရင္ကိုရိုက္ခတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မုန္သိုးသိုးမ်က္ႏွာနဲ. ပန္းၿခံထဲကို ေလ်ာက္၀င္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းၿခံထဲက ခံုေလးေတြမွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရုပ္နဲ. ထိုင္ေနခဲ့တယ္။ ထၿပန္ခ်င္ေနတဲ့ စတိုင္နဲ.ေပါ့။ ယမင္း တစ္ေယာက္ ၀က္သစ္ခ်ပင္ၾကီးဆီ ေလ်ာက္သြားၿပီး တစ္ခုခုကို ရွာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ သူမ ကၽြန္ေတာ္တို. လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၀က္ေလာက္တုန္းက ေငြေရာင္မွင္နဲ. ေရးခဲ့တဲ့ စာတန္းေလးကို ရွာေနတာ။ "ထြဋ္ထြဋ္နဲ. ယမင္း ဒီကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ ထြဋ္ထြဋ္က Ice Tea ေသာက္ေနၿပီး ယမင္းက Ice Coffee ေသာက္ေနပါတယ္။ ထြဋ္ထြဋ္နဲ. ယမင္း ဒီေန.ေလးကို အၿမဲ သတိရေနမယ္လို. ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ တစ္သက္လံုး အၿမဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္သြားၾကရပါေစ..." ယမင္းအဲဒီ စာတန္းေလးကို အေတာ္ၾကာေအာင္ ရွာေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူမမ်က္ရည္ေတြနဲ. ကၽြန္ေတာ္ရွိတဲ့ေနရာကို ေၿဖးေၿဖးေလး ေလ်ာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုေၿပာတယ္ "ကို... ယမင္းရွာမေတြ.ဘူး။ မရွိေတာ့ဘူးသိလား" ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အရမ္းကို နာက်င္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ဆုတ္ေၿခထားသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမၿဖစ္သေယာင္ ဟန္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ "ကဲ ၿပီးၿပီမွတ္လား သြားမယ္။" လို.ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေၿပာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ. အနက္ေရာင္ ထီးအၾကီးၾကီး ကိုဖြင့္လိုက္တယ္။ သူမက ေတာ့ရပ္ၿမဲပဲ မသြားခ်င္ေသးတဲ့ ပံုစံနဲ. ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၿပာတယ္ "ကို ဟိုမိန္းမနဲ. ကိစၥကို လုပ္ၾကံၿပီးေၿပာတာ မဟုတ္လားဟင္။ ယမင္းေလ ကို. ကိုစိတ္ပ်က္ေအာင္ စိတ္ဆင္းရဲရေအာင္ တစ္ခါတစ္ေလမွာ လုပ္မိမွန္းသိပါတယ္။ ယမင္းေနာက္ အဲလိုမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူးေလ။ ယမင္းတို. ၁ကၿပန္စၾကရေအာင္လားဟင္။" ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္က ဘာစကားမွ ထြက္မလာခဲ့ဘူး။ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ခါေနမိတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို. ဘူတာရံုကို ဆက္ေလ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္သူကမွ စကားစေၿပာဖို. စိတ္မ၀င္စားခဲ့ၾကဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို. တိုက္တစ္လံုးက မ်က္ႏွာၿခင္းဆိုင္ အခန္း ၂ခန္းမွာ ေနခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို. ညေနစာ အတူတူစားတယ္၊ ရုပ္ရွင္ အတူတူၾကည့္တယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ camping အတူတူ သြားခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တို.ႏွစ္ေယာက္ အရမ္းကို ခ်စ္မိသြားၾကတယ္။ မႏွစ္က ကၽြန္ေတာ့္ ေကာလိပ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို. အတူတူေနတာ ၂ႏွစ္ၿပည့္ခဲ့တယ္။တစ္တန္းၾကီးတဲ့ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေစာၿပီးဘြဲ.ရသြားတယ္။ သူမ ဘြဲ.ရသြားၿပီးေတာ့ အိမ္ၿပန္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းမွာ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ေနရစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္းမွာ ရထားစီးၿပီး သူမရွိရာ ကၽြန္ေတာ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကာၾကာမေနခဲ့ရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို. ႏွစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ၾကလို. ဒီလိုမ်ိဳး ခြဲေနရလဲ သစၥာ ရွိရွိပဲေနခဲ့တယ္။ တစ္ေန.မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕........ ဘ၀ အေၿခခိုင္တဲ့တစ္ေန.မွာ လက္ထပ္ၾကမယ္ ဆိုတဲ့ အိမ္မက္ေတြနဲ. ႏွစ္ေယာက္လံုး ေန.ရက္တိုင္းကို အားမာန္ေတြ အၿပည့္နဲ. ရုန္းကန္ၾကတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာ၀န္က ကင္ဆာၿဖစ္ေနၿပီလို. ေၿပာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္မွီ ကုသႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ သာမာန္လူတစ္ေယာက္လို ဘ၀ကိုရွင္သန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကင္ဆာရွိခဲ့ဘူးတယ္ဆိုတာ ေမ့ေတာင္ေနခဲ့တယ္။ ဆရာ၀န္ဆီလဲ check up ၿပန္မသြားခဲ့ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့လကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဗိုက္ထဲက တစ္အား ေအာင့္ေအာင့္ ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလထိုးတယ္ အထင္နဲ. ေလေဆးေတြစားၿပီး အနာသက္သာတဲ့ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အနာမသက္သာ တဲ့အၿပင္ မခံႏိုင္တဲ့ အဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ဆီ သြားခဲ့ရတယ္။ ဆရာ၀န္ ဓါတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ၿပီး အမည္းစက္ၾကီး ကိုကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပခဲ့တယ္။ အၿဖစ္မွန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ရဲ. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အိမ္မက္ေတြ ဟာဒီလိုနဲ.ပဲ ၿပီးဆံုးေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ. ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေ၀ဒနာ အနဲဆံုးၿဖစ္ေအာင္ပဲ လုပ္ခ်င္တယ္။ အထူးသၿဖင့္ ယမင္း။ ယမင္းအသက္ ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတယ္။ သူမဒီလို အၿဖစ္အပ်က္ၾကီးကို ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ယမင္းကို ညာခဲ့တယ္။ တစ္ၿခားမိန္းမ တစ္ေယာက္နဲ. ၾကိဳက္မိၿပီ၊ ဒီလိုေ၀းေနၾက တဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ ယမင္း အေပၚထားတဲ့ အခ်စ္ေတြကို ေလ်ာ့သြားေစတယ္ လို. ကၽြန္ေတာ္ညာခဲ့တယ္။ ဒါဟာ သူမအတြက္ အသက္သာဆံုးေသာ လမ္းခြဲၿခင္း ၿဖစ္မွာပါ။ ၃ႏွစ္လံုးလံုး ခ်စ္ခဲ့ၾကတဲ့ အခ်စ္ေတြအတြက္ သူမခံစားရမယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလမ္းခြဲၿခင္းက သူမရဲ. မ်က္ရည္ေတြကို အၿမန္ဆံုးေၿခာက္ေစတဲ့ တစ္နည္းထဲေသာ လမ္းခြဲၿခင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္သိပ္ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံပင္ေတြစ ကၽြတ္လာၿပီဆိုတာနဲ. အေႏွးနဲ. အၿမန္ သူမသိေတာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ ရင္နာစြာနဲ.ထားသြားေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လုပ္ရပ္ေတြ ေအာင္ၿမင္ေတာ့မွာပါ။

ရထားလမ္းေတြ ေရေက်ာ္လို. ရထားေၿပးစြဲေနတာကို ရပ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒါနဲ. ကၽြန္ေတာ္ သူမအတြက္ အဌားကား တစ္စီးကို တားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ရည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ထိမ္းထားရင္း ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေၿပာလိုက္တယ္ "ကိုယ့္ကိုကို ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေနာ္။" သူမ ဘာစကားမွ ၿပန္မေၿပာဘူး။ ေခါင္းေလးကို အသာအယာ ညွိမ့္ၿပၿပီး ကားေပၚတက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို.ႏွစ္ေယာက္ ကိုထာ၀ရေ၀းကြာ ေစေတာ့မယ္ ကားတံခါးကို ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြနဲ. ကိုယ္တိုင္ပိတ္လိုက္တယ္။ ကားမွန္ေတြၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ. အခ်စ္ဦးနဲ. အခ်စ္ဆံုးေသာ သူမကိုကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ေနာက္ဆံုးထုပ္ပယ္ ပစ္လိုက္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ဆံုး.... ကားက ဘိန္းလွိမ့္စၿပဳေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲက ၀မ္းနဲမွဳေတြကို ဘယ္လိုမွ ထိမ္းမထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ကိုေ၀ွ.ယမ္းၿပလိုက္တယ္။ အရွိန္ရစၿပဳေနတဲ့ ကားေနာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေၿပးလိုက္ခဲ့တယ္။ ယမင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ခါေတြ.တာ ေနာက္ဆံုးပဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ေနာက္ဆံုးအေနနဲ. ေၿပာၿပခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ. ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပြ.ထားခ်င္တယ္ဗ်ာ။ အဌားကားဟာ လမ္းမၾကီးထဲကို ခ်ိဳး၀င္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ေတြက် ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြက မိုးနဲ. အၿပိဳင္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်မ္းတယ္။ မိုးရြာလို. ခ်မ္းတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ရင္ထဲမွာခ်မ္းေနတာပါ။

ယမင္းထြက္ သြားၿပီ။ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းလဲမဆက္ေတာ့ဘူး၊ လာလဲမလာေတာ့ဘူး။ ယမင္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြကို ၿမင္မသြားတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာလို.လဲဆိုေတာ့ မိုးရည္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုး အကာအကြယ္ၿဖစ္ေနလို.ပါပဲ။

ကၽြန္မ ထြဋ္ထြဋ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မက ထြဋ္ထြဋ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလး ယမင္းပါ။ ထြဋ္ထြဋ္ ကၽြန္မဘ၀ထဲက ထြက္ခြာသြားၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာမွ ကၽြန္မ သူ.ရဲ. ဒိုင္ယာရီကို ရွာေတြ.ခဲ့တယ္။ သူ.ရဲ. ဒိုင္ယာရီကို ကၽြန္မ ရွင္တို.ကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ.ေၿပာၿပတာပါ။ တစ္ႏွစ္ၾကာသြားေပမဲ့လဲ ကၽြန္မကို သူေစာင့္ေနမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသိတယ္။ သူဘယ္မွာပဲရွိရွိ ကၽြန္မသူ.ေနာက္ကို လိုက္သြားေတာ့မယ္။

မုန္တိုင္း

မိုးေလေတြက သည္းထန္ေနသည္။ လိုွင္းလံုးၾကီးေတြက ေ၀ါကနဲ ေ၀ါကနဲ ႏွင့္ သေဘၤာ၏ ကိုယ္ထည္ အတြင္းသို. ၀င္ေရာက္လာသည္။
ေရငံေတြ၀င္လာတိုင္း ကုန္းပတ္ေပၚတြင္ မိရာကို လွမ္းဆြဲ ထားေသာ သေဘာၤသားမ်ား၏ ပါးစပ္အတြင္းသို. ငံက်ိက်ိ။ သေဘာၤဦးခန္း အတြင္းမွ May Day ေအာ္ေနသံေတြက မိုးသံေတြၾကားမွာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနသည္။ သေဘာၤ စက္ခန္းအတြင္း မွာလဲ ေရခ်ိန္သည့္ သူမ်ားက ပ်ားမ်ားလို အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္။ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက ေၿပးၾကလႊားၾကႏွင့္။ သေဘာၤက စစ္ေရယာဥ္ တစ္စီးၿဖစ္တဲ့ အေလ်ာက္ ခိုင္ခံသည္။
ဘယ္ေလာက္ပင္ ခိုင္ခံ သန္မာသည့္ သေဘာၤ ၿဖစ္ဦးေတာ့ ပင္လယ္ၾကီး၏ ၾကမ္းတမ္းမွုကို ေတာင့္ခံမထားႏိုင္။ ကူသူကယ္သူမဲ့ သေဘာၤတစ္စင္း ပင္လယ္ထဲမွာ လူးလူးလြန္.လြန္.။ သေဘာၤတြင္းမွ လူမ်ားကေတာ့ ဇေကာထဲ ဇီးၿဖဴသီး ထည့္လွိမ့္သလို တစ္လူးလူး တစ္လိမ့္လိမ့္။ ေနာက္ဆံုး သေဘာၤသားမ်ား သေဘာၤ ကိုမနစ္ေအာင္ သဘာ၀အႏ ၱရာယ္ေတြၾကားမွ က်ားကန္ကန္ ေနမွဳကို ရပ္လိုက္ၾကသည္။ လိွုင္းၾကီးသည္။ လူအင္အားႏွင့္ ဘယ္လိုမွ ဆန္.က်င္ၾကိဳးစား၍ မရႏိုင္ လက္ေလ်ာ့လိုက္ၾကသည္။ မွီရာကိုသာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း နစ္ေနသည့္ သေဘာၤအတြင္းမွ ဘုရားကိုသာတေနၾကသည္။ သေဘာၤသား ၁၁ ေယာက္ လံုးေသမင္းကို
ခပ္ရြံရြံေလး ေစာင့္ေနၾကသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာ စစ္ရဟတ္ယာဥ္တစ္စင္း ကိုၿမင္လိုက္ၾကသည္။ ရဟတ္ယာဥ္မွာ ေလဒါဏ္ေၾကာင့္ ေနာက္ကို ၿပန္ၿပန္ေရြ.သြားသည္။ ေလယာဥ္မွဴး၂ဦးမွ နစ္ေနေသာ သေဘာၤဆီသို. အခ်ိန္မွီေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနၾကသည္။ သေဘာၤသားမ်ား၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ ၿခည္သန္းေသာ မ်က္၀န္းမ်ားက ေလယာဥ္မွဴးမ်ား၏ ၾကိဳးစားမွဳကို အဆံုးစြန္ထိ ၾကိဳးစားဖို. တိုက္တြန္းေနသေယာင္ေယာင္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ နစ္ေနတဲ့ သေဘာၤ၀မ္းထဲသို. Co Pilot ကကယ္ဆယ္ေရး ၾကိဳးခ်ေပးသည္။ ေလၾကီးလြန္းေသာေၾကာင့္ ရဟတ္ယာဥ္ကို ၿငိမ္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ ထိန္းမထားႏိုင္ သို.ေသာ္ ကၽြမ္းက်င္၍ ၀ါရင့္လွေသာ ေလယာဥ္မွဴးမ်ား၏ ၾကိဳးစားမွုမ်ားေၾကာင့္ သေဘာၤသား ၁၁ဦးလံုး အႏၱရာယ္ ကင္းခဲ့သည္။